"ผม… ผมคิดว่าผมเริ่มจะ… รู้สึกจริงๆ กับคุณแล้ว" อัศวินกล่าว น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น มิลินอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดว่าอัศวินจะพูดแบบนี้ออกมา "คุณอัศวิน… หนู… หนูไม่รู้จะตอบยังไง" มิลินเอ่ยเสียงสั่น อัศวินมองลึกเข้าไปในดวงตาของมิลิน เขาเห็นความประหลาดใจ ความสับสน และอาจจะมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาอยากจะเชื่อว่ามีอยู่จริง "ผมเข้าใจครับ" เขาพูดต่อ "ผมไม่ได้คาดหวังให้คุณตอบอะไรตอนนี้ แค่อยากจะบอกให้คุณรู้" บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ให้ไหว และเสียงนกที่ร้องอยู่ไกลๆ มิลินก้มหน้าลงมองพื้น เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ที่คอ พูดไม่ออก เธอควรจะดีใจใช่ไหมที่ซุปตาร์เบอร์หนึ่งของประเทศรู้สึกดีกับเธอ แต่ทำไมหัวใจของเธอถึงได้เต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้เช่นนี้ "ขอบคุณค่ะที่บอก" มิลินตอบเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ "หนู… หนูขอโทษ หนูยังสับสนอยู่" "ไม่เป็นไรครับ" อัศวินยิ้มบางๆ "เรายังมีเวลาอีกเยอะ" "เวลา… สำหรับอะไรคะ" มิลินถาม พลางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "เวลาสำหรับเรา… ที่จะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้" อัศวินตอบ "เวลาที่จะทำให้คุณเข้าใจความรู้สึกของผมจริงๆ" มิลินพยักหน้าช้าๆ เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมสำหรับเรื่องนี้หรือไม่ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเริ่มต้นจากความจำเป็น จากการหลอกลวง แต่ตอนนี้มันกลับดูเหมือนกำลังจะกลายเป็นเรื่องจริงขึ้นมาทุกที "หนู… หนูคิดว่าหนูควรจะกลับแล้วค่ะ" มิลินพูดขึ้นมา ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ "แม่หนูคงจะรออยู่" "ครับ" อัศวินพยักหน้า "ผมไปส่งไหมครับ" "ไม่เป็นไรค่ะ หนูเดินไปเองได้" มิลินรีบปฏิเสธ "เจอกันอีกที… ตามตารางงานนะคะ" เธอผุดลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ยิ้มให้อัศวินอย่างเก้ๆ กังๆ แล้วรีบเดินจากไป ทิ้งให้อัศวินนั่งอยู่คนเดียวบนม้านั่งในสวนสาธารณะ ขณะที่มิลินเดินกลับบ้าน หัวใจของเธอยังคงเต้นรัวไม่หยุด เธอทบทวนคำพูดของอัศวินซ้ำไปซ้ำมา "ผมคิดว่าผมเริ่มจะ… รู้สึกจริงๆ กับคุณแล้ว" มันเป็นประโยคที่ทั้งหวานและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน เธอรู้สึกดีที่เขาเปิดใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกผิด เพราะเธอรู้ดีว่าความสัมพันธ์นี้มันเริ่มต้นจากอะไร เมื่อถึงบ้าน มิลินรีบเข้าไปในห้องของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูรูปถ่ายที่ถูกปล่อยออกมาเมื่อเช้านี้ รูปของเธอกับอัศวินในสตูดิโอ ดูอบอุ่นและเป็นธรรมชาติเหลือเกิน จนบางครั้งเธอก็เผลอเชื่อไปเองว่านี่คือเรื่องจริง "เป็นไงบ้างครับ" เสียงของนัทดังขึ้นในโทรศัพท์ "ก็… ตามนั้นค่ะ" มิลินตอบอย่างเลื่อนลอย "ผมเห็นข่าวแล้วครับ" นัทกล่าว "กระแสดีมาก คุณสองคนดูเข้ากันได้ดีจริงๆ" "ค่ะ" มิลินตอบ "แต่… คุณนัทคะ" "ครับ" "หนู… หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำแบบนี้ต่อไปได้นานแค่ไหน" มิลินสารภาพ "ทำไมล่ะครับ" นัทถามด้วยน้ำเสียงสงสัย "มีอะไรผิดปกติเหรอครับ" "ก็… คุณอัศวินเขา… เขาบอกว่าเขารู้สึกจริงๆ กับหนูค่ะ" มิลินพูดเสียงแผ่ว นัทเงียบไปครู่หนึ่ง "อ่า… ครับ" เขาตอบ "ผมเข้าใจครับ" "แล้ว… หนูควรจะทำยังไงดีคะ" มิลินถามอย่างร้อนใจ "หนูไม่… หนูไม่อยากให้เขารู้สึกแย่" "เรื่องนี้… เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมากครับ" นัทกล่าว "แต่คุณมิลินครับ ตอนนี้เราอยู่ในช่วงที่สำคัญที่สุดของแผน หากคุณยอมแพ้ตอนนี้ ทุกอย่างที่เราทำมาจะสูญเปล่า" "หนูเข้าใจค่ะ" มิลินถอนหายใจ "แต่หนู… หนูรู้สึกผิด" "ผมเชื่อว่าคุณอัศวินต้องเข้าใจครับ" นัทพูด "เขาเองก็เป็นนักแสดง เขาคงจะเข้าใจเรื่องการแสดงบทบาทต่างๆ เป็นอย่างดี" "แต่เขาไม่ได้บอกว่าเขากำลังแสดงนะคะ" มิลินแย้ง "บางที… การแสดงมันอาจจะกลายเป็นเรื่องจริงก็ได้ครับ" นัทพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะมีความหวัง "หมายถึง… เขาอาจจะรู้สึกจริงๆ กับหนู" มิลินตีความ "ใช่ครับ" นัทตอบ "และนั่นอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับแผนของเราก็ได้" มิลินวางสายโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกสับสนยิ่งกว่าเดิม คำพูดของนัททำให้เธอคิดไปอีกทางหนึ่ง หรือว่าสิ่งที่เธอรู้สึกกับอัศวิน มันก็เป็นส่วนหนึ่งของแผนเหมือนกัน วันต่อมา มิลินได้รับข้อความจากอัศวิน เป็นข้อความเชิญชวนให้เธอไปดูหนังด้วยกันที่บ้านของเขา เขาบอกว่าจะสั่งพิซซ่ามาทานกัน เขาอยากจะคุยกับเธอให้มากขึ้น มิลินลังเล เธอไม่แน่ใจว่าควรจะไปหรือไม่ การเจอหน้าเขาอีกครั้ง อาจจะยิ่งทำให้เธอสับสนไปกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าใจของเธอมันก็เรียกร้องอยากเจอเขา "หนูจะไปค่ะ" มิลินตอบกลับไป เมื่อถึงบ้านของอัศวิน มิลินก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย เธอไม่เคยมาบ้านผู้ชายคนไหนมาก่อน นอกจากพ่อของเธอ "เข้ามาเลยครับ" อัศวินเปิดประตูต้อนรับเธอด้วยรอยยิ้มที่คุ้นเคย "ผมสั่งพิซซ่ามาแล้วนะ" "ขอบคุณค่ะ" มิลินตอบอย่างเก้ๆ กังๆ พวกเขาเข้าไปนั่งในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อัศวินเปิดทีวีให้ดู แต่ทั้งคู่ก็ไม่ได้สนใจนัก พวกเขาสนใจที่จะคุยกันมากกว่า "คุณมิลินครับ" อัศวินเริ่มบทสนทนา "ผมอยากจะขอโทษ ที่ทำให้คุณสับสนเมื่อวันก่อน" "ไม่เป็นไรค่ะ" มิลินตอบ "หนูก็… สับสนเหมือนกัน" "ผม… ผมจริงใจนะครับ" อัศวินพูด "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณรู้สึกกดดัน" "หนูรู้ค่ะ" มิลินพยักหน้า "แค่… มันเร็วไปหน่อย" "ครับ" อัศวินเห็นด้วย "เรามาทำความรู้จักกันไปเรื่อยๆ ก่อนก็ได้" พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ เรื่องงาน เรื่องชีวิต เรื่องความฝัน มิลินเริ่มรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น เธอพบว่าอัศวินเป็นคนที่มีเสน่ห์ มีมุมมองที่น่าสนใจ และที่สำคัญ เขาเป็นคนที่รับฟังเธออย่างตั้งใจ "คุณมิลินครับ" อัศวินพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ผมอยากจะถามคุณตรงๆ" "คะ" "คุณ… รู้สึกยังไงกับผมครับ" คำถามนั้นทำให้มิลินใจหายวาบ เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอรู้สึกดีกับเขา แต่ความรู้สึกนั้นมันเกิดจากอะไรกันแน่ ระหว่างความเป็นจริงกับบทบาทที่ต้องแสดง "หนู… หนูไม่รู้ค่ะ" มิลินสารภาพ "หนู… สับสน" "ผมเข้าใจครับ" อัศวินกล่าว "ถ้าอย่างนั้น… เราก็ลองดูกันไปก่อนนะครับ" เขาเอื้อมมือมาจับมือของมิลินเบาๆ มิลินไม่ปฏิเสธ เธอปล่อยให้มือของเธออยู่ในการดูแลของเขา เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด "ทานพิซซ่ากันนะครับ" อัศวินบอก ทั้งสองคนเริ่มทานพิซซ่ากัน บรรยากาศเริ่มกลับมาเป็นปกติ แต่ในใจของมิลิน ความสับสนยังคงค้างคาอยู่ เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกของเธอกับอัศวิน มันเป็นส่วนหนึ่งของแผน หรือเป็นความรู้สึกที่แท้จริงกันแน่