หลังจากการเผชิญหน้ากับแพรไหมที่ร้านกาแฟ มิลินรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าเธอจะพยายามยืนหยัดและแสดงออกถึงความเข้มแข็ง แต่ภายในใจของเธอก็ยังคงมีความกังวลซ่อนอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าแพรไหมจะหยุดอยู่แค่นั้นจริงหรือเปล่า หรือนี่จะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของแผนการที่ซับซ้อนกว่าเดิม เมื่อกลับถึงบ้าน มิลินเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้อัศวินฟัง เขาฟังอย่างตั้งใจ ใบหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อยๆ "ผมว่าแล้วว่าเธอต้องไม่ยอมง่ายๆ" อัศวินพึมพำ "เธอคงคิดว่าการข่มขู่คุณจะทำให้เรายอมทำตามที่เธอต้องการ" "แต่ฉันก็บอกเธอไปแล้วนะคะว่า… ฉันไม่ได้ต้องการอะไรจากคุณ" มิลินพูดพลางนั่งลงข้างๆ อัศวิน "ผมรู้" อัศวินจับมือของมิลินไว้ "แต่ผมก็อดเป็นห่วงคุณไม่ได้" "ฉันก็เป็นห่วงคุณเหมือนกันค่ะ" มิลินตอบ "ฉันกลัวว่าแพรไหมจะเอาเรื่องนี้ไปพูดให้เสียหายกับคุณ" "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ" อัศวินกล่าว "ถ้าเธอคิดจะปล่อยข่าวอะไรออกมา เราก็ต้องมีแผนรับมือ" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" มิลินถาม "พรุ่งนี้ผมจะลองคุยกับคุณนัทอีกครั้ง" อัศวินบอก "ให้เขาช่วยสืบหาความเคลื่อนไหวของแพรไหมให้ละเอียดกว่าเดิม" "ค่ะ" มิลินพยักหน้า ในวันรุ่งขึ้น อัศวินได้พบกับนัทเพื่อปรึกษาเรื่องแพรไหม นัทได้สืบหาข้อมูลมาพอสมควรแล้ว "คุณนัทครับ มีอะไรคืบหน้าบ้างไหมครับ" อัศวินถามทันทีที่พบกัน "ผมพอจะรู้ข่าวมาบ้างครับคุณอัศวิน" นัทตอบ "เหมือนว่าแพรไหมกำลังจะไปเจอกับใครบางคนที่มีอิทธิพลในวงการสื่อ" "ใครครับ" อัศวินถามด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียด "ยังไม่แน่ใจครับ" นัทกล่าว "แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นคนที่มีอำนาจพอที่จะปล่อยข่าวอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ" "แล้วเราจะหยุดยั้งเรื่องนี้ได้ยังไง" อัศวินถามอย่างร้อนรน "ผมกำลังพยายามหาทางอยู่ครับ" นัทตอบ "แต่ดูเหมือนว่าแพรไหมจะเตรียมตัวมาอย่างดี" "ผมไม่อยากให้มิลินต้องมาเดือดร้อน" อัศวินกล่าว "เธอเป็นคนดี และไม่สมควรที่จะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้" "ไม่ต้องห่วงครับ" นัทรับปาก "ผมจะทำเต็มที่" หลังจากคุยกับนัท อัศวินก็กลับมาหา มิลิน เขารายงานเรื่องราวที่เขาได้รู้ให้มิลินฟัง "คุณนัทกำลังพยายามช่วยเราอยู่" อัศวินบอก "แต่ดูเหมือนว่าแพรไหมกำลังจะไปพบกับใครบางคนที่มีอิทธิพลในวงการสื่อ" "ใครคะ" มิลินถามด้วยน้ำเสียงกังวล "ผมยังไม่แน่ใจ" อัศวินตอบ "แต่ผมคิดว่า… มันคงไม่เป็นผลดีแน่ๆ" "แล้วเราจะทำยังไงดีคะ" มิลินถาม "เราต้องเตรียมพร้อมรับมือ" อัศวินกล่าว "ถ้ามีข่าวอะไรออกมา เราก็ต้องมีแผนรับมือ" "ฉัน… ฉันรู้สึกไม่สบายใจเลยค่ะ" มิลินพูด "เหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น" "ผมรู้" อัศวินกุมมือของมิลินไว้ "แต่คุณต้องเข้มแข็งนะ" วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ความกังวลเกี่ยวกับแผนการของแพรไหมยังคงเกาะกุมหัวใจของมิลินและอัศวิน พวกเขาพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็อดที่จะระแวดระวังไม่ได้ คืนหนึ่ง ขณะที่มิลินกำลังจะเข้านอน เธอได้ยินเสียงเคาะประตูห้องของอัศวิน "ใครคะ" มิลินถาม "ผมเอง" เสียงของอัศวินตอบ มิลินลุกขึ้นไปเปิดประตู เธอเห็นอัศวินยืนอยู่ที่หน้าประตู ใบหน้าของเขามีความกังวล "มีอะไรหรือเปล่าคะ" มิลินถาม "ผม… อยากจะคุยกับคุณ" อัศวินตอบ "เรื่องของเรา" มิลินยืนนิ่ง มองอัศวินด้วยความประหลาดใจ "ผมคิดว่า… เราคงต้องคุยกันให้เคลียร์" อัศวินกล่าว "เกี่ยวกับความรู้สึกของเรา" "คุณหมายถึงอะไรคะ" มิลินถาม "ผมหมายถึง… ความรู้สึกที่แท้จริงของเรา" อัศวินตอบ "ผมรู้ว่าตอนแรกเราตกลงกันว่าจะทำทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์ แต่… ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว" มิลินนิ่งไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร "ผม… ผมรู้สึกกับคุณมากกว่าเพื่อนร่วมงาน" อัศวินกล่าว "ผมแน่ใจในเรื่องนี้" "คุณ… หมายความว่ายังไงคะ" มิลินถามเสียงเบา "ผมรักคุณ มิลิน" อัศวินพูดตรงๆ "ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณ" คำว่า "รัก" ทำให้มิลินแทบจะยืนไม่อยู่ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอไม่เคยคาดคิดว่าอัศวินจะรู้สึกแบบนี้กับเธอ "อัศวิน…" มิลินพยายามจะพูด แต่เสียงของเธอสั่นเครือ "ผมรู้ว่ามันอาจจะฟังดูเร็วเกินไป" อัศวินกล่าว "แต่ผมทนเก็บมันไว้คนเดียวอีกต่อไปไม่ไหวแล้ว" "ฉัน… ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มิลินพูดเสียงสั่น "ฉันก็รู้สึกกับคุณ… มากกว่าที่ฉันเคยคิด" อัศวินมองมิลินด้วยความดีใจ "คุณ… หมายความว่ายังไง" "ฉัน… ก็รักคุณค่ะ" มิลินตอบ "ฉันรักคุณอัศวิน" ทั้งสองมองตากัน หัวใจของพวกเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความรู้สึกที่เคยถูกเก็บกดไว้ บัดนี้ได้ถูกปลดปล่อยออกมา "ผม… ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องโกหกนี้จะนำพาเรามาถึงจุดนี้" อัศวินกล่าว "ฉันก็เหมือนกันค่ะ" มิลินยิ้ม "แต่ฉันดีใจนะคะ" "ผมก็ดีใจ" อัศวินยิ้มตอบ "ผมดีใจที่คุณรู้สึกเหมือนกัน" ทั้งสองโผเข้ากอดกันแน่น ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง มิลินซบหน้ากับอกของอัศวิน รู้สึกถึงความมั่นคงและความปลอดภัย "แต่… เราจะทำยังไงกับเรื่องแพรไหม" มิลินถามเสียงอู้อี้ "เราจะเผชิญหน้ากับมันไปด้วยกัน" อัศวินพูด "เราจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าความรู้สึกของเรามันจริง" "จริงเหรอคะ" มิลินเงยหน้ามองอัศวิน "จริงที่สุด" อัศวินตอบ "ผมจะปกป้องคุณ และผมจะปกป้องความรู้สึกของเรา" มิลินยิ้ม เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง แม้ว่าปัญหาจะยังคงอยู่ แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไปแล้ว