เสียงเครื่องยนต์คำรามเบาๆ ลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน รถยนต์สีดำสนิท แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าอยู่ห่างจากปากซอยโกดังร้างประมาณร้อยเมตร ไฟหน้ารถถูกดับลง เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต รินดานั่งอยู่เบาะหลัง พยายามปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ “ถึงแล้วครับ” เสียงของชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่เบาะหน้าบอก “คุณผู้หญิงแน่ใจนะครับว่าต้องการจะไป” รินดาเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง เขาคือหนึ่งในลูกน้องคนสนิทของภาคินที่เธอเคยเห็นหน้าค่าตา “ฉันแน่ใจค่ะ” เธอตอบเสียงหนักแน่น “บอกคุณภาคินด้วยว่าฉันพร้อมแล้ว” ชายคนนั้นพยักหน้าเล็กน้อย “ครับ” เขาเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูหลังให้กับเธอ รินดาหยิบหมวกแก๊ปสีดำและหน้ากากอนามัยขึ้นมาสวมทันทีที่เท้าแตะพื้น “จำคำแนะนำของคุณภาคินไว้นะครับ” ชายคนนั้นย้ำ “ส่งสัญญาณหากมีอะไรผิดปกติ” “ค่ะ” รินดาพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังโกดังร้างที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า โกดังแห่งนี้ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี โครงสร้างผุพังตามกาลเวลา แต่กลับเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การนัดพบลับๆ ที่ต้องการความมิดชิด เมื่อเธอเดินเข้าไปใกล้ รินดาก็ได้ยินเสียงพูดคุยจอแจดังลอดออกมาจากภายใน เธอชะลอฝีเท้าลง พยายามใช้ทุกประสาทสัมผัสที่มีในการเก็บข้อมูล ผ่านช่องประตูเหล็กที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย รินดามองเห็นภาพภายในอย่างเลือนราง แสงไฟจากหลอดไฟเพียงไม่กี่ดวง ส่องสว่างอย่างริบหรี่ เผยให้เห็นเงาของผู้คนสองคนกำลังยืนเผชิญหน้ากันอยู่ คนหนึ่งคือส.ส. ชัยวัฒน์ นักการเมืองร่างท้วม ใบหน้าอ้วนฉุของเขาแสดงออกถึงความโลภและความกระหายอำนาจ อีกคนหนึ่งคือมินตรา ในชุดเดรสสีดำสง่างาม เธอกำลังยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้กับส.ส. ชัยวัฒน์ “นี่คือข้อเสนอของฉัน” มินตรากล่าว เสียงของเธอมีความเฉียบคมซ่อนอยู่ “เงินจำนวนนี้ จะถูกโอนเข้าบัญชีที่คุณต้องการภายใน 48 ชั่วโมง หลังจากที่คุณลงนามในเอกสารนี้” ส.ส. ชัยวัฒน์ รับซองเอกสารมาด้วยมืออันสั่นเทา “และสัญญาว่าจะให้การสนับสนุนในทุกเรื่องใช่ไหม” เขาถามเสียงแหบพร่า “แน่นอน” มินตราตอบ “การเมืองคือการต่อรอง และฉันก็พร้อมที่จะจ่ายในราคาที่เหมาะสม” รินดาพยายามเพ่งมองใบหน้าของส.ส. ชัยวัฒน์ ให้ชัดเจนที่สุด เธอจำใบหน้าเขาได้จากข่าวต่างๆ เป็นคนที่ดูเจ้าเล่ห์และน่ากลัว ทันใดนั้น! “คุณกำลังทำอะไรตรงนั้น!” เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากด้านหลัง รินดาตกใจจนตัวแข็งทื่อ เธอหันกลับไปมอง ก็เห็นชายร่างใหญ่สองคน สวมชุดดำ กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว “พวกแกเป็นใคร! เข้ามาทำอะไรแถวนี้!” ชายคนหนึ่งตะโกนอีกครั้ง รินดาตระหนักว่าเธออาจจะถูกจับได้ก่อนที่แผนจะเริ่มเสียอีก เธอตัดสินใจทำตามที่ภาคินสั่ง เธอรีบหยิบเอกสารปลอมที่เตรียมไว้ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ “เดี๋ยวก่อน!” รินดาตะโกนเสียงดัง เธอเดินพุ่งเข้าไปที่ประตูโกดังที่เปิดแง้มอยู่ “ฉันมีสิ่งที่พวกคุณต้องการ!” เสียงพูดคุยภายในโกดังเงียบลงทันที มินตราและส.ส. ชัยวัฒน์ หันมามองทางประตู รินดาเห็นแววตาของทั้งคู่ฉายประกายความประหลาดใจ ปนเปไปกับความสงสัย “ใครน่ะ?” ส.ส. ชัยวัฒน์ ถาม เสียงดัง มินตราเดินออกมาที่ปากประตู มองรินดาอย่างพิจารณา “คุณ… คุณรินดา?” เธออุทานออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้!” “ฉัน… ฉันมีเรื่องจะให้คุณ” รินดาพูด พยายามซ่อนความตื่นเต้นและหวาดกลัว “เป็นเรื่องสำคัญมาก” ส.ส. ชัยวัฒน์ เดินเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างมินตรา “เรื่องสำคัญอะไร” เขาถาม “แล้วเอกสารในมือคุณคืออะไร” “นี่คือ… หลักฐาน” รินดาบอก “หลักฐานที่จะทำให้ทุกอย่างกระจ่าง” เธอแกล้งทำเป็นส่งเอกสารปลอมให้กับมินตรา มินตรามองเอกสารในมือรินดาอย่างพิจารณา สีหน้าของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นกังวล “นี่มัน…” “อย่าเพิ่งเชื่อทุกอย่างที่เห็น” รินดาพูดแทรก “ฉันมีสิ่งที่ต้องบอกคุณ” ในขณะนั้นเอง เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังใกล้เข้ามา รินดารู้สึกได้ว่าภาคินเริ่มเคลื่อนไหวแล้ว “มีอะไรเกิดขึ้น!” ส.ส. ชัยวัฒน์ ตะโกนขึ้นมา เขามองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง “เกิดอะไรขึ้นกันแน่!” มินตราหน้าซีดเผือด เธอกำเอกสารในมือแน่น “เป็นไปไม่ได้… แผนการของเรา…” “แผนการของคุณกำลังจะจบลงแล้วล่ะค่ะ” รินดาพูดอย่างเย็นชา ทันใดนั้น ประตูเหล็กบานใหญ่ของโกดังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ภาคินเดินเข้ามา พร้อมกับลูกน้องมือดีอีกสองสามคน ใบหน้าของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก “มินตรา ส.ส. ชัยวัฒน์” ภาคินกล่าวเสียงเรียบ “เกมของคุณจบแล้ว” ส.ส. ชัยวัฒน์ หันมามองภาคินอย่างตกใจ “ภาคิน! แกมาทำอะไรที่นี่!” “มาจับคนโกง” ภาคินตอบ “และมาหยุดยั้งแผนการอันชั่วร้ายของคุณ” ลูกน้องของภาคินเข้าควบคุมตัวมินตราและส.ส. ชัยวัฒน์ อย่างรวดเร็ว รินดาได้แต่มองดูภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า เธอรู้สึกโล่งใจที่แผนการของภาคินสำเร็จ แต่ก็ยังคงมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ “คุณทำได้ดีมาก รินดา” ภาคินเดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าของเขาฉายแววของความพอใจ “คุณพิสูจน์แล้วว่าเชื่อใจได้” “ฉันก็แค่ทำตามที่คุณบอกค่ะ” รินดาตอบ เสียงของเธอยังคงสั่นเล็กน้อย “ไม่” ภาคินส่ายหน้า “คุณทำได้มากกว่านั้น คุณกล้าหาญมาก” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “ตอนนี้ ไปกันเถอะ เรามีเรื่องต้องสะสางอีกมาก” รินดามองไปที่มินตราที่กำลังถูกควบคุมตัว สีหน้าของเธอเต็มไปด้วยความแค้นและความพ่ายแพ้ รินดาไม่แน่ใจว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไรกับชัยชนะครั้งนี้ มันเป็นชัยชนะที่ได้มาด้วยความเสี่ยง และอาจจะนำมาซึ่งปัญหาใหม่ๆ อีก เธอเดินตามภาคินออกไปจากโกดังร้าง ปล่อยให้เสียงไซเรนตำรวจดังเคลือบแคลงไปทั่วบริเวณ