ธีรเดชกลับเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม อรินรดาเห็นดังนั้นก็อดถามไม่ได้ "คุณธีรเดชคะ... เกิดอะไรขึ้น" ธีรเดชส่ายหน้าช้าๆ "แม่ของผม... ท่านบอกว่าจะมาหาที่นี่" เขาตอบ "ท่านบอกว่าจะมาเคลียร์เรื่องทั้งหมด" "มาเคลียร์... หมายความว่ายังไงคะ" อรินรถามด้วยความสงสัย "ผมไม่แน่ใจเหมือนกันครับ" ธีรเดชถอนหายใจ "แต่ผมคิดว่า... ท่านคงอยากจะบอกอะไรบางอย่างกับคุณ" "แล้ว... คุณย่าของรินล่ะคะ" อรินรถามต่อ "ท่านจะมาด้วยไหม" "ผมไม่คิดว่าคุณหญิงกัลยาจะมาด้วย" ธีรเดชกล่าว "แม่ของผม... ท่านมีแผนการของท่านเอง" อรินรดาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ "แล้ว... แล้วเราควรทำยังไงดีคะ" "เราต้องเผชิญหน้ากับมันครับ" ธีรเดชตอบอย่างหนักแน่น "ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณได้อีก" เวลาผ่านไปไม่นานนัก เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ธีรเดชเป็นคนเดินไปเปิดประตู และทันใดนั้น อรินรดาก็เห็นหญิงสูงวัยคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้า เธอคือคุณหญิงพิสมัย ผู้เป็นมารดาของธีรเดช คุณหญิงพิสมัยมีใบหน้าสวยสง่า แต่แววตาของเธอดูก็แข็งกระด้างและเย็นชา เธอสวมชุดเดรสสีดำสนิทที่ดูหรูหรา แต่ก็แฝงไปด้วยอำนาจบางอย่าง "สวัสดีค่ะคุณอรินรดา" คุณหญิงพิสมัยเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูสุภาพ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเย่อหยิ่ง "ดิฉัน... คุณหญิงพิสมัยค่ะ" อรินรดาพยายามยิ้มตอบ "สวัสดีค่ะคุณหญิงพิสมัย ริน... ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" "ไม่ต้องมากพิธีค่ะ" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "ดิฉันมาที่นี่... เพื่อจะคุยกับคุณเรื่องธีรเดช" เธอเหลือบมองไปยังธีรเดชที่ยืนอยู่ข้างๆ อรินรดา "ธีรเดช... แม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงคนนี้" ธีรเดชยืนนิ่ง ไม่ตอบอะไร "คุณหญิงพิสมัยคะ" อรินรดาตัดสินใจที่จะพูด "ริน... รินรักคุณธีรเดชจริงๆ ค่ะ" คุณหญิงพิสมัยหัวเราะเบาๆ "รัก... คำพูดง่ายๆ ที่ใครๆ ก็พูดได้" เธอเอ่ย "แต่ความรักมันจะทำให้บริษัทของคุณไม่เจ๊งได้หรือไง" อรินรดารู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอพยายามควบคุมอารมณ์ "คุณหญิงคะ... เรื่องบริษัทของริน... มัน... มันอาจจะเกี่ยวข้องกับคุณหญิงหรือเปล่าคะ" คุณหญิงพิสมัยเลิกคิ้วเล็กน้อย "ทำไมคุณถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ" เธอถาม "เพราะ... คุณพิมพ์ชนกบอกรินว่า... มีคนใกล้ชิดคุณธีรเดชอยู่เบื้องหลัง" อรินรดาตอบ "แล้ว... รินก็ได้ยินมาว่าคุณหญิง... ไม่พอใจริน" คุณหญิงพิสมัยยิ้มเย็น "คุณพิมพ์ชนก... เด็กคนนั้นก็รู้จักพูดจาเสียดสีจริงๆ" เธอเอ่ย "แต่ก็ไม่ผิดไปจากความจริงเท่าไหร่" อรินรดาตัวแข็งทื่อ "คุณหญิง... คุณหญิงทำจริงๆ เหรอคะ" "ดิฉันทำอะไรคะ" คุณหญิงพิสมัยถามกลับ "ดิฉันแค่... ช่วยให้คุณเห็นความจริงบางอย่าง" "ความจริงอะไรคะ" อรินรถามด้วยเสียงสั่นเครือ "ความจริงที่ว่า... คุณไม่คู่ควรกับลูกชายของดิฉัน" คุณหญิงพิสมัยตอบตรงๆ "คุณมาจากตระกูลที่ไม่แข็งแกร่งพอ บริษัทของคุณก็กำลังจะล้มละลาย ถ้าคุณแต่งงานกับธีรเดช... คุณก็จะกลายเป็นภาระของเขา" "แต่... รินไม่เคยขอให้ใครมาช่วย" อรินรดาเถียง "รินพยายามด้วยตัวเองมาตลอด" "ความพยายามของคุณมันน้อยเกินไป" คุณหญิงพิสมัยกล่าว "และดิฉันก็จะไม่ยอมให้ลูกชายของดิฉันต้องมาเดือดร้อนเพราะคุณ" "คุณหญิงคะ... คุณธีรเดชรักรินนะคะ" อรินรดาพูดด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน "รัก..." คุณหญิงพิสมัยเย้ยหยัน "ความรักมันกินไม่ได้หรอกค่ะคุณอรินรดา" ธีรเดชทนฟังต่อไปไม่ไหว เขาเดินเข้าไปยืนประจันหน้ากับมารดา "แม่ครับ พอได้แล้ว" เขาพูดเสียงเข้ม "ธีรเดช!" คุณหญิงพิสมัยมองลูกชายด้วยความไม่พอใจ "แม่กำลังคุยกับผู้หญิงคนนี้อยู่" "แม่กำลังจะทำร้ายจิตใจเธอ" ธีรเดชกล่าว "แล้วแม่ก็กำลังทำให้ผมเสียใจ" "แต่แม่กำลังทำเพื่ออนาคตของลูกนะ" คุณหญิงพิสมัยอธิบาย "แม่ไม่อยากให้ลูกต้องมาลำบากกับผู้หญิงที่ไม่มีอะไรเลย" "ผมไม่เคยคิดว่าอรินรดาไม่มีอะไร" ธีรเดชสวนกลับ "เธอเข้มแข็งกว่าที่แม่คิด เธอเก่งกว่าที่แม่เห็น" "เข้มแข็ง... หรือดื้อดึง" คุณหญิงพิสมัยส่ายหน้า "ดิฉันเห็นมาเยอะแล้ว ผู้หญิงที่พยายามจะปีนป่ายเข้ามาในครอบครัวเรา" "แม่ครับ" ธีรเดชพูดเสียงอ่อนลง "ผมรักอรินรดา" "รัก... แล้วไง" คุณหญิงพิสมัยถาม "รักมันจะทำให้คุณเป็นใหญ่เป็นโตได้หรือไง" "แม่ครับ" ธีรเดชกล่าว "ผมยอมรับว่าแม่มีอำนาจมาก แม่สามารถทำอะไรก็ได้" คุณหญิงพิสมัยยิ้มอย่างผู้ชนะ "ดี... ในที่สุดลูกก็เข้าใจ" "แต่..." ธีรเดชพูดต่อ "ผมจะไม่มีวันยอมให้แม่ทำร้ายอรินรดาอีก" "แล้วจะทำยังไง" คุณหญิงพิสมัยถาม "จะแต่งงานกับเธอ แล้วปล่อยให้ครอบครัวของเราเสื่อมเสียชื่อเสียงไปกับคนอย่างเธอ หรือจะเลือกแม่" คำถามนั้นทำให้ธีรเดชชะงักไป เขาหันไปมองอรินดา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความหวัง "ผม... ผมเลือกอรินรดาครับ" ธีรเดชประกาศเสียงดังฟังชัด คำตอบนั้นทำให้คุณหญิงพิสมัยตกตะลึงไปชั่วขณะ ใบหน้าของเธอฉายแววแห่งความไม่เชื่อ "ธีรเดช... ลูกพูดอะไรออกมา!" "ผมเลือกอรินรดาครับแม่" ธีรเดชกล่าวซ้ำ "ผมจะแต่งงานกับเธอ" คุณหญิงพิสมัยมองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ถ้าอย่างนั้น... ก็อย่ามาเรียกฉันว่าแม่อีก" เธอกล่าวเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงอรินรดาและธีรเดชที่ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย