"แล้ว… จะทำยังไงต่อไปคะ" มิลินเอ่ยถามเสียงแผ่ว รู้สึกถึงความหนักอึ้งในอก เธอรู้ว่านี่คือช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุดสำหรับหัวใจของเธอ "เราจะจัดงานอีเวนต์ใหญ่ครับ" นัทตอบทันที "เป็นงานเปิดตัวภาพยนตร์รอบปฐมทัศน์ และเราจะเชิญสื่อมวลชนมาเป็นสักขีพยานความสัมพันธ์ของคุณสองคนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้" "งานเปิดตัวภาพยนตร์เหรอคะ" มิลินทวนคำ รู้สึกใจหายวาบ "ใช่ครับ" นัทกล่าว "เป็นโอกาสที่เราจะปล่อยไม้เด็ด สร้างกระแสให้เป็นพลุแตก และหลังจากนั้น… เราก็จะค่อยๆ เฟดออกจากเรื่องราวครับ" "แต่… หนูไม่แน่ใจว่าคุณอัศวินจะโอเคกับเรื่องนี้" มิลินเอ่ยขึ้น เธอรู้ดีว่าอัศวินเองก็มีชื่อเสียงและภาพลักษณ์ที่ต้องรักษา และการแสดงบทบาทนี้อย่างต่อเนื่อง ยิ่งนานวันยิ่งมีความเสี่ยง "ผมได้คุยกับคุณอัศวินเบื้องต้นแล้วครับ" นัทกล่าว "เขาเข้าใจสถานการณ์ดี และเขาก็พร้อมที่จะร่วมมือกับเราอย่างเต็มที่" "จริงเหรอคะ" มิลินพึมพำ รู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่ง แต่ก็ยังคงมีความกังวลอยู่ลึกๆ "ไม่ต้องห่วงครับคุณมิลิน" นัทพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ "แผนการของเราสมบูรณ์แบบ และคุณกับคุณอัศวินก็ทำได้ดีเกินคาดมาตลอด" หลังจากวางสายจากนัท มิลินก็นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นรอบตัวเธอ ผู้คนเริ่มมองเธอด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป บางคนมองด้วยความชื่นชม บางคนมองด้วยความอิจฉา และบางคนก็มองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ดูรูปโปรไฟล์ของอัศวินที่ตั้งไว้ รูปนั้นเป็นรูปที่ถ่ายในวันแรกๆ ที่พวกเขาเริ่มรู้จักกัน ดวงตาของเขาดูมีความเย็นชาแฝงอยู่ ซึ่งแตกต่างจากสายตาที่เขามองเธอในตอนนี้ สายตาที่อ่อนโยน เต็มไปด้วยความห่วงใย และบางครั้งก็มีความเศร้าแฝงอยู่ “คิดอะไรอยู่เหรอครับ” เสียงทุ้มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง มิลินสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองอัศวินที่เดินเข้ามาใกล้ “เปล่าค่ะ” มิลินรีบตอบ “แค่… คิดถึงเรื่องงานค่ะ” อัศวินยิ้มบางๆ เขาก้าวเข้ามานั่งลงข้างๆ มิลินบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องพัก “งานเปิดตัวภาพยนตร์สินะครับ” เขาพูด พลางเหลือบมองใบหน้าของเธอ มิลินพยักหน้า “ค่ะ หนู… หนูรู้สึกประหม่าเล็กน้อยค่ะ” “ทำไมครับ” อัศวินถาม “ผมคิดว่าคุณทำได้ดีเสมอ” “มันไม่ใช่แค่การแสดงค่ะ” มิลินตอบ “มันคือ… ทุกอย่างที่ตามมา” อัศวินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาหันมามองมิลิน ดวงตาของเขาดูอ่อนโยนกว่าปกติ “ผมเข้าใจครับ” เขาพูด “มันอาจจะหนักหนาเกินไปสำหรับคุณ” “ไม่ค่ะ” มิลินรีบปฏิเสธ “หนู… หนูโอเคค่ะ แค่… รู้สึกว่ามันกำลังจะจบลงแล้ว” “ใช่ครับ” อัศวินพยักหน้า “ใกล้จะถึงวันนั้นแล้ว” “คุณ… คุณจะคิดถึงช่วงเวลาของเราไหมคะ” มิลินถามออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว คำถามนั้นหลุดออกจากปากเธออย่างอัตโนมัติ อัศวินมองมิลินนิ่ง สายตาของเขาสื่อความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “ผม… ผมมีความสุขกับช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกันครับ คุณมิลิน” เขาตอบช้าๆ “มันเป็นช่วงเวลาที่… พิเศษ” มิลินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านในอก เธออยากจะเชื่อในคำพูดของเขา อยากจะเชื่อว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องจริง แต่สัญญาก็ยังคงเป็นสัญญามันเริ่มต้นจากความไม่จริง “ขอบคุณค่ะ” เธอพูด ยิ้มบางๆ พยายามซ่อนความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจ “อีกไม่นาน เราก็จะเป็นอิสระแล้วนะครับ” อัศวินพูด พลางแตะมือบนหลังมือของมิลินเบาๆ “คุณจะได้กลับไปใช้ชีวิตของคุณอย่างที่ควรจะเป็น” “แล้วคุณล่ะคะ” มิลินถาม “คุณ… จะกลับไปเป็นซุปตาร์คนเดิมของคุณใช่ไหมคะ” “ผมก็… ทำหน้าที่ของผมต่อไปครับ” อัศวินตอบ “แต่… บางอย่างมันก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปแล้วก็ได้” คำพูดของอัศวินทำให้มิลินใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร หรือเธอเองที่กำลังคิดไปเอง “ฉัน… ฉันว่าเราควรจะไปเตรียมตัวค่ะ” มิลินบอก พยายามเปลี่ยนเรื่อง “ครับ” อัศวินคล้อยตาม เขาลุกขึ้นยืน พร้อมกับดึงมิลินให้ลุกขึ้นยืนตาม “ไปกันเถอะ” ทั้งสองคนเดินออกจากห้องพัก บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที ทีมงานหลายคนเดินเข้ามาหาพร้อมกับเอกสารต่างๆ “คุณมิลินคะ ตรงนี้ต้องเซ็นค่ะ” ทีมงานคนหนึ่งยื่นปากกาให้ “คุณอัศวินคะ สตั๊ฟฟ์ขอเสื้อตัวอย่างเพิ่มอีกสองชุดค่ะ” อีกคนกล่าว มิลินรู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง ความสัมพันธ์ปลอมๆ นี้ กำลังจะจบลง แต่ก่อนที่จะถึงวันนั้น พวกเขายังต้องเผชิญหน้ากับงานใหญ่ครั้งสุดท้ายนี้ “เราต้องทำให้ดีที่สุดนะครับ” อัศวินกระซิบข้างหูมิลิน “เพื่อปิดฉากเรื่องนี้อย่างสวยงาม” มิลินพยักหน้า “ค่ะ” เธอตอบ เสียงเบาหวิว พวกเขาก้าวเข้าไปในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องลงมาเต็มเวที เสียงเพลงบรรเลงดังกระหึ่ม ผู้คนจำนวนมากยืนรออยู่ด้านล่าง “เอาล่ะครับท่านผู้มีเกียรติทุกท่าน” พิธีกรชายประกาศก้อง “ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่ค่ำคืนอันยิ่งใหญ่! ค่ำคืนที่เราจะร่วมเฉลิมฉลองความสำเร็จของภาพยนตร์ที่จะสร้างประวัติศาสตร์! และแน่นอน… ค่ำคืนที่เราจะได้พบกับคู่รักแห่งปี! คุณมิลิน และ คุณอัศวิน!” เสียงปรบมือดังกึกก้อง เมื่อมิลินและอัศวินเดินขึ้นเวทีเคียงข้างกัน มิลินสวมชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวของเธอให้ดูโดดเด่น ส่วนอัศวินในชุดทักซิโด้สีดำสนิท ดูหล่อเหลื่อนับเป็นคู่ที่เหมาะสมกันอย่างสมบูรณ์แบบ “คุณมิลินครับ ไม่ทราบว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไรบ้างครับ” พิธีกรสาวหันมาถาม “รู้สึก… ตื่นเต้นมากค่ะ” มิลินตอบ ยิ้มกว้าง “หนูภูมิใจมากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของภาพยนตร์เรื่องนี้ค่ะ” “และคุณอัศวินครับ” พิธีกรชายถามต่อ “ความสำเร็จครั้งนี้ คุณยกความดีความชอบให้กับใครเป็นพิเศษครับ” อัศวินหันไปมองมิลิน ดวงตาของเขาสื่อถึงความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้ง “ผมขอยกความดีความชอบให้กับคุณมิลินครับ” เขาตอบเสียงหนักแน่น “ถ้าไม่มีเธอ… ความสำเร็จนี้คงเป็นไปไม่ได้” คำพูดของอัศวินทำให้มิลินใจสั่นระรัว เธอเหลือบมองเขาอย่างไม่แน่ใจ ว่านี่คือส่วนหนึ่งของการแสดง หรือเป็นความรู้สึกที่แท้จริง “โอ้โห!” พิธีกรสาวอุทาน “ฟังแล้วอบอุ่นหัวใจแทนเลยนะครับเนี่ย” “เราสองคน… ได้เรียนรู้ที่จะเข้าใจและสนับสนุนซึ่งกันและกันครับ” อัศวินกล่าวต่อ “ในการทำงาน และ… ในชีวิต” คำว่า ‘ในชีวิต’ ทำให้มิลินแทบจะหยุดหายใจ เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของผู้ชมที่จับจ้องมาที่เธอ “ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของคุณสองคนจะแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อยๆ เลยนะครับ” พิธีกรชายพูดอย่างรู้ทัน “ไม่ทราบว่า… จะมีข่าวดีให้พวกเราได้ชื่นชมกันเร็วๆ นี้หรือเปล่าครับ” มิลินหน้าแดงขึ้นทันที เธอหันไปมองอัศวินอย่างขอความช่วยเหลือ อัศวินยิ้ม เขาจับมือมิลินไว้แน่น “เรื่องนั้น… ผมขออุบไว้ก่อนนะครับ” เขาตอบพร้อมกับส่งยิ้มกวนๆ ให้กล้อง “แต่ที่แน่ๆ… ผมมีความสุขมากครับ” เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง มิลินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไรต่อไป แต่ในค่ำคืนนี้… เธอรู้สึกราวกับว่าเธอกำลังจะจมดิ่งลงไปในความสัมพันธ์ที่เธอสร้างขึ้นมาเอง