ภาคินเดินทางกลับมาที่โรงพยาบาล เขาพบว่ารินดาและพิมพ์ลดาอยู่ที่ห้องรับรองด้วยกัน พิมพ์ลดายังคงดูอ่อนเพลีย แต่ก็มีสีหน้าที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย “เป็นไงบ้าง” รินดาถามทันทีที่เห็นภาคิน “ก็... เหมือนเดิม” ภาคินตอบอย่างเหนื่อยอ่อน “แม่ผม... ยังคงไม่เข้าใจ” “ไม่เป็นไรนะ” รินดาเดินเข้าไปกอดไหล่ภาคินเบาๆ “อย่างน้อยคุณก็ได้ลองคุยกับท่านแล้ว” “ผมไม่รู้ว่า... จะต้องทำยังไงต่อไป” ภาคินถอนหายใจ “ผมไม่คิดว่า... ความสัมพันธ์ของเราสองคน... จะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้” “อย่าเพิ่งคิดมากนะคะ” พิมพ์ลดากล่าว “บางที... เวลาอาจจะช่วยได้” “เวลา?” ภาคินทวนคำ “เวลาจะช่วยให้แม่ผมยอมรับคุณได้จริงๆ เหรอ” “ดิฉันไม่แน่ใจค่ะ” พิมพ์ลดาสารภาพ “แต่... ดิฉันหวังว่าจะเป็นแบบนั้น” “ผม... ผมขอโทษคุณจริงๆ นะพิมพ์ลดา” ภาคินกล่าว “ที่ทำให้คุณต้องมาเจอเรื่องแบบนี้” “ไม่เป็นไรค่ะ” พิมพ์ลดาส่ายหน้า “มันไม่ใช่ความผิดของคุณ” “แต่ผมรู้สึกผิด” ภาคินกล่าว “ผมควรจะรู้เรื่องของแม่ผมให้มากกว่านี้... ผมควรจะป้องกันคุณได้เร็วกว่านี้” “มันไม่มีประโยชน์ที่จะคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วค่ะ” รินดาแทรกขึ้น “ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือ... การดูแลตัวเอง... แล้วก็... ทำให้พิมพ์ลดาปลอดภัย” “ใช่” ภาคินพยักหน้า “ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณกับอาทิตย์ได้อีก” “แล้ว... เรื่องธุรกิจของครอบครัวคุณล่ะคะ” พิมพ์ลดากล่าวถาม “คุณอาทิตย์ก็พลอยเดือดร้อนไปด้วย” “ผมจะจัดการเอง” ภาคินกล่าว “ผมจะไม่ยอมให้แม่ใช้เรื่องนี้มาบังคับใครอีก” “แต่ถ้าคุณแม่ของคุณยังคงยืนกรานที่จะควบคุมทุกอย่าง...” รินดาเริ่มพูด “ผมจะหาทางออก” ภาคินกล่าวอย่างแน่วแน่ “ผมจะพิสูจน์ให้แม่เห็นว่า... การปล่อยวาง... ไม่ใช่การพ่ายแพ้... แต่มันคือการยอมรับ... และการให้โอกาส” “คุณแน่ใจนะคะ” รินดาถามด้วยความเป็นห่วง “ผมแน่ใจ” ภาคินตอบ “ผมจะทำทุกอย่าง... เพื่อให้เรามีความสุข” หลังจากนั้น ภาคินก็จัดการเรื่องการรักษาพิมพ์ลดาให้ดีที่สุด เขาติดต่อทนายความเพื่อช่วยเรื่องการดำเนินคดีกับผู้ที่หลอกลวงพิมพ์ลดา และพยายามหาทางช่วยเหลือธุรกิจของอาทิตย์ โดยไม่ให้คุณหญิงบุษบาเข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง รินดาคอยเป็นกำลังใจให้ภาคินอยู่เสมอ เธอมองเห็นความมุ่งมั่นในตัวเขา และเชื่อว่าสักวันหนึ่ง... ภาคินจะสามารถแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้ ส่วนคุณหญิงบุษบา... หลังจากวันนั้น ท่านก็เก็บตัวเงียบไปนาน ภาคินพยายามจะเข้าไปพูดคุยกับท่านอีกครั้ง แต่ก็ได้รับเพียงการปฏิเสธ ท่านยังคงอยู่ในโลกของตัวเอง จมอยู่กับความเศร้าและความเสียใจ รอยร้าวในครอบครัวของคุณหญิงบุษบามันลึกเกินกว่าที่จะประสานได้ในเวลาอันสั้น ความรักที่ท่านแสดงออก มันกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการทุกอย่างไว้ หลายสัปดาห์ต่อมา พิมพ์ลดาเริ่มมีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอเริ่มกลับมาใช้ชีวิตได้ตามปกติ แต่ก็ยังคงมีอาการหวาดระแวงอยู่บ้าง ภาคินคอยดูแลเธออย่างใกล้ชิด “คุณภาคินคะ” พิมพ์ลดากล่าว “ดิฉันตัดสินใจแล้วค่ะ” “เรื่องอะไรครับ” ภาคินถาม “ดิฉันจะ... จะเดินทางไปต่างประเทศค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่” ภาคินอึ้งไปเล็กน้อย “คุณแน่ใจนะ” “ค่ะ” พิมพ์ลดยืนยัน “ที่นี่... มันมีความทรงจำที่เจ็บปวดมากเกินไป” “ผมเข้าใจ” ภาคินพยักหน้า “คุณจะไปเมื่อไหร่” “เร็วๆ นี้ค่ะ” พิมพ์ลดากล่าว “แต่ก่อนไป... ดิฉันอยากจะขอโทษคุณ... และคุณรินดา... สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น” “ไม่ต้องขอโทษหรอก” ภาคินกล่าว “ผมเข้าใจ” “ดิฉันจะไม่มีวันลืมบุญคุณของคุณทั้งสองคนเลยค่ะ” พิมพ์ลดากล่าวพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้า ภาคินกับรินดาไปส่งพิมพ์ลดาที่สนามบิน พวกเขามอบกอดให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย “โชคดีนะพิมพ์ลดา” รินดาอวยพร “ดูแลตัวเองด้วยนะ” ภาคินกล่าว พิมพ์ลดาส่งยิ้มให้ทั้งสองคน ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความหวังว่าเธอจะพบเจอแต่สิ่งดีๆ ในชีวิตใหม่ หลังจากนั้น ภาคินก็หันมาเผชิญหน้ากับปัญหาที่บ้านอีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้คุณหญิงบุษบาเข้ามาบงการชีวิตของเขาอีกต่อไป เขาต้องการสร้างชีวิตของตัวเอง... ในแบบที่เขาต้องการ แต่ถึงแม้ว่าเรื่องราวจะคลี่คลายไปในทางที่ดีขึ้น... รอยร้าวในใจของคุณหญิงบุษบา... และความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างภาคินกับมารดา... ก็ยังคงเป็นสิ่งที่ยากจะแก้ไข... และยากจะลืมเลือน