ค่ำคืนที่เงียบสงัด ภาคินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานของเขา แสงไฟสลัวๆ สาดส่องลงมาบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขากำลังจ้องมองไปยังเอกสารกองโตที่วางอยู่บนโต๊ะ มือเรียวยกขึ้นนวดขมับอย่างอ่อนแรง เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ “เข้ามาได้” ภาคินกล่าวโดยไม่ต้องหันไปมอง ประตูเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของคุณหญิงอรทัยผู้เป็นมารดา เธอเดินเข้ามาพร้อมกับถาดชาสมุนไพร “ยังไม่นอนอีกเหรอภาคิน” คุณหญิงอรทัยกล่าวเสียงอ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย “ดึกแล้วนะ” “ครับแม่” ภาคินตอบ “กำลังเคลียร์งานอยู่ครับ” คุณหญิงอรทัยวางถาดชาลงบนโต๊ะข้างๆ ภาคิน “ดื่มหน่อยนะ จะได้ผ่อนคลาย” ภาคินรับถ้วยชามาจิบ “ขอบคุณครับแม่” “เรื่องงานแต่งงาน… ใกล้เข้ามาแล้วนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “เธอโอเคใช่ไหม” ภาคินพยักหน้า “โอเคครับแม่” “แม่รู้ว่าเธอรักรินลดานะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แต่… บางทีแม่ก็เป็นห่วงนะ” “เป็นห่วงเรื่องอะไรครับแม่” ภาคินถาม “แม่เป็นห่วงว่า… เธอจะสามารถดูแลรินดาได้ดีตลอดไปหรือเปล่า” คุณหญิงอรทัยตอบ “ชีวิตคู่มันไม่ง่ายนะลูก” ภาคินยิ้มขื่น “ผมจะพยายามให้ดีที่สุดครับแม่” “แล้วเรื่อง… พิมพ์ลดา…” คุณหญิงอรทัยเอ่ยชื่อนั้นขึ้นมา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความลังเล ภาคินชะงักมือที่กำลังจะยกถ้วยชาขึ้นดื่ม “แม่… หมายถึงเรื่องอะไรครับ” “แม่รู้ว่าพิมพ์ลดาเป็นเด็กที่พ่อของเธอเอ็นดูมาก” คุณหญิงอรทัยกล่าว “และแม่ก็รู้ว่าเธอเองก็ดูแลเขามาตลอด” “แม่ครับ” ภาคินกล่าวเสียงเข้มขึ้น “ผมกับพิมพ์ลดา… เราก็เป็นแค่พี่น้องครับ” “พี่น้อง?” คุณหญิงอรทัยเลิกคิ้ว “แต่แม่เห็นว่า… เธอสนิทสนมกันมากกว่านั้นนะ” “แม่เข้าใจผิดแล้วครับ” ภาคินยืนยัน “ผมดูแลพิมพ์ลดาเพราะ… เพราะพ่อของผมสั่งไว้” “สั่งไว้?” คุณหญิงอรทัยทวนคำ “สั่งให้เธอ… รักพิมพ์ลดาอย่างนั้นเหรอ” “ไม่ใช่ครับแม่!” ภาคินปฏิเสธเสียงดัง “พ่อสั่งให้ผมดูแลพิมพ์ลดาเหมือนเป็นน้องสาวคนหนึ่ง เพราะพ่อของเขาเป็นเพื่อนรักของพ่อ” “แต่… แม่เห็นว่าพิมพ์ลดา… มีความรู้สึกให้เธอมากกว่านั้นนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “และแม่ก็เห็นว่า… เธอเองก็… ดูแลเขาเป็นพิเศษ” ภาคินถอนหายใจยาว “แม่ครับ” เขาพูดเสียงอ่อนลง “ผมรู้ว่าแม่ไม่ชอบพิมพ์ลดา” “แม่ไม่ได้ไม่ชอบเขา” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แต่แม่แค่… หวังว่าลูกจะเลือกคนที่ดีที่สุดสำหรับชีวิตของลูก” “รินดาคือคนที่ผมรักครับแม่” ภาคินกล่าว “และผมก็จะแต่งงานกับเธอ” “แต่ถ้า… ถ้าพิมพ์ลดา… ทำให้เธอต้องเลือกระหว่างเธอกับรินดา… เธอจะเลือกใคร” คุณหญิงอรทัยถามตรงๆ ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี “แม่… ผม… ผมรักรินดา” เขาพูดได้แค่นั้น คุณหญิงอรทัยมองหน้าลูกชายด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย “แม่หวังว่า… เธอจะสามารถแยกแยะระหว่างความรู้สึกได้นะภาคิน” “แม่ครับ” ภาคินกล่าว “ผมขอโทษที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ” “แม่แค่อยากเห็นลูกมีความสุขนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “และแม่ก็อยากให้ลูกเลือกคนที่เหมาะสมจริงๆ” “ผมรู้ครับแม่” ภาคินกล่าว “แต่ผมก็เชื่อในความรักของผมที่มีต่อรินดา” คุณหญิงอรทัยพยักหน้า “เอาล่ะ… แม่ไปก่อนนะ” เธอพูด “พรุ่งนี้… แม่จะไปคุยกับพิมพ์ลดาเรื่องหนึ่ง” ภาคินมองตามมารดาที่เดินออกจากห้องไป เขารู้สึกหนักใจขึ้นมาอีก เขารู้ว่ามารดากำลังกังวลเรื่องอะไร และเขาก็ไม่รู้ว่ามารดาจะไปคุยกับพิมพ์ลดาเรื่องอะไร ในขณะเดียวกัน พิมพ์ลดาเองก็กำลังนั่งอยู่ในห้องนอนของเธอ แสงจันทร์ส่องลอดม่านหน้าต่างเข้ามาบางๆ เธอถือรูปถ่ายใบหนึ่งไว้ในมือ เป็นรูปของเธอกับภาคินเมื่อครั้งที่ทั้งสองยังเป็นเด็ก “ภาคิน…” เธอพึมพำชื่อนั้นเบาๆ น้ำตาคลอหน่วย เธอจำได้ดีถึงวันที่พ่อแม่ของเธอจากไป ภาคินคือคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเธอในตอนนั้น เขาปลอบโยนเธอ ดูแลเธอ และให้ความอบอุ่นแก่เธอ ตั้งแต่ตอนนั้น ความรู้สึกของเธอก็เริ่มเปลี่ยนไป จากความผูกพันแบบพี่น้อง กลายเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เธอรู้ว่าภาคินกำลังจะแต่งงานกับรินดา และลึกๆ แล้ว เธอก็รู้ว่าภาคินก็รักรินดา แต่… เธอจะทำอย่างไรกับความรู้สึกของตัวเองได้ “ฉันรักเธอ… ภาคิน” เธอพึมพำอีกครั้ง เสียงของเธอสั่นเครือ ในคืนนั้นเอง คุณหญิงอรทัยก็เดินทางไปยังบ้านของพิมพ์ลดา เธอได้พูดคุยกับพิมพ์ลดาถึงเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคิน “พิมพ์ลดาจ๊ะ” คุณหญิงอรทัยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แม่รู้ว่าเธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับภาคิน” พิมพ์ลดาเงียบไป ไม่ตอบอะไร “แต่… ภาคินกำลังจะแต่งงานนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าวต่อ “เขาเลือกที่จะแต่งงานกับรินดา” น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มของพิมพ์ลดา “หนูรู้ค่ะคุณป้า” “แม่… หวังว่าเธอจะเข้าใจนะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “และแม่ก็หวังว่า… เธอจะไม่สร้างปัญหาให้กับภาคิน” พิมพ์ลดาเงยหน้าขึ้นมองคุณหญิงอรทัย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความปวดร้าว “หนู… หนูไม่เคยคิดจะสร้างปัญหาให้คุณภาคินเลยค่ะ” “แต่… บางที… ความรักของเธอมันอาจจะทำให้เธอทำในสิ่งที่ไม่คาดคิดก็ได้นะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แม่ไม่อยากให้ภาคินต้องลำบากใจ” “หนู… หนูเสียใจค่ะคุณป้า” พิมพ์ลดาพึมพำ “หนู… เข้าใจค่ะ” คุณหญิงอรทัยมองพิมพ์ลดาด้วยความเห็นใจ เธอรู้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังเจ็บปวด แต่เธอก็ต้องทำในสิ่งที่คิดว่าถูกต้อง “ดีแล้วจ้ะ” คุณหญิงอรทัยกล่าว “แม่ไปก่อนนะ” หลังจากคุณหญิงอรทัยกลับไปแล้ว พิมพ์ลดาก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง เธอรักภาคิน และเธอรู้ว่าภาคินก็รักเธอในแบบของเขา แต่… เธอก็รู้ว่าภาคินเลือกที่จะแต่งงานกับรินดา ความจริงอันเจ็บปวดนี้กำลังบีบคั้นหัวใจของเธอ เธอจะทำอย่างไรต่อไป…