ค่ำคืนนั้น อากาศเย็นสบาย แต่กลับมีความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ รินดาและภาคินแต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีเข้ม เพื่อพรางตัวให้กลมกลืนกับความมืด พวกเขานั่งอยู่ในรถคันหนึ่งที่จอดซุ่มอยู่ห่างจากร้านกาแฟที่รินดาเคยสังเกตเห็นมินตราไปพบใครบางคน “แน่ใจนะว่าร้านนี้” ภาคินถาม รินดาก้มลงมองแผนที่ในโทรศัพท์ของเธอ “ค่ะ” รินดาตอบ “ฉันเคยเห็นคุณมินตรามาที่นี่สองสามครั้งแล้วค่ะ” “โอเค” ภาคินกล่าว “ตอนนี้เราต้องรออย่างใจเย็น ถ้าเธอมา… เราจะได้รู้ว่าเธอไปพบใคร และคุยเรื่องอะไรกัน” ทั้งสองนั่งรออย่างเงียบๆ ในรถ รินดารู้สึกประหม่าทุกครั้งที่มินตราจะปรากฏตัวขึ้น เธอไม่รู้ว่ามินตราจะสังเกตเห็นพวกเขาหรือไม่ และหากถูกจับได้ จะเกิดอะไรขึ้น เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ในที่สุด รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็ขับเข้ามาจอดที่หน้าร้านกาแฟ และผู้หญิงที่ก้าวลงมาจากรถ ก็คือมินตราในชุดเดรสสีดำสนิท ดูลึกลับและน่าเกรงขาม “มาแล้ว” ภาคินกระซิบ รินดาเห็นมินตราเดินเข้าไปในร้านกาแฟ เธอรู้สึกใจเต้นแรง แต่ก็พยายามตั้งสติ “เธอจะให้ฉันเข้าไปในร้าน หรือจะรออยู่ข้างนอก” ภาคินถาม “ฉันว่า… ฉันควรจะเข้าไปค่ะ” รินดาตอบ “เผื่อว่าฉันจะได้ยินอะไรที่สำคัญ” “ระวังตัวด้วยนะ” ภาคินกล่าว “ถ้ามีอะไรผิดปกติ สัญญาณมือ” เขาทำสัญลักษณ์มือ และรินดาก็พยักหน้ารับ รินดาเปิดประตูรถ และก้าวลงไป เธอเดินเข้าไปในร้านกาแฟอย่างเงียบๆ เธอเลือกนั่งที่โต๊ะมุมด้านใน ซึ่งสามารถมองเห็นมินตราได้ แต่ก็ไม่ทำให้เธอเป็นที่สังเกตจนเกินไป มินตรานั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในเช่นกัน เธอกำลังคุยกับชายคนหนึ่งซึ่งรินดาไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ชายคนนั้นดูมีอายุ และแต่งกายด้วยสูทราคาแพง น้ำเสียงของพวกเขาทั้งสองเบามากจนรินดาไม่สามารถได้ยินสิ่งที่พวกเขาคุยกันได้ รินดาพยายามเพ่งสมาธิ เธอสังเกตเห็นว่ามินตราดูเหมือนจะกำลังยื่นซองเอกสารบางอย่างให้กับชายคนนั้น และชายคนนั้นก็รับไปพร้อมกับพยักหน้า “นี่มันอะไรกัน” รินดาพึมพำกับตัวเอง “นี่คือหลักฐานการโอนเงิน หรือเปล่า” เธอพยายามจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป แต่ก็กลัวว่าแสงจากหน้าจอจะทำให้มินตราสังเกตเห็น เธอตัดสินใจที่จะเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอแสร้งทำเป็นเดินไปสั่งเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของมินตรามากนัก “ขอชาดำร้อนแก้วหนึ่งค่ะ” เธอบอกกับพนักงาน ขณะที่พนักงานกำลังชงเครื่องดื่ม รินดาก็หันไปมองที่โต๊ะของมินตรา เธอเห็นมินตรากำลังจะลุกขึ้น และชายคนนั้นกำลังยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้เธอ “ของที่คุณต้องการ” ชายคนนั้นกล่าว “และนี่… คือของตอบแทน” รินดาเห็นชายคนนั้นยื่นธนบัตรจำนวนหนึ่งให้กับมินตรา มินตราพยักหน้ารับ และเก็บเงินเข้ากระเป๋าเสื้อของเธอ “เยี่ยมมาก” มินตราบอก “ฉันจะให้คุณอีกเท่าตัว หากข้อมูลชุดนี้ทำให้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ” “แน่นอน” ชายคนนั้นกล่าว “ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง” รินดาได้ยินเพียงแค่นั้น เธอก็รีบเดินกลับมาที่โต๊ะของเธอ และรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอแกล้งทำเป็นเล่นโทรศัพท์ และแอบถ่ายรูปซองเอกสารในมือของมินตราอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นาน มินตราและชายคนนั้นก็ลุกขึ้น และเดินออกจากร้านกาแฟไป รินดารีบคว้าเครื่องดื่มของเธอ และเดินตามออกไปอย่างเงียบๆ เมื่อออกมาจากร้าน เธอก็เห็นรถยนต์คันสีดำคันเดิมจอดรออยู่ รินดาไม่กล้าเข้าไปใกล้มากนัก เธอเห็นมินตราขับรถออกไป และชายคนนั้นก็เดินหายไปในความมืด รินดารีบวิ่งกลับไปที่รถของภาคิน “เป็นยังไงบ้าง” ภาคินถาม เมื่อเห็นรินดาเข้ามาในรถ “ฉัน… ฉันได้รูปมาค่ะ” รินดาตอบพลางยื่นโทรศัพท์ให้ภาคินดู “แล้วก็… ฉันได้ยินอะไรบางอย่างที่สำคัญมากค่ะ” ภาคินมองรูปถ่ายบนหน้าจอ และขมวดคิ้ว “ซองเอกสารนี่… มันดูน่าสงสัย” “ค่ะ” รินดาเล่าสิ่งที่เธอได้ยิน “คุณมินตรากำลังคุยกับชายคนนั้นเรื่องข้อมูล และการตอบแทนค่ะ” ภาคินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ดูเหมือนว่า… เราจะเจอเบาะแสสำคัญแล้ว” เขาเงยหน้ามองรินดา “เธอทำได้ดีมาก รินดา” รินดายิ้มอย่างโล่งอก แต่ก็ยังคงรู้สึกกังวล “แล้ว… ต่อไปเราจะทำยังไงคะ” “ฉันจะให้ต้นแกะรอยชายคนนั้น” ภาคินกล่าว “และฉันจะพยายามหาว่าข้อมูลในซองเอกสารนั้นคืออะไร” เขาหันมามองรินดา “แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้… คือความปลอดภัยของเธอ” “ฉันรู้ค่ะ” รินดาตอบ “เราจะจัดการเรื่องนี้ให้จบ” ภาคินกล่าวเสียงหนักแน่น “และฉันจะปกป้องเธอให้ถึงที่สุด” รินดามองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอรู้สึกถึงความจริงใจ และความมุ่งมั่นของเขา เธอหวังว่าทุกอย่างจะจบลงโดยเร็ว และเธอจะได้หลุดพ้นจากวังวนอันตรายนี้เสียที