อรินรดากำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ในห้องแต่งตัวที่หรูหราเกินจริง เธอสวมชุดเดรสผ้าไหมสีขาวสะอาดตาที่ออกแบบมาอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความสง่างาม เส้นผมยาวสลวยถูกเกล้าขึ้นอย่างประณีตเผยให้เห็นลำคอระหงประดับด้วยสร้อยคอเพชรเม็ดเล็กๆ ที่ระยิบระยับเมื่อต้องแสงไฟ มือเรียวสวมแหวนหมั้นที่ธีรเดชสวมให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน หนักอึ้งและเย็นเฉียบ ราวกับจะย้ำเตือนถึงพันธนาการที่กำลังจะเกิดขึ้น "สวยมากเลยค่ะคุณริน" เสียงของพนักงานแต่งหน้าและทำผมดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณธีรเดชต้องตะลึงแน่ๆ ค่ะ" อรินรดาส่งยิ้มบางเบาให้เงาสะท้อนของตัวเองในกระจก "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบรับเสียงแหบพร่า พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึกมากมายที่ถาโถมเข้ามา งานหมั้นของเธอกับธีรเดชกำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เป็นงานที่จัดขึ้นอย่างหรูหราสมฐานะของทั้งสองตระกูล แต่สำหรับเธอแล้ว มันกลับรู้สึกเหมือนกำลังก้าวเข้าสู่กรงทองที่เธออาจจะไม่มีวันหลุดพ้น "คุณรินคะ คุณพ่อเรียกค่ะ" หญิงสูงวัยที่ทำหน้าที่เป็นแม่บ้านประจำบ้านอัครากุลเดินเข้ามาแจ้งข่าว อรินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "ค่ะ" เธอตอบรับ และก้าวเท้าออกจากห้องแต่งตัว มุ่งหน้าไปยังห้องรับแขกที่บิดากำลังรออยู่ เมื่อไปถึง เธอก็เห็นบิดากำลังยืนคุยอยู่กับธีรเดชท่ามกลางแขกเหรื่อที่ทยอยกันมาถึงไม่ขาดสาย ธีรเดชในชุดสูทสีเข้มดูสง่างามไร้ที่ติ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววเฉยเมยตามปกติ แต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบมาเห็นเธอ รอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "มาแล้วเหรอครับ" ธีรเดชกล่าวทักทายเธอ เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่อรินรดาไม่อาจตีความได้ "สวยมากเลยครับ" อรินรดาพยักหน้ารับ "ขอบคุณค่ะ" เธอตอบ มองตรงไปยังดวงตาคมของเขาที่กำลังจ้องมองเธออยู่ ราวกับจะสำรวจทุกอณู "ผมบอกคุณแล้วไงว่าคุณรินน่ะ เหมาะสมกับธีรเดชที่สุด" คุณอัครากุลกล่าวพลางตบไหล่ลูกสาวเบาๆ "พ่อภูมิใจในตัวลูกนะ" คำพูดของบิดาทำให้อรินรดารู้สึกจุกที่คอ "รินก็ดีใจค่ะ" เธอตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "ผมขอตัวไปทักทายแขกท่านอื่นสักครู่นะครับ" ธีรเดชกล่าวกับคุณอัครากุล ก่อนจะหันมาพูดกับอรินรดา "รอผมตรงนี้นะครับ" อรินรดามองตามแผ่นหลังกว้างของธีรเดชที่เดินจากไป ท่ามกลางกลุ่มคนที่เข้ามาแสดงความยินดี เธอรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างประหลาด ท่ามกลางผู้คนมากมาย ราวกับว่ามีกำแพงบางๆ กั้นระหว่างเธอกับโลกภายนอก "คุณรินคะ" เสียงหวานใสดังขึ้นข้างหู ทำให้อรินรดาหันไปมอง "ยินดีด้วยนะคะ" หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอคือพิมพ์ชนก ทายาทสาวคนเดียวของตระกูลคู่แข่งทางธุรกิจที่กำลังมีปัญหากับตระกูลอัครากุลอย่างหนัก พิมพ์ชนกยิ้มให้เธอ แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจเสียเลย ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจปนไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด "ขอบคุณค่ะคุณพิมพ์" อรินรดาตอบรับอย่างสุภาพ แม้จะรู้สึกไม่สบายใจนัก "คุณพิมพ์สบายดีนะคะ" "สบายดีค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ก็แอบแปลกใจนิดหน่อยที่เห็นคุณรินมาหมั้นกับคุณธีรเดช" "ทำไมถึงแปลกใจเหรอคะ" อรินรถาม พลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ก็... คุณธีรเดชไม่ใช่สเป็คของคุณรินนี่คะ" พิมพ์ชนกกล่าว "ฉันนึกว่าคุณรินจะมองหาคนที่อ่อนโยน เรียบร้อย เป็นสุภาพบุรุษมากกว่านี้น่ะค่ะ" อรินรดารู้สึกเหมือนโดนทิ่มแทง "ความรักเป็นเรื่องของคนสองคนค่ะคุณพิมพ์" เธอตอบเสียงเรียบ "เรื่องของหัวใจ ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเจ้าของหัวใจตัวเองหรอกค่ะ" "จริงเหรอคะ" พิมพ์ชนกยิ้มเยาะ "แต่เท่าที่ฉันสังเกต คุณธีรเดชไม่ใช่คนที่จะใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่อ่อนหวานอย่างคุณได้นานหรอกค่ะ เขาเป็นคนจริงจัง ควบคุมทุกอย่าง และ... ฉันได้ยินมาว่าเขามีผู้หญิงในใจอยู่แล้ว" คำพูดของพิมพ์ชนกทำเอาอรินรดาหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่าพิมพ์ชนกกำลังพยายามปั่นหัวเธอ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าคำพูดเหล่านั้นทำให้ความกังวลที่มีอยู่แล้วยิ่งทวีคูณขึ้น "คุณพิมพ์คะ" เสียงของธีรเดชดังขึ้นจากด้านหลัง "ผมคิดว่าคุณคงจะมาแสดงความยินดีกับเรา ไม่ใช่มาพูดจาให้ร้าย" ธีรเดชเดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างอรินรดา มือข้างหนึ่งวางทาบทับลงบนบ่าของเธอเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ชัดเจน พิมพ์ชนกหน้าเสียไปเล็กน้อย ก่อนจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติ "ฉันก็แค่ทักทายตามมารยาทค่ะคุณธีรเดช" เธอพูด "แต่ถ้าทำให้คุณไม่พอใจ ฉันก็ขอโทษ" "ดีครับ" ธีรเดชกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณคงเข้าใจ" เขาหันไปมองพิมพ์ชนกอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับมาหาอรินรดา "คุณพร้อมแล้วนะครับ" อรินรดาพยักหน้า "ค่ะ" เธอตอบรับ "ไปกันเถอะครับ" ธีรเดชจับมือเธอไว้แน่น มือของเขาเย็นเฉียบ แต่กลับให้ความรู้สึกมั่นคงอย่างน่าประหลาด ทั้งสองเดินไปยังเวทีเล็กๆ ที่จัดเตรียมไว้สำหรับการสวมแหวน พิธีการดำเนินไปอย่างรวดเร็วตามที่ได้วางแผนไว้ เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ เสียงปรบมือแสดงความยินดีดังคลอเคลียไปกับคำมั่นสัญญาที่ทั้งสองฝ่ายมอบให้กัน เมื่อแหวนถูกสวมเข้าที่นิ้วของกันและกัน อรินรดาก็รู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับธีรเดชที่กำลังมองมา ดวงตาคมของเขาเต็มไปด้วยประกายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นแววตาของเขาที่มองมายังพิมพ์ชนกซึ่งยืนมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก นี่ไม่ใช่แค่การหมั้นที่เกิดจากข้อตกลงทางธุรกิจ แต่มันเป็นเกมที่ซับซ้อนกว่านั้นมาก และอรินรดาก็รู้ดีว่าเธอเพิ่งจะก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของเกมนั้นอย่างเต็มตัว หลังจากเสร็จสิ้นพิธีการ อรินรดาและธีรเดชก็กลับมายังโต๊ะที่บิดาทั้งสองฝ่ายรออยู่ "เป็นยังไงบ้าง ริน" คุณอัครากุลถามอย่างเป็นห่วง "เหนื่อยไหม" "ไม่ค่ะพ่อ" อรินรดาตอบ "สบายดีค่ะ" "ดีแล้ว" คุณอัครากุลพยักหน้า "พ่อดีใจที่เห็นรินเข้มแข็ง" "คุณรินเป็นคนเข้มแข็งอยู่แล้วครับ" ธีรเดชเสริม "ผมถึงได้เลือกคุณ" คำพูดนั้นทำให้อรินรดาชะงักไปเล็กน้อย เธอหันไปมองธีรเดชที่กำลังยิ้มให้เธออย่างมีความหมาย "คุณพูดเหมือนรินเป็นสิ่งของที่คุณเลือกเลยนะคะ" เธอตอบ พลางพยายามซ่อนความรู้สึกที่เริ่มสั่นคลอน "คุณก็เป็นสิ่งที่มีค่าที่สุดที่ผมคู่ควรจะได้ครับ" ธีรเดชกล่าว ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่เธออย่างไม่ละสาย "และผมก็จะได้คุณมาในที่สุด" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของอรินรดาเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เธอมั่นใจว่าธีรเดชไม่ได้พูดเล่น แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเขาหมายความว่าอย่างไรกันแน่ "พ่อว่าเรามาฉลองกันดีกว่า" คุณอัครากุลกล่าว ตัดบทสนทนาที่เริ่มจะมีความหมายลึกซึ้งเกินไป ตลอดงาน อรินรดาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอพูดคุยกับแขก แสดงรอยยิ้มที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี แต่ในใจของเธอกลับรู้สึกว่างเปล่า ราวกับกำลังแสดงละครที่ไม่มีวันจบ ในขณะที่เธอกำลังจะขอตัวไปพักผ่อน ธีรเดชก็เดินเข้ามาหาเธออีกครั้ง "ขอตัวคุณรินไปสักครู่ได้ไหมครับ" ธีรเดชหันไปกล่าวกับคุณอัครากุล "ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอ" คุณอัครากุลมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "ไปสิลูก พ่อกับแม่จะรอดู" ธีรเดชจูงมืออรินรดาเดินออกจากบริเวณงาน ตรงไปยังสวนที่เงียบสงบด้านนอก แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบใบหน้าของทั้งสอง "คุณมีอะไรจะคุยกับรินคะ" อรินรถาม เมื่อทั้งสองหยุดยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ "ผมอยากจะบอกคุณว่า... งานหมั้นนี้เป็นการเริ่มต้นของเรา" ธีรเดชกล่าว "และการแต่งงานก็จะตามมาในเร็วๆ นี้" "รินรู้ค่ะ" อรินรดาตอบ "แต่คุณก็บอกแล้วว่าเรามีเวลาหนึ่งปี" "ใช่ครับ" ธีรเดชยืนยัน "หนึ่งปีที่คุณจะต้องพิสูจน์ตัวเอง" เขาพูด พลางดึงอรินรดาเข้ามาใกล้ "แต่ผมก็ไม่ได้อยากให้คุณเครียดเกินไป" "แล้ว... คุณมีอะไรให้รินไม่ต้องเครียดคะ" อรินรดาถาม พลางเงยหน้ามองเขา ธีรเดชโน้มใบหน้าลงมาใกล้ "ผมจะช่วยคุณ" เขาตอบ "ผมจะช่วยให้ธุรกิจของครอบครัวคุณดีขึ้น และผมก็จะช่วยให้คุณ... เป็นที่หนึ่งในใจผม" อรินรดารู้สึกสับสนกับคำพูดของเขา "ที่หนึ่งในใจคุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" "ผมกำลังจะบอกว่า... ผมกำลังจะชนะเกมนี้" ธีรเดชกล่าว พลางใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้ริมฝีปากของเธอเบาๆ "และคุณ... ก็จะเป็นรางวัลของผม" อรินรดาหลับตาลง สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของธีรเดชที่รดรินลงบนใบหน้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งเดียวที่เธอรู้คือ เธอได้ก้าวเข้ามาในเกมที่ชื่อว่า "เกมรักเดิมพันหัวใจ" และเธอจะต้องเล่นมันให้ดีที่สุด