นลินรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของเธอ การตั้งครรภ์นำมาซึ่งความอ่อนเพลีย เหนื่อยล้า และอาการแพ้ท้องที่รบกวนจิตใจ แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้ธีรภัทรและคุณวิศรุตต้องเป็นห่วง ธีรภัทรเองก็คอยดูแลเอาใจใส่เธอเป็นอย่างดี เขาคอยประคองยามเดิน คอยหานั่นหานี่มาปรนเปรอ และถามไถ่อาการของเธออยู่เสมอ "เป็นยังไงบ้างครับที่รัก วันนี้แพ้ท้องมากไหม" เขาถามเสียงนุ่มขณะที่กำลังป้อนซุปให้เธอ "ดีขึ้นแล้วค่ะคุณ" นลินตอบพลางยิ้มบางๆ "ขอบคุณนะคะที่คอยดูแล" "ผมมีความสุขที่ได้ดูแลคุณ" ธีรภัทรตอบพลางบีบมือเธอเบาๆ "คุณคือทุกสิ่งทุกอย่างของผม" ความผูกพันของทั้งคู่ยิ่งแน่นแฟ้นขึ้นกว่าเดิมเมื่อมีชีวิตน้อยๆ กำลังจะลืมตาดูโลก แต่ถึงแม้ภายนอกจะดูมีความสุขสมบูรณ์ แต่ลึกๆ ในใจของนลินก็ยังคงมีความกังวลบางอย่างที่เกาะกุมอยู่ เรื่องราวในอดีตที่เธอพยายามจะลืมกลับผุดขึ้นมาให้เห็นอีกครั้ง โดยเฉพาะเรื่องราวของมารดาผู้ล่วงลับและความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับบิดา เธอยังคงจำได้ดีถึงคำพูดของคุณวิศรุตในวันนั้นที่พูดถึงแม่ของเธออย่างมีนัยยะบางอย่าง "แม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งและมีความฝันที่ยิ่งใหญ่" บิดาเคยกล่าวไว้ "แต่บางครั้ง ความฝันก็อาจนำพามาซึ่งความผิดหวังได้เช่นกัน" คำพูดเหล่านั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของนลิน เธออดคิดไม่ได้ว่ามีเรื่องราวอะไรบ้างที่บิดาปิดบังเธอไว้เกี่ยวกับแม่ของเธอ หรือว่าความตั้งใจที่จะมีครอบครัวของตัวเองที่สมบูรณ์แบบนั้นกำลังจะถูกบดบังด้วยความลับในอดีตของครอบครัวหรือเปล่า "คุณคะ" นลินเอ่ยขึ้นในวันหนึ่งขณะที่กำลังนั่งจิบชาอยู่กับคุณวิศรุต "หนูมีเรื่องอยากจะถามคุณพ่อค่ะ" คุณวิศรุตวางถ้วยชาลงและหันมามองลูกสาวด้วยความสงสัย "ว่ามาสิลูก" "เรื่องคุณแม่ค่ะ... คุณพ่อเคยเล่าให้หนูฟังว่าคุณแม่มีความฝันที่ยิ่งใหญ่ แต่หนูรู้สึกเหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคุณพ่อน่ะค่ะ" นลินถามอย่างตรงไปตรงมา "มีอะไรที่หนูควรจะรู้เกี่ยวกับท่านอีกไหมคะ" คุณวิศรุตมองนลินนิ่ง สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังย้อนนึกถึงวันวาน "แม่ของเธอเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงมาก" คุณวิศรุตเริ่มเล่า "เธอเป็นศิลปินที่เก่งกาจ มีพรสวรรค์ในด้านการวาดภาพ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เป็นคนที่อ่อนไหวและบางครั้งก็ถูกความกดดันจากภายนอกเล่นงานได้ง่าย" เขาถอนหายใจเบาๆ "การเป็นศิลปินในยุคนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ต้องต่อสู้กับอุปสรรคมากมาย ทั้งการยอมรับในสังคมและปัญหาด้านการเงิน แม่ของเธอพยายามอย่างหนักเพื่อที่จะทำให้ความฝันของเธอเป็นจริง แต่บางครั้ง... ชีวิตก็ไม่ได้เป็นไปตามที่เราคาดหวังเสมอไป" นลินตั้งใจฟังคำพูดของบิดาอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกได้ถึงความเศร้าและความเสียใจที่ฉายอยู่ในแววตาของท่าน "แล้ว... ความผิดหวังที่คุณพ่อเคยกล่าวถึงล่ะคะ" นลินถามต่อ "มันเกี่ยวกับอะไรคะ" คุณวิศรุตลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดความจริงบางส่วนออกมา "แม่ของเธอเคยมีโอกาสที่จะได้ไปแสดงงานศิลปะที่ต่างประเทศ ซึ่งเป็นความฝันสูงสุดของเธอ แต่ในตอนนั้น... เธอเพิ่งจะตั้งท้องกับเธอได้ไม่นาน การเดินทางที่ยาวนานและสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอาจจะเป็นอันตรายต่อเด็กในครรภ์ได้" เขากล่าว "เธอต้องเลือกระหว่างความฝันกับอนาคตของลูก... และเธอก็เลือกครอบครัว" น้ำเสียงของคุณวิศรุตสั่นเครือเล็กน้อย "แต่การตัดสินใจครั้งนั้น... มันก็ทำให้เธอเสียใจมาตลอด" นลินรู้สึกใจหายวาบเมื่อได้ยินเรื่องราวนี้ เธอไม่เคยรู้เลยว่ามารดาของเธอต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นนี้มาก่อน "หนู... หนูเสียใจแทนคุณแม่จังเลยค่ะ" นลินเอ่ยเสียงแผ่วเบา "เธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมากจริงๆ" "ใช่แล้ว" คุณวิศรุตพยักหน้า "และพ่อก็หวังว่าเธอจะได้รับความสุขที่เธอสมควรจะได้รับ... และตอนนี้ พ่อก็หวังว่าเธอจะมีความสุขในชีวิตคู่ของเธอเช่นกัน" เขาจับมือของนลินไว้ "พ่อดีใจที่เธอได้เจอธีรภัทร เขาเป็นคนที่เข้าใจและรักเธออย่างแท้จริง" แม้ว่าความจริงบางส่วนจะถูกเปิดเผย แต่นลินก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ยังคงค้างคาใจอยู่ เธออดสงสัยไม่ได้ว่ามีเรื่องราวอื่นใดอีกหรือไม่ที่เธอไม่เคยรับรู้มาก่อน การตั้งครรภ์ของเธอกำลังจะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิต และเธออยากจะมั่นใจว่าเธอพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะตามมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเธอจะต้องเป็นแม่คนในอนาคตอันใกล้นี้ ธีรภัทรสังเกตเห็นความกังวลใจของนลิน เขาจึงพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำให้เธอรู้สึกสบายใจ "มีอะไรที่รบกวนจิตใจคุณอยู่หรือเปล่าครับ" เขาถามขณะที่กำลังลูบผมเธอเบาๆ "คุณดูเหม่อลอยไป" นลินส่ายหน้าเล็กน้อย "เปล่าค่ะคุณ แค่คิดถึงเรื่องต่างๆ นิดหน่อย" "ถ้ามีอะไรที่อยากจะคุย อยากจะระบาย บอกผมได้เสมอนะครับ" ธีรภัทรกล่าว "ผมอยากให้คุณสบายใจที่สุด" "ขอบคุณนะคะ" นลินตอบพลางซบหน้าลงกับไหล่ของสามี "คุณคือทุกอย่างของหนูจริงๆ" ในคืนนั้น นลินนอนไม่หลับ เธอพลิกตัวไปมาอยู่บนเตียง มองไปยังใบหน้าของธีรภัทรที่กำลังหลับใหลอย่างสงบ เธอพยายามจะผลักดันความคิดที่รบกวนจิตใจออกไป แต่ก็ทำได้ยาก เธอตระหนักดีว่าการที่จะเป็นแม่ที่ดีนั้น เธอจะต้องมีความเข้มแข็งและต้องเผชิญหน้ากับอดีตของครอบครัวให้ได้ก่อน เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และตั้งปณิธานในใจว่าเธอจะพยายามไขความลับที่ยังคงซ่อนอยู่ให้ได้ เพื่อความสุขของเธอเอง และเพื่ออนาคตของลูกน้อยที่จะเกิดมา