ภาคินตัดสินใจทำตามคำแนะนำของรินดา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งตำรวจทันที เขาให้ข้อมูลเกี่ยวกับโรงแรมที่พิมพ์ลดาอ้างถึง และเล่าเรื่องที่พิมพ์ลดาโทรมาขอความช่วยเหลือด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก "ผมเป็นห่วงเธอมากครับ" ภาคินบอกกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ "เธออาจจะตกอยู่ในอันตราย" หลังจากวางสายจากตำรวจ ภาคินก็หันมาหารินดา "คุณแน่ใจนะริน ว่าเราไม่ควรจะไป" "แน่ใจค่ะ" รินดาตอบ "คุณแม่ของคุณ... ถ้าท่านรู้เรื่องนี้... ท่านอาจจะใช้เป็นข้ออ้าง... เพื่อสร้างปัญหาให้เราได้... เราต้องระวังตัว" "แล้ว... คุณแม่ผม... ท่านจะรู้ได้อย่างไร" ภาคินถาม "ถ้าคุณแม่ของคุณ... พัวพันกับเรื่องนี้... ท่านอาจจะ... ติดตามคุณอยู่ก็ได้ค่ะ" รินดาอธิบาย "หรือ... อาจจะมีใครบางคน... ที่คอยรายงานความเคลื่อนไหวของคุณให้ท่านทราบ" ภาคินครุ่นคิดตามคำพูดของรินดา เขานึกถึงท่าทีของคุณหญิงบุษบาที่ดูเหมือนจะจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลา "ผม... ผมไม่เคยคิดเลยว่า... เรื่องมันจะซับซ้อนขนาดนี้" ภาคินกล่าว "มันซับซ้อนจริงๆ ค่ะ" รินดาตอบ "แต่... เราจะผ่านมันไปให้ได้" ทั้งสองคนกลับไปนั่งที่โต๊ะของพวกเขา บรรยากาศรอบตัวยังคงเต็มไปด้วยเสียงเพลงและผู้คน แต่สำหรับทั้งคู่... ความรู้สึกภายในกลับเต็มไปด้วยความกังวลและความไม่แน่นอน ภาคินมองไปรอบๆ งานเลี้ยง เขาเห็นคุณหญิงบุษบากำลังพูดคุยกับแขกบางคน ใบหน้าของเธอยังคงดูสงบนิ่ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณแม่ผม... ท่านดูปกติดีนะครับ" ภาคินกระซิบกับรินดา "นั่นแหละค่ะ... ที่ทำให้ดิฉันกังวล" รินดาตอบ "ถ้าท่านไม่ได้รู้เรื่องอะไร... ท่านก็คงจะดูเป็นธรรมชาติมากกว่านี้" ขณะที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น ชายคนหนึ่งที่ภาคินไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเขา ชายคนนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง สวมสูทสีดำสนิท และมีแววตาที่ดูแข็งกร้าว "คุณภาคิน... ใช่ไหมครับ" ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ภาคินพยักหน้า "ใช่ครับ... ผมภาคิน" "ผม... สมชาย... คนสนิทของคุณหญิงบุษบาครับ" ชายคนนั้นแนะนำตัว "คุณหญิง... ฝากมาบอก... ว่ามีเรื่องด่วน... อยากจะให้คุณภาคิน... ไปพบที่ห้องรับรองพิเศษ... เดี๋ยวนี้" ภาคินหันไปมองรินดาด้วยความไม่แน่ใจ "ริน..." "ไปเถอะค่ะ" รินดาพยักหน้า "ดิฉันจะรอที่นี่" ภาคินเดินตามสมชายไปยังห้องรับรองพิเศษ เมื่อเข้าไปข้างใน เขาก็พบคุณหญิงบุษบานั่งรออยู่เพียงลำพัง ใบหน้าของเธอดูเคร่งเครียดกว่าที่เคย "แม่มีอะไรจะคุยกับผมครับ" ภาคินถาม "ภาคิน... แม่ขอโทษที่ต้องทำแบบนี้" คุณหญิงบุษบากล่าว "แต่... แม่จำเป็นต้องทำ" "แม่กำลังพูดถึงเรื่องอะไรครับ" ภาคินถามอย่างงุนงง "เรื่องพิมพ์ลดา... ลูกรู้ไหมว่า... พิมพ์ลดาอยู่ที่ไหน" คุณหญิงบุษบามองหน้าภาคินตรงๆ ภาคินชะงักไปเล็กน้อย "ผม... ผมไม่ทราบครับแม่" "แน่ใจเหรอภาคิน" คุณหญิงบุษบาถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "แม่รู้ว่า... ลูกเพิ่งจะคุยกับพิมพ์ลดา... และลูกก็รู้ว่า... เธอไปอยู่ที่ไหน" "แม่... แม่รู้ได้อย่างไรครับ" ภาคินถามด้วยความตกใจ "แม่ก็มีวิธีของแม่" คุณหญิงบุษบากล่าว "และแม่ก็รู้ว่า... ลูกกำลังจะไปช่วยเธอ" "แม่... แม่กำลังจะทำอะไรครับ" ภาคินถามด้วยความหวั่นเกรง "แม่จะไปที่นั่นก่อนลูก" คุณหญิงบุษบากล่าว "และแม่จะ... จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด" "แม่... แม่หมายความว่ายังไงครับ" ภาคินถาม "แม่จะทำให้พิมพ์ลดา... เลิกยุ่งเกี่ยวกับลูก... ตลอดไป" คุณหญิงบุษบากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม" ภาคินอ้าปากค้างด้วยความตกใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของเขาจะมีความคิดที่โหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ "แม่! แม่จะทำอะไรไม่ได้นะ!" ภาคินตะโกน "พิมพ์ลดาเป็นคน! แม่จะทำร้ายเธอไม่ได้!" "บางครั้ง... เพื่อความสุขของลูก... แม่ก็ต้องทำในสิ่งที่จำเป็น" คุณหญิงบุษบากล่าว "และแม่... ก็ไม่อยากให้ลูกต้องมาเสียใจ... เพราะผู้หญิงคนนั้น" "แต่... แม่ครับ... ผมไม่ได้รักพิมพ์ลดาแล้ว" ภาคินพยายามอธิบาย "ผมรักรินดา... และผมจะใช้ชีวิตอยู่กับรินดา" "แม่รู้" คุณหญิงบุษบากล่าว "แต่แม่ก็รู้ว่า... ลูกเป็นคนจิตใจดี... ลูกจะไม่ยอมทิ้งพิมพ์ลดา... ถ้าแม่ไม่จัดการเรื่องนี้ให้" คุณหญิงบุษบาสลุกขึ้นยืน "สมชาย... ไปกัน" สมชายรีบเดินเข้ามา "ครับคุณหญิง" "แม่... แม่จะไปไหนครับ" ภาคินถาม "แม่จะไป... จัดการปัญหานี้ให้เสร็จสิ้น" คุณหญิงบุษบากล่าว "และเมื่อลูกกลับมา... ทุกอย่างก็จะสงบสุข... โดยไม่มีพิมพ์ลดา... มาคอยกวนใจอีกต่อไป" คุณหญิงบุษบาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ภาคินยืนนิ่งด้วยความตกใจและสับสน ภาคินรีบวิ่งออกไปจากห้อง เขาต้องรีบตามไปหยุดแม่ของเขาให้ได้ ก่อนที่อะไรๆ จะสายเกินไป เขาจำได้ว่าตำรวจกำลังจะเข้าไปตรวจสอบที่โรงแรมแห่งนั้น เขาต้องไปที่นั่นให้เร็วที่สุด เมื่อภาคินกลับมาที่โต๊ะ เขาก็เห็นรินดายังคงนั่งรออยู่ "ริน! แม่ผม... ท่านกำลังจะไปที่โรงแรม... ที่พิมพ์ลดาอยู่!" ภาคินบอกด้วยความตกใจ "ท่านบอกว่าจะ... จัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด!" รินดามองหน้าภาคินด้วยความตกใจเช่นกัน "จริงเหรอคะ!?" "ครับ! ผมต้องไปหยุดท่าน... แล้วก็... ต้องไปดูพิมพ์ลดาด้วย" ภาคินกล่าว "แล้ว... ตำรวจล่ะคะ" รินดาถาม "ผมไม่รู้ว่า... แม่ผมจะไปถึงก่อนหรือหลังตำรวจ" ภาคินตอบ "แต่... ผมต้องไป..." ภาคินรีบคว้ามือรินดา "คุณ... คุณจะไปกับผมไหม" รินดาลังเลไปครู่หนึ่ง เธอรู้ว่านี่คืออันตราย แต่เธอไม่สามารถปล่อยให้ภาคินเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพังได้ "ไปค่ะ" รินดาตัดสินใจ "ดิฉันจะไปกับคุณ" ทั้งสองคนรีบออกจากงานเลี้ยงไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจสายตาของผู้คนรอบข้าง ความกังวลและความหวังที่จะแก้ไขสถานการณ์ทุกอย่างให้คลี่คลาย กำลังนำพาพวกเขาไปสู่จุดที่อาจจะเปลี่ยนแปลงชีวิตของทุกคนตลอดไป