"ตกลงค่ะ" เสียงของมิลินดังขึ้นในโทรศัพท์เมื่อเธอโทรกลับหา "นัท" ในบ่ายวันถัดมา "หนูตกลงที่จะรับข้อเสนอค่ะ" นัทถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เยี่ยมเลยครับคุณมิลิน! พี่อัศวินดีใจมากเลยครับ" "จริงๆ แล้ว… หนูอยากเจอคุณอัศวินอีกครั้งค่ะ" มิลินกล่าว "ก่อนที่เราจะเริ่ม 'การแสดง' ของเรา" "ได้เลยครับ" นัทรีบตอบ "พี่อัศวินสะดวกพรุ่งนี้ช่วงบ่ายครับ เราจะนัดเจอกันที่สตูดิโอถ่ายทำ MV ของเขาครับ" วันรุ่งขึ้น มิลินมาถึงสตูดิโอถ่ายทำ MV แห่งหนึ่งในชานเมืองกรุงเทพฯ เธอรู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อต้องก้าวเข้าไปในสถานที่ที่เคยมาแค่ครั้งเดียวในฐานะสตัฟฟ์ที่ไม่มีใครสังเกตเห็น "มิลิน!" เสียงของอัศวินดังขึ้น เขาเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มที่ดูผ่อนคลายกว่าวันก่อน "มาแล้วเหรอ" "ค่ะ" มิลินยิ้มตอบ "คุณอัศวินคะ" "เข้ามาข้างในก่อนสิ" อัศวินนำเธอลัดเลาะผ่านทีมงานที่กำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมอุปกรณ์ "วันนี้เราจะถ่ายทำ MV เพลงใหม่ของผม ซึ่งจะเป็นเพลงแรกที่ใช้ในการโปรโมทภาพยนตร์ด้วย" "โอ้โห" มิลินมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตาตื่นใจ "ผมอยากให้คุณเห็นบรรยากาศการทำงานของผม" อัศวินกล่าว "แล้วก็… เราจะได้มาคุยรายละเอียดกันให้ชัดเจนอีกที" พวกเขาเดินเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของอัศวิน ซึ่งมีขนาดกว้างขวางและตกแต่งอย่างหรูหรา "นั่งก่อนสิ" อัศวินผายมือเชิญ "อยากดื่มอะไรไหม" "น้ำเปล่าก็ได้ค่ะ" มิลินตอบ อัศวินรินน้ำเปล่าให้เธอหนึ่งแก้ว ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ "ผมอยากให้เรามาคุยกันเรื่อง 'ข้อตกลง' ของเราให้ชัดเจน" อัศวินเริ่มบทสนทนา "อย่างแรกเลย คือเรื่องข่าว" "ค่ะ" "เราจะต้องมีข่าวปล่อยออกมาเป็นระยะๆ" อัศวินอธิบาย "เริ่มจากมีคนเห็นเราไปไหนมาไหนด้วยกัน แล้วค่อยๆ ให้มีรูปหลุดออกมา" "แล้วใครจะเป็นคนปล่อยข่าวคะ" มิลินถาม "นัทเขาจะจัดการให้ครับ" อัศวินตอบ "เขาจะประสานงานกับนักข่าวบางคนที่ไว้ใจได้ เพื่อปล่อยข่าวทีละนิดๆ" "แล้ว… เราต้องทำอะไรบ้างคะ" "เราก็ต้อง… ออกไปไหนมาไหนด้วยกันจริงๆ" อัศวินกล่าว "อาจจะมีพาไปทานข้าว ดูหนัง ไปเดินห้างบ้าง" มิลินหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย "แล้ว… ถ้ามีคนเห็นเราจริงๆ ล่ะคะ" "ก็นั่นแหละครับ คือสิ่งที่เราต้องการ" อัศวินยิ้ม "เราจะให้คนเห็นเราในลักษณะที่ดูเหมือน 'คนรัก' กัน" "แต่… หนูยังไม่ค่อยชินกับการถูกจับตามองเลยค่ะ" มิลินยอมรับ "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณตลอด" อัศวินพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้น "ถ้าคุณรู้สึกอึดอัด หรือไม่สบายใจเมื่อไหร่ บอกผมได้ทันทีนะ" "ขอบคุณค่ะ" "ข้อที่สอง คือเรื่องของการแสดง" อัศวินกล่าวต่อ "เวลาเราอยู่ด้วยกัน เราต้องแสดงให้เหมือนเราเป็นแฟนกันจริงๆ" "ต้อง… แสดงความรักกันด้วยไหมคะ" มิลินถามด้วยความเขินอาย อัศวินหัวเราะเบาๆ "ถ้าจำเป็น ก็อาจจะต้องมีบ้าง แต่เราจะพยายามทำให้มันดูเป็นธรรมชาติที่สุด" เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ผมจะพยายามไม่ทำให้คุณรู้สึกแย่" "หนูเชื่อค่ะ" "ข้อสุดท้าย คือเรื่องของเวลา" อัศวินกล่าว "ผมไม่สามารถกำหนดเวลาที่แน่นอนได้ว่าเรื่องนี้จะจบเมื่อไหร่ แต่นัทเขาประเมินว่าน่าจะประมาณ 2-3 เดือน" "นานเหมือนกันนะคะ" มิลินพึมพำ "ผมเข้าใจว่ามันนาน" อัศวินพยักหน้า "แต่ผมรับรองว่าคุณจะไม่เสียเปล่าแน่นอน" เขาหยิบบัตรเครดิตออกมาจากกระเป๋า "นี่… ผมให้คุณเป็นค่าใช้จ่ายเบื้องต้นนะครับ ใช้เท่าไหร่ก็ได้ แล้วเราค่อยมาเคลียร์กันอีกที" มิลินมองบัตรเครดิตนั้นอย่างตกตะลึง "ไม่เป็นไรค่ะ คุณอัศวิน หนูรับไม่ได้จริงๆ" "รับไปเถอะครับ" อัศวินคะยั้นคะยอ "ถือว่าเป็นเงินที่ผมเตรียมไว้สำหรับ 'แฟน' ของผมไง" เขาพูดพร้อมกับส่งสายตาที่ชวนให้เธอรู้สึกสับสน "แล้วก็… เรื่องงานในวงการบันเทิง ผมจะช่วยคุณเต็มที่แน่นอน" มิลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือไปรับบัตรมา "ขอบคุณค่ะ" "ผมอยากให้เราลองซ้อมกันหน่อย" อัศวินเสนอ "ลองซ้อมบทสนทนา ซ้อมการแสดงท่าทางต่างๆ" "ซ้อม… ยังไงคะ" "เช่น… เวลาเราทานข้าวกัน เราจะคุยกันเรื่องอะไร" อัศวินยกตัวอย่าง "หรือเวลาเราเจอกัน เราจะทักทายกันยังไง" พวกเขาเริ่มลองซ้อมกันจริงๆ อัศวินดูเป็นธรรมชาติมากในการแสดงบทบาท 'แฟน' ของเธอ เขาชวนคุยเรื่องทั่วไป ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบอย่างใส่ใจ มิลินค่อยๆ คลายความประหม่าลง และเริ่มรู้สึกสนุกกับการแสดงบทบาทนี้ "ดีมากเลยครับ" อัศวินชมเชยหลังจากที่พวกเขาซ้อมบทสนทนาการทานข้าวกัน "คุณทำได้ดีมาก" "คุณอัศวินก็เหมือนกันค่ะ" มิลินตอบ "ดูเป็นธรรมชาติมากๆ" "แน่นอนอยู่แล้ว" อัศวินยิ้ม "นี่คือหน้าที่ของผม" วันนั้นทั้งวัน มิลินได้เรียนรู้อะไรมากมายเกี่ยวกับการทำงานในวงการบันเทิง และได้เห็นอีกมุมหนึ่งของอัศวิน ที่ดูอบอุ่นและใส่ใจกว่าที่เธอเคยเห็น "ผมว่าเราพร้อมแล้วนะ" อัศวินกล่าวเมื่อใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน "พรุ่งนี้ เราจะเริ่ม 'ปฏิบัติการ' ของเราอย่างเป็นทางการ" "ค่ะ" มิลินตอบรับด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งตื่นเต้น หวาดหวั่น และมีความหวัง ก่อนที่มิลินจะกลับ อัศวินก็ให้เธอไปเลือกชุดที่ร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง พร้อมกับบอกว่า "ชุดแรกที่เราจะออกสื่อ ควรจะดูดีที่สุดนะ" มิลินกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองกำลังจะเดินไปในทิศทางไหน แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป