คำพูดของธีรเดชราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจของอรินรดา เธอนั่งนิ่ง อึ้ง พูดไม่ออก เอกสารในมือของเธอสั่นระริก ภาพทุกอย่างรอบตัวดูพร่ามัวไปหมด การแต่งงาน? กับธีรเดช? ชายหนุ่มที่เธอเพิ่งรู้จัก และเป็นคนที่กำลังจะใช้เธอเป็นส่วนหนึ่งของเกมที่เขาต้องการจะเล่น "นี่มัน... เป็นไปไม่ได้" รินหลุดออกมาในที่สุด เสียงของเธอแหบพร่า "คุณพ่อไม่เคยบอกรินเรื่องนี้เลย" "ท่านอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าอับอายเกินกว่าจะบอกลูกสาว" ธีรเดชพูด พลางเดินมานั่งลงข้างๆ เธอ "แต่ความจริงก็คือความจริงครับ คุณริน ท่านติดหนี้ผมมหาศาล และวิธีเดียวที่ท่านจะใช้หนี้ได้... คือการยกคุณให้กับผม" "ยกให้... คุณเนี่ยนะคะ" รินถามซ้ำอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณคิดว่ารินเป็นอะไร สิ่งของเหรอคะ" "ผมไม่ได้มองคุณเป็นสิ่งของครับ" ธีรเดชกล่าว พลางเอื้อมมือมาสัมผัสแก้มของเธอเบาๆ "ผมมองคุณเป็น... รางวัล" รินสะบัดหน้าหนี "รางวัล... ที่คุณจะได้รับจากการเอาเปรียบครอบครัวของรินอย่างนั้นเหรอคะ" "คุณมองมันเป็นการเอาเปรียบ... ผมมองมันเป็นการตอบแทน" ธีรเดชพูด "ผมช่วยพยุงธุรกิจของตระกูลคุณมาตลอดหลายปี โดยที่ไม่มีใครรู้ ผมทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าตระกูลอัครากุลจะไม่ล่มสลาย และตอนนี้... ผมก็มาทวงสิ่งที่ผมควรจะได้" "แล้ว... สิ่งที่คุณควรจะได้... คือตัวรินอย่างนั้นเหรอคะ" รินถาม เสียงสั่นเครือ "คุณไม่เคยคิดถึงความรู้สึกของรินเลยใช่ไหมคะ" "ผมคิดถึงครับ" ธีรเดชตอบ ดวงตาคมของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอ "ผมคิดถึงคุณ... ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน" รินหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณพูดไปเรื่อย" "ผมพูดความจริง" ธีรเดชยืนยัน "คุณอาจจะคิดว่าผมเป็นคนเห็นแก่ตัว เจ้าเล่ห์ และเอาแต่ใจ... ซึ่งก็อาจจะถูกทั้งหมด แต่ผมก็ไม่ได้โกหกเรื่องนี้" "คุณ... คุณจะให้รินทำยังไง" รินถามอย่างสิ้นหวัง "รินจะยอมให้คุณบังคับรินแบบนี้ไม่ได้" "ผมไม่ได้จะบังคับคุณ" ธีรเดชกล่าว "ผมอยากให้คุณ... ยอมรับข้อเสนอนี้ด้วยความเต็มใจ" "ข้อเสนอ... ที่คุณจะแต่งงานกับริน โดยที่รินไม่ได้รักคุณ" รินพูด "และคุณก็ไม่ได้รักริน" "ผมอาจจะไม่ได้รักคุณในแบบที่ผู้ชายรักผู้หญิง... ในตอนนี้" ธีรเดชยอมรับ "แต่ผมเชื่อว่า... ความรู้สึกมันสร้างกันได้" "สร้างกันได้... ด้วยการแต่งงานที่ถูกบังคับเหรอคะ" รินถาม "หรือด้วยการร่วมมือกัน... เพื่ออนาคตที่ดีของทั้งสองตระกูล" ธีรเดชเสนอ "คุณกับผม... เราสามารถเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดได้" รินหลับตาลง เธอพยายามคิดทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาพูดถูก... ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ธุรกิจของตระกูลเธอมีปัญหาจริง แม้ภายนอกจะดูเหมือนราบรื่น แต่ภายในกลับกำลังผุพัง บิดาของเธอเองก็ดูเหนื่อยล้าและเครียดอยู่เสมอ การที่ธีรเดชเข้ามาช่วยเหลือโดยที่ไม่มีใครรู้... มันทำให้เธอรู้สึกสับสน "แล้ว... ถ้าหากรินไม่ยอมล่ะคะ" รินถาม พยายามรวบรวมกำลังใจ ธีรเดชเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ถ้าคุณไม่ยอม... ตระกูลอัครากุลก็จะล้มละลายครับ" เขาพูดเรียบๆ "ผมได้ทำทุกอย่างไว้แล้ว... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การควบคุมแหล่งเงินทุนบางส่วนที่สำคัญ" คำพูดของเขาทำให้รินรู้สึกหนาวสะท้าน เธอรู้ดีว่าคำขู่ของธีรเดชไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เขาเป็นคนที่วางแผนทุกอย่างได้อย่างแยบยล และมีอำนาจมากพอที่จะทำทุกอย่างที่เขาพูด "คุณ... คุณกำลังข่มขู่ริน" รินกล่าวเสียงสั่น "ผมกำลังบอกความจริงให้คุณทราบ" ธีรเดชตอบ "ผมเสนอทางเลือกให้คุณ... ทางเลือกที่อาจจะยากลำบากในตอนแรก แต่จะนำพาคุณและครอบครัวไปสู่อนาคตที่ดีกว่า" รินมองหน้าธีรเดช เธอเห็นความมุ่งมั่นในแววตาของเขา เห็นอำนาจที่แผ่ออกมา และที่สำคัญ... เธอเห็นความสิ้นหวังในตัวเอง "ริน... ขอเวลาคิด" เธอพูด "ได้ครับ" ธีรเดชลุกขึ้นยืน "ผมจะให้เวลาคุณ... หนึ่งสัปดาห์" เขาเดินไปที่ประตู "แต่ผมหวังว่า... คุณจะตัดสินใจได้ถูกต้อง" เมื่อธีรเดชเดินจากไป รินก็นั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ทางเลือกของเธอมีน้อยเหลือเกิน และทางเลือกที่ดูเหมือนจะเป็นไปได้มากที่สุด... ก็คือทางเลือกที่เธอไม่อยากจะยอมรับมากที่สุด