“ระวังหน่อยนะครับ” เสียงทุ้มนุ่มของอัศวินดังขึ้นพร้อมกับประคองแขนของมิลินไว้ขณะที่เธอเดินก้าวลงจากรถหรู มือเรียวของเธอเกาะแขนเขาไว้แน่น รู้สึกถึงความอุ่นที่ส่งผ่านมาจากสัมผัสของเขา “ขอบคุณค่ะ” มิลินตอบเสียงแผ่ว สายตาของเธอกวาดมองไปรอบๆ บริเวณลานจอดรถใต้ดินอย่างระแวง เธอเห็นรถยนต์หลายคันจอดอยู่ แต่โชคดีที่ยังไม่มีใครแสดงท่าทีสนใจพวกเขามากนัก “ไม่ต้องเกร็งนะครับ” อัศวินยิ้มให้ “ผมอยู่ตรงนี้แล้ว” “คุณอัศวินคะ” มิลินพูดขึ้นเบาๆ “คิดว่าจะมีนักข่าวมาจริงๆ หรือคะ” “ก็อาจจะมีครับ” อัศวินตอบตามตรง “แผนของเราคือการสร้างข่าว เพราะฉะนั้น การมีนักข่าวอยู่บ้างก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร” “แต่… หนูยังไม่ชินเลยค่ะ” มิลินยอมรับ “รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประหลาด” “ผมเข้าใจครับ” อัศวินพูด น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลง “แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของงานที่เราต้องทำ ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายใจเมื่อไหร่ บอกผมได้เสมอ ผมจะหาทางออกให้” “ขอบคุณค่ะ” มิลินสูดหายใจลึกๆ เธอพยายามปรับสภาพจิตใจให้พร้อมกับการถูกจับตามอง ทั้งสองคนเดินเข้าไปในลิฟต์ส่วนตัวของร้านอาหาร เสียงประตูลิฟต์ปิดลง พร้อมกับความเงียบที่เข้ามาแทนที่ชั่วขณะ “คุณอัศวินคะ” มิลินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “เรื่องที่หนูเป็น ‘หวานใจ’ ของคุณ… คิดว่าจะมีคนเชื่อมากแค่ไหนคะ” “น่าจะเชื่อนะครับ” อัศวินตอบ “อย่างน้อยก็คนที่ติดตามข่าวบันเทิงอยู่เป็นประจำ เพราะเราปล่อยข่าวออกไปอย่างมีชั้นเชิง ถ้าคุณเองก็ทำตัวให้ดูเป็นธรรมชาติ เวลามีคนเห็นเราด้วยกัน คนดูก็จะยิ่งเชื่อได้ง่ายขึ้น” “ธรรมชาติ… หนูต้องทำตัวยังไงคะ” มิลินถามอย่างจริงจัง “ก็… ทานข้าวคุยกันปกติ แสดงท่าทีสนิทสนมตามสมควร” อัศวินอธิบาย “ไม่ต้องประดิษฐ์มาก แค่เป็นตัวของตัวเองในสถานการณ์นั้นๆ” “แล้วถ้ามีคนถ่ายรูปเราได้ล่ะคะ” “ก็ปล่อยให้เขาถ่ายไปครับ” อัศวินยิ้ม “นั่นคือเป้าหมายของเรา ยิ่งมีรูปออกมามากเท่าไหร่ ข่าวลือก็จะยิ่งหนาแน่นขึ้น” ลิฟต์หยุดที่ชั้นบนสุดของร้านอาหาร ประตูเปิดออก เผยให้เห็นบรรยากาศหรูหราตกแต่งอย่างมีรสนิยม เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ขับกล่อมให้รู้สึกผ่อนคลาย “ผู้กำกับรออยู่แล้วครับ” อัศวินกระซิบก่อนจะจูงมือมิลินเดินไปยังโต๊ะที่จัดเตรียมไว้ “สวัสดีครับคุณอัศวิน” ชายวัยกลางคนร่างท้วมในชุดสูทเรียบร้อย ลุกขึ้นยืนพร้อมรอยยิ้ม “และนี่… คุณมิลินสินะครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ” “สวัสดีค่ะ คุณ… ท่านผู้กำกับ” มิลินยกมือไหว้ตามมารยาท “หนูมิลินค่ะ” “เชิญนั่งครับ” ผู้กำกับผายมือเชิญ “ผมได้ยินเรื่องของคุณอัศวินมาบ้างแล้วครับ เป็นเกียรติมากที่ได้พบคุณมิลินในวันนี้” “ขอบคุณค่ะ” มิลินนั่งลงข้างๆ อัศวิน รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมายังเธอ แต่ก็พยายามไม่ใส่ใจ บทสนทนาเริ่มขึ้นอย่างเป็นกันเอง พวกเขาคุยกันเรื่องภาพยนตร์ที่จะเริ่มเปิดกล้องในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า อัศวินเล่าถึงบทบาทของเขาอย่างตื่นเต้น ส่วนมิลินก็มีหน้าที่รับฟังและพยักหน้าเป็นระยะๆ “คุณมิลินครับ” ผู้กำกับหันมาถาม “คุณทำงานด้านไหนครับ” มิลินชะงักเล็กน้อย เธอเหลือบมองอัศวินอย่างขอความช่วยเหลือ “คุณมิลินเขา… เป็นผู้ช่วยส่วนตัวของผมครับ” อัศวินตอบแทนอย่างรวดเร็ว “ช่วยดูแลเรื่องงานและชีวิตส่วนตัวของผมให้ครับ” “อ้อ อย่างนี้นี่เอง” ผู้กำกับพยักหน้า “ผมก็นึกว่าคุณมิลินจะเป็นนักแสดงเสียอีก ดูมีออร่ามากเลยครับ” มิลินยิ้มแหยๆ “ขอบคุณค่ะ” เธอรู้สึกโล่งใจที่อัศวินช่วยตอบให้ ตลอดมื้ออาหาร มิลินพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอหัวเราะเมื่อได้ยินมุกตลกของอัศวิน และพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อผู้กำกับเล่าถึงแนวคิดของภาพยนตร์ ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกได้ว่ามีสายตาจับจ้องมาที่โต๊ะของพวกเขาเป็นระยะๆ อาจจะเป็นลูกค้าคนอื่นๆ ในร้าน หรืออาจจะเป็นพนักงานที่ส่งสัญญาณอะไรบางอย่าง เมื่อมื้ออาหารเริ่มใกล้จะสิ้นสุดลง อัศวินก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องออกไปเผชิญหน้ากับความเป็นจริงภายนอก “ผมว่าเรากลับกันดีกว่าครับ” อัศวินเอ่ยขึ้น “คุณมิลินคงจะเหนื่อยแล้ว” “ครับคุณอัศวิน” ผู้กำกับกล่าว “ไว้เรามาคุยรายละเอียดกันอีกครั้งนะครับ” “แน่นอนครับ” อัศวินรับคำ “ขอตัวก่อนนะครับ” ทั้งสามคนลุกขึ้นยืน อัศวินเดินนำมิลินออกมาจากห้องอาหารส่วนตัว พวกเขามุ่งหน้าไปยังลิฟต์อีกครั้ง “มีนักข่าวอยู่ข้างล่างแน่ๆ ครับ” อัศวินกระซิบกับมิลิน “หนู… หนูพร้อมแล้วค่ะ” มิลินสูดหายใจลึกๆ ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ภาพที่เห็นคือกลุ่มนักข่าวพร้อมกล้องจำนวนหนึ่งกำลังยืนรออยู่ พวกเขารุมเข้ามาทันทีที่เห็นอัศวินและมิลิน “คุณอัศวินครับ! ใช่แฟนของคุณมิลินจริงๆ หรือเปล่าครับ!” “รูปที่หลุดออกไปเป็นฝีมือคุณใช่ไหมครับ!” “ขอสัมภาษณ์หน่อยครับ!” เสียงคำถามดังระงมไปทั่ว อัศวินก้าวออกมายืนเบื้องหน้ามิลินราวกับเป็นกำแพงป้องกันภัย “ขอโทษครับทุกคน” อัศวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ตอนนี้ผมไม่สะดวกให้สัมภาษณ์ครับ” “แต่คุณอัศวินครับ! คนอยากรู้เรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับคุณมิลินมากนะครับ!” นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม “ผมเข้าใจครับ” อัศวินตอบ “แต่เรามีเหตุผลที่ต้องเก็บเรื่องนี้เป็นส่วนตัวก่อน” “เหตุผลอะไรครับ!” “ขอโทษจริงๆ ครับ” อัศวินกล่าวอีกครั้ง ก่อนจะรีบจับมือมิลินและพาเธอเดินฝ่ากลุ่มนักข่าวไปยังรถที่จอดรออยู่ “ใจเย็นๆ นะครับ” เขาบอกมิลิน ขณะที่ทั้งคู่รีบขึ้นรถ รถยนต์เคลื่อนตัวออกจากที่จอดอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้นักข่าวจำนวนหนึ่งยืนมองตามอย่างผิดหวัง “เกือบไปแล้วค่ะ” มิลินพึมพำ เมื่อรถวิ่งออกมาสู่ถนนใหญ่ “เป็นไงบ้างครับ” อัศวินถาม พลางมองสีหน้าซีดเผือดของเธอ “หนู… หนูตกใจนิดหน่อยค่ะ” มิลินตอบตามตรง “แต่คุณอัศวินก็รับมือได้ดีมากเลยค่ะ” “ผมก็พยายามเต็มที่ครับ” อัศวินยิ้มบางๆ “อย่างน้อยคืนนี้ เราก็มีข่าวให้เสพแล้ว” “แล้ว… คืนนี้เราต้องไปไหนอีกไหมคะ” มิลินถาม “ไม่แล้วครับ” อัศวินส่ายหน้า “กลับไปพักผ่อนเถอะครับ วันพรุ่งนี้ เรามีนัดถ่ายรูปคู่กัน” “ถ่ายรูปคู่… ด้วยเหรอคะ” มิลินอุทาน “ครับ” อัศวินพยักหน้า “ต้องสร้างภาพให้สมจริงที่สุด” มิลินมองออกไปนอกหน้าต่างรถ รู้สึกถึงความสับสนที่ก่อตัวขึ้นในใจ ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจากการหลอกลวงนี้ กำลังพาเธอไปสู่เส้นทางที่คาดไม่ถึง