สายฝนโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะชะล้างความมืดมิดที่กำลังคืบคลานเข้ามาในชีวิตของ ‘รินรดา’ เด็กสาววัยยี่สิบเอ็ดปี ผู้มีดวงตาคู่สวยฉายแววเศร้าสร้อยอยู่ตลอดเวลา เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวหรูหรา สะท้อนภาพของตัวเองในชุดแต่งงานสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูราวกับจะกัดกินหัวใจเธอให้แหลกสลาย ชุดที่ควรจะเป็นสัญลักษณ์ของความสุข กลับกลายเป็นเครื่องพันธนาการที่ผูกมัดชีวิตเธอไว้กับชะตากรรมอันโหดร้าย “คุณหนูคะ ได้เวลาแล้วค่ะ” เสียงของแม่บ้านสูงวัยดังขึ้น แฝงแววเห็นใจระคนสงสาร รินรดาเม้มปากแน่น เธอพยักหน้ารับอย่างเงียบงัน ไม่มีแรงแม้แต่จะเปล่งเสียงตอบรับ การแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ความปรารถนา แต่เป็นข้อตกลงสกปรกที่พ่อแม่ของเธอทำขึ้นเพื่อชดใช้หนี้สินก้อนใหญ่ที่พ่อของเธอสร้างไว้จากการพนัน “คุณหนูคะ” แม่บ้านเข้ามาประคองแขน “อย่าคิดมากนะคะ” “หนูจะคิดมากได้ยังไงคะป้านิด” รินดาพยายามฝืนยิ้ม “นี่คือทางเดียวที่จะช่วยครอบครัวเราได้” “แต่หนูต้องไปใช้ชีวิตกับใครก็ไม่รู้” ป้านิดเอ่ยเสียงเบา “คนที่ได้ยินมาเขาว่ากันว่า...ร้ายกาจ” “เขาเป็นใครคะป้านิด” รินดาถาม ดวงตาฉายแววอยากรู้ แต่ก็แฝงความหวาดหวั่น “ชื่อ ‘ภาคิน’ ค่ะ เขาเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โต แต่เบื้องหลัง...คงไม่ต้องบอกนะคะ” ป้านิดหยุดพูด ชะงักเล็กน้อย สบตาหลานสาวที่ตนเองเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก “ท่านผู้มีอิทธิพล เขาได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียผู้เย็นชา ไร้หัวใจ” “ไร้หัวใจ” รินดาทวนคำ พึมพำกับตัวเอง “ก็ดีเหมือนกันค่ะ บางทีคนไร้หัวใจอาจจะเห็นแก่ตัวน้อยกว่าคนที่มีหัวใจก็ได้” เธอเดินออกจากห้องแต่งตัว มุ่งหน้าสู่โถงกลางของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการสมกับเป็นบ้านของตระกูล ‘เทวราชา’ ซึ่งเป็นนามสกุลของ ‘ภาคิน’ ชายหนุ่มที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยผู้คนแต่งกายหรูหรา ใบหน้าประดับรอยยิ้ม แต่รอยยิ้มเหล่านั้นดูราวกับจะแฝงไปด้วยความหมายอื่น ลึกๆ แล้วทุกคนต่างก็รู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องของความรัก แต่เป็นเกมอำนาจที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น ร่างสูงสง่าของ ‘ภาคิน’ ยืนตระหง่านอยู่กลางโถง ใบหน้าคมคายฉายแววเย็นชา ดวงตาสีเข้มราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งรอบกาย จมูกโด่งรับกับริมฝีปากหยักที่เม้มแน่น เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทที่ขับเน้นเรือนร่างกำยำให้ดูน่าเกรงขาม ยิ่งนัก เขากำลังกุมมือของหญิงสาวอีกคน ซึ่งเป็นคู่หมั้นอย่างเป็นทางการของเขา ‘มินตรา’ หญิงสาวหน้าตาสวยหวาน ผมยาวสลวย ใบหน้าอ่อนโยน แต่ในดวงตานั้นกลับฉายแววร้ายกาจที่ซ่อนเร้นเอาไว้ “ยินดีด้วยนะครับ คุณภาคิน” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย “ผมดีใจที่เห็นคุณได้ลงหลักปักฐานเสียที” “ขอบคุณครับ” ภาคินตอบรับน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาเหลือบมองไปยังรินดาที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับป้านิด “มินตราคะ นั่นน้องรินดาใช่ไหมคะ” มินตราเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหวานปนประชด "สวยจังเลยค่ะ เหมาะสมกับชุดเจ้าสาวจริงๆ" รินดายิ้มบางๆ ไม่ตอบโต้ เธอรู้ดีว่ามินตราเป็นคู่หมั้นของภาคิน และการแต่งงานครั้งนี้ของเธอก็เป็นเพียงการบังหน้าเท่านั้น เพื่อปกปิดความสัมพันธ์อันซับซ้อนระหว่างภาคินกับมินตรา และเพื่อรักษาภาพลักษณ์ของตระกูลเทวราชาให้ดูดีในสายตาของสังคม “น้องรินดาคะ มานี่สิคะ” มินตรากวักมือเรียก รินดากลั้นใจเดินเข้าไปหา “คุณภาคินคะ นี่น้องรินดาค่ะ น้องสาวของฉันเอง” “น้องสาว?” ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบสำรวจรินดาตั้งแต่หัวจรดเท้า รินดาแทบจะยืนไม่ติด เธอรู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าออกทีละชิ้นด้วยสายตาของเขา “ใช่ค่ะ” มินตราตอบยิ้มๆ “คุณภาคินคงไม่ทราบสินะคะว่าเราสองคนหน้าตาเหมือนกันราวกับฝาแฝด” “จริงหรือครับ” ภาคินเอ่ย พลางก้าวเข้ามาใกล้รินดามากขึ้น “ผมไม่เคยทราบมาก่อนเลย” “ค่ะ” รินดาตอบเสียงสั่น “ฉันเป็นลูกติดของคุณแม่ค่ะ” “อ้อ” ภาคินพยักหน้า ท่าทีดูเหมือนจะเชื่อ “งั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักนะ... ‘น้องสาว’ ของคุณมินตรา” คำว่า ‘น้องสาว’ ที่ออกมาจากปากของภาคินนั้นแฝงความหมายที่รินดาไม่เข้าใจ เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่มองไม่เห็น สายตาของเขาที่จ้องมองมานั้นราวกับจะสื่อความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอจะเข้าใจ “คุณภาคินคะ” มินตราแทรกขึ้น “เราไปถ่ายรูปกันดีกว่าค่ะ” “ครับ” ภาคินตอบรับ เขาหันไปคว้ามือของมินตรา แต่ก่อนจะเดินจากไป สายตาของเขาก็เหลือบมองรินดาอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มนั้นมีประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รินดาเฝ้ามองภาพของภาคินและมินตราที่เดินจากไป มือของพวกเขากุมกันอย่างแนบแน่น ราวกับเป็นคู่รักที่แท้จริง ภาพนั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ เธอรู้ดีว่าชีวิตต่อจากนี้ของเธอจะเป็นอย่างไร มันไม่ใช่ชีวิตของเธออีกต่อไป แต่มันคือชีวิตของ ‘ตัวแทน’ ที่จะต้องยอมรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เข้ามา “อย่าเสียใจไปเลยนะหนู” ป้านิดบีบมือเธอเบาๆ “สักวันทุกอย่างจะดีขึ้น” “จะดีขึ้นจริงๆ เหรอคะป้านิด” รินดามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นภาพสายฝนที่ยังคงโปรยปรายไม่หยุด “หนูไม่แน่ใจเลยค่ะ” เธอถอนหายใจยาว รู้สึกถึงความหนักอึ้งที่ถาโถมเข้ามา การแต่งงานครั้งนี้อาจจะเป็นการเริ่มต้นของหายนะในชีวิตเธอ หรือไม่ก็อาจจะเป็นการเริ่มต้นของความเข้มแข็งที่จะทำให้เธออยู่รอดในโลกที่โหดร้ายใบนี้ “ขอให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่ใจหวังนะคะ” ป้านิดอวยพร “ขอบคุณค่ะป้านิด” รินดาตอบ ยิ้มบางๆ แต่ในใจนั้นเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอไม่รู้ว่าชีวิตภายใต้เงาของมาเฟียผู้ไร้หัวใจคนนั้นจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว