แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ของห้องนอนหรู เชิญชวนให้รินดาตื่นขึ้นจากภวังค์แห่งความฝันอันโหดร้าย เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขมวดคิ้วด้วยความสับสนเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ “ที่นี่ที่ไหนนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่านี่คือคฤหาสน์ของภาคิน ‘สามี’ อย่างไม่เต็มใจของเธอ เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา 08:00 น. ร่างกายยังคงรู้สึกอ่อนเพลียจากการอดนอนเมื่อคืนนี้ “คุณหนูตื่นแล้วเหรอคะ” เสียงแม่บ้านดังขึ้นเมื่อเธอเปิดประตูห้องนอนออกไป “เช้านี้ท่านภาคินให้คนเตรียมอาหารเช้าไว้ให้คุณหนูแล้วค่ะ” “ขอบคุณค่ะป้านิด” รินดาตอบ ยิ้มบางๆ “แล้ว...คุณภาคินอยู่ที่ไหนคะ” “ออกไปแล้วค่ะ ตั้งแต่เมื่อคืนนี้เลย” ป้านิดตอบ “ไม่กลับมาอีกเลย” รินดารู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก การที่ภาคินไม่อยู่ที่นี่ ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง เธอเดินตามป้านิดไปยังห้องอาหารซึ่งตกแต่งอย่างหรูหรา บนโต๊ะอาหารยาวเหยียด มีอาหารเช้าจัดวางไว้อย่างน่ารับประทาน ขณะที่เธอกำลังจะนั่งลง เก้าอี้ตัวหนึ่งก็ถูกดึงออกไปจากโต๊ะ รินดาหันไปมอง เห็นมินตรานั่งลงตรงนั้น ใบหน้าของเธอฉายแววยิ้มอย่างเป็นมิตร “อรุณสวัสดิ์ค่ะน้องรินดา” มินตรากล่าว “ฉันรอไม่ไหวเลยที่จะได้ทานอาหารเช้าด้วยกัน” “สวัสดีค่ะคุณมินตรา” รินดาตอบอย่างสุภาพ “คุณภาคินไปไหนคะ” “เขาคงมีธุระค่ะ” มินตราตอบ “แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ต่อไปนี้เราก็จะอยู่ที่นี่ด้วยกัน” “อยู่ที่นี่?” รินดาถามด้วยความประหลาดใจ “คุณมินตราจะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอคะ” “ใช่ค่ะ” มินตราหัวเราะเบาๆ “คุณภาคินอยากให้ฉันมาดูแลน้องรินดาค่ะ” “ดูแล?” รินดาพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลบางอย่าง “ฉันคิดว่าฉันดูแลตัวเองได้นะคะ” “อย่าพูดแบบนั้นสิคะ” มินตราโน้มตัวเข้ามาใกล้ “เราเป็นเหมือนพี่น้องกันแล้วนะ” “ค่ะ” รินดาตอบรับสั้นๆ เธอพยายามตักอาหารเข้าปาก แต่กลับรู้สึกว่าทานอะไรไม่ลงเลย “เมื่อคืนนี้เป็นไงบ้างคะ” มินตราถาม ดวงตาฉายแววอยากรู้ “คุณภาคิน...เขาเป็นคนยังไง” “เขาก็...ปกติค่ะ” รินดาพยายามตอบเลี่ยงๆ “เย็นชาดี” “อ้อ” มินตราพยักหน้า “เขาเป็นแบบนี้แหละค่ะ แต่จริงๆ แล้วเขาเป็นคนใจดีนะ” “ใจดี?” รินดาเลิกคิ้วขึ้น “ฉันไม่เห็นจะรู้สึกแบบนั้นเลย” “คุณยังไม่รู้จักเขาดีพอเท่านั้นเองค่ะ” มินตรากล่าว “เดี๋ยวคุณก็จะชินไปเอง” หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ มินตราก็ชวนรินดาเดินชมคฤหาสน์ “คฤหาสน์นี้ใหญ่มากเลยนะคะ” รินดาเอ่ยชม “ใช่ค่ะ” มินตราตอบ “แต่ก็มีหลายส่วนที่ถูกปิดเอาไว้” “ปิดไว้ทำไมคะ” “ก็คงเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคุณภาคินน่ะค่ะ” มินตราตอบ “บางทีก็มีเรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับ” ทั้งสองเดินไปเรื่อยๆ จนมาถึงห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ถูกปิดล็อคอยู่ “ห้องนี้เป็นห้องทำงานของคุณภาคินค่ะ” มินตราบอก “เขาชอบอยู่เงียบๆ คนเดียวที่นี่” รินดาพยักหน้ารับ เธอรู้สึกได้ถึงบรรยากาศเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากห้องทำงานนั้น ราวกับจะมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่น่าพิศมัยซ่อนอยู่ภายใน “น้องรินดาคะ” มินตราเปลี่ยนเรื่อง “คุณอยากจะไปเดินเล่นในสวนไหมคะ” “ดีเหมือนกันค่ะ” รินดาตอบ ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากโถงกลาง ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากบันได ร่างสูงสง่าของภาคินปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้ายังคงฉายแววเย็นชาเหมือนเดิม “คุณภาคิน” มินตรากล่าวทักทาย “คุณกลับมาแล้ว” ภาคินพยักหน้ารับ เขากวาดสายตาไปมองรินดา ก่อนจะหันไปมองมินตรา “ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ” “ค่ะ” มินตราตอบรับ เธอหันไปทางรินดา “ฉันขอตัวก่อนนะคะน้องรินดา” รินดาพยักหน้า เธอเดินออกมาจากโถงกลาง หันหลังให้กับภาพของภาคินและมินตราที่ยืนคุยกันอย่างกระซิบกระซาบ เธอเดินไปนั่งที่สวน มองดูดอกไม้สีสันสดใส แต่ในใจกลับรู้สึกปั่นป่วนไปหมด เธอพยายามคิดทบทวนคำพูดของภาคินเมื่อคืนนี้ ‘เธอก็คือเมียของฉัน...อย่างน้อยก็ในสายตาของคนอื่น’ คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหัวของเธอ “นี่มันอะไรกันแน่” เธอพึมพำกับตัวเอง “ฉันเข้ามาอยู่ในเกมบ้าๆ นี่ได้ยังไง” เธอรู้สึกเหมือนกำลังติดอยู่ในเขาวงกตที่มองไม่เห็นทางออก ชะตากรรมของเธอกำลังถูกกำหนดโดยคนอื่น และเธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย “คุณภาคินคะ” เสียงของมินตราดังขึ้นจากด้านหลัง รินดาหันไปมอง เห็นภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชาเหมือนเดิม “มีอะไร” ภาคินถาม น้ำเสียงราบเรียบ “ฉัน...อยากจะคุยกับคุณเรื่องเมื่อคืนนี้ค่ะ” มินตรากล่าว “เรื่องข้อตกลงของเรา” “อ้อ” ภาคินพยักหน้า “ฉันจำได้” “แล้วคุณจะทำยังไงต่อไปคะ” มินตราถาม “ก็ทำตามที่เราตกลงกันไว้ไง” ภาคินตอบ “คุณไม่ต้องห่วง” “แต่ฉันเป็นห่วงน้องรินดาค่ะ” มินตรากล่าว “เธอไม่รู้อะไรเลย” “เธอไม่จำเป็นต้องรู้” ภาคินตอบ “หน้าที่ของเธอคือเป็นเมียของฉัน และอยู่เงียบๆ” รินดาได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน เธอรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีดนับพันเล่ม คำพูดของภาคินราวกับจะย้ำเตือนว่าเธอเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ที่ถูกนำมาใช้เพื่อผลประโยชน์ของเขาเท่านั้น เธอไม่รอช้า รีบเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยความรวดเร็ว หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความโกรธและความเจ็บปวด “ฉันจะต้องหนีไปจากที่นี่” รินดากล่าวกับตัวเอง “ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชีวิตของฉันเด็ดขาด” เธอวิ่งขึ้นไปบนห้องนอน เก็บเสื้อผ้าที่จำเป็นใส่กระเป๋าอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าการหนีออกจากคฤหาสน์แห่งนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอก็พร้อมที่จะลองเสี่ยงทุกอย่างเพื่ออิสรภาพของเธอ ขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูห้องนอน ก็มีเสียงเคาะประตูขึ้น รินดาชะงัก เธอค่อยๆ แง้มประตูออกเล็กน้อย เห็นใบหน้าของภาคินยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววเย็นชา แต่แววตานั้นกลับมีประกายบางอย่างที่รินดาไม่เข้าใจ “จะไปไหน” ภาคินถาม น้ำเสียงเย็นชา แต่แฝงด้วยความไม่พอใจ “คิดจะหนีไปหรือไง” รินดาตัวแข็งทื่อ เธอไม่รู้จะตอบเขาอย่างไร “เธอคิดว่าเธอจะหนีจากฉันไปได้หรือไง” ภาคินก้าวเข้ามาในห้อง “จำเอาไว้ให้ดี เธอยังหนีไปไหนไม่รอดหรอก” ===