ความสุขที่นลินและธีรภัทรมีร่วมกันถูกรบกวนโดยการปรากฏตัวของบุคคลที่นลินไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบเจออีกเลย เขาปรากฏตัวขึ้นราวกับสายลมพัดพาเอาความทรงจำอันเลวร้ายในอดีตกลับมาด้วย ชายผู้นั้นคือ "วิชญ์" อดีตคนรักสมัยมหาวิทยาลัยของนลิน ผู้ซึ่งเคยทิ้งเธอไปอย่างไม่ไยดี เขาปรากฏตัวขึ้นที่บริษัทของธีรภัทรในฐานะตัวแทนของนักลงทุนต่างชาติรายใหญ่ที่เข้ามาเจรจาธุรกิจ การพบกันครั้งแรกหลังจากเวลาผ่านไปหลายปีทำให้นลินรู้สึกประหลาดใจและไม่สบายใจอย่างยิ่ง ดวงตาของวิชญ์มองนลินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป จากความรักใคร่เมื่อครั้งอดีต กลายเป็นความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ทั้งความเสียใจ ความต้องการ และอาจจะมีความแค้นซ่อนอยู่ภายใน "ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอนลินที่นี่" วิชญ์เอ่ยขึ้นพลางยิ้มบางๆ "คุณมาทำอะไรที่นี่คะ" นลินถามเสียงแข็ง พยายามเก็บอาการประหลาดใจและความไม่สบายใจของตนเอง "ผมมาเพื่อเจรจาธุรกิจกับคุณธีรภัทร" เขาตอบ "คุณเองก็ทำงานที่นี่เหรอ ผมนึกว่าคุณจะยังเรียนต่ออยู่ซะอีก" "ฉันแต่งงานแล้วค่ะ" นลินตอบสั้นๆ "และตอนนี้ก็กำลังจะ... มีลูก" เธอเอ่ยประโยคหลังเบาๆ พร้อมกับเหลือบมองไปยังธีรภัทรที่ยืนอยู่ข้างๆ เสมือนเป็นเครื่องยืนยันความสุขในชีวิตของเธอ ธีรภัทรจับมือนลินไว้แน่น พลางส่งยิ้มให้วิชญ์อย่างเป็นมิตร "ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมธีรภัทร สามีของคุณนลิน" เขาเอ่ย "ผมได้ยินเรื่องราวของคุณนลินมาบ้างจากพ่อของเธอ" การพบกันครั้งนี้เต็มไปด้วยความอึดอัดและบรรยากาศที่ตึงเครียด วิชญ์พยายามชวนคุยนลินเรื่องราวในอดีต แต่เธอก็พยายามหลีกเลี่ยงและตอบคำถามอย่างมีระยะห่าง ขณะที่การเจรจาธุรกิจดำเนินไป นลินสังเกตเห็นท่าทีของวิชญ์ เขามีความมั่นใจและเฉียบคมในการเจรจาธุรกิจอย่างไม่น่าเชื่อ เธออดสงสัยไม่ได้ว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาไปทำอะไรมาบ้าง และทำไมเขาถึงกลับมาในฐานะนักลงทุนที่มีอำนาจเช่นนี้ หลังจากวันนั้น วิชญ์ก็เริ่มปรากฏตัวในชีวิตของนลินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาอ้างว่ามีเรื่องที่ต้องพูดคุยกับเธอเป็นการส่วนตัวเกี่ยวกับธุรกิจของครอบครัว หรือไม่ก็อ้างว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องแจ้งให้เธอทราบเกี่ยวกับอดีตของมารดา เขาพยายามเข้ามาตีสนิทและแทรกแซงความสัมพันธ์ของเธอกับธีรภัทร นลินพยายามหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับวิชญ์ แต่เขาก็ยังคงตามตื๊อเธออยู่เสมอ "นลิน... ผมอยากขอโทษเธอ" วิชญ์กล่าวกับเธอในวันที่บังเอิญเจอกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง "เรื่องในอดีตที่ผมทำกับคุณ มันแย่มากจริงๆ ผมรู้ว่าผมทำร้ายจิตใจคุณ แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจจริงๆ" "อดีตก็คืออดีตค่ะ คุณวิชญ์" นลินตอบเสียงเรียบ "ตอนนี้ฉันมีความสุขดีแล้ว" "แต่ผมก็ยังรักคุณนะนลิน" วิชญ์สารภาพ "ผมยังคิดถึงคุณอยู่ตลอดเวลา" คำพูดนั้นทำให้นลินรู้สึกสะอิดสะเอียน เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวิชญ์ถึงยังคงยึดติดกับอดีต ทั้งที่เธอได้เดินหน้าต่อไปแล้ว "คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ" นลินกล่าว "ฉันรักคุณธีรภัทร และฉันกำลังจะมีลูกกับเขา" "แต่คุณรู้ไหม" วิชญ์พูดแทรกขึ้นมา ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ทำให้นลินรู้สึกไม่สบายใจ "ว่าจริงๆ แล้ว... คุณธีรภัทรก็มีเรื่องที่ปิดบังคุณอยู่นะ" นลินชะงัก "คุณหมายความว่ายังไง" "ผมได้ยินเรื่องราวบางอย่างมา" วิชญ์กล่าว "เกี่ยวกับข้อตกลงระหว่างคุณธีรภัทรกับพ่อของเขา... หรืออาจจะเกี่ยวกับธุรกิจที่เขาทำอยู่" เขาเว้นจังหวะ "บางที... สิ่งที่คุณกำลังจะได้รับ อาจจะไม่ใช่ความสุขที่แท้จริงเสมอไปก็ได้" คำพูดของวิชญ์สร้างความสั่นคลอนให้กับจิตใจของนลิน เธอพยายามปัดเป่าความคิดเหล่านั้นออกไป แต่ก็ทำได้ยาก ความกังวลใจที่เคยมีเกี่ยวกับอดีตของมารดา ประกอบกับคำพูดของวิชญ์ ทำให้เธอเริ่มตั้งคำถามกับความสัมพันธ์ของเธอกับธีรภัทร ธีรภัทรสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวนลิน เขาเห็นว่าเธอเริ่มดูหงุดหงิดง่าย และบางครั้งก็เหม่อลอยไป "มีอะไรที่คุณไม่สบายใจหรือเปล่าครับ" เขาถามเธออย่างเป็นห่วง "คุณดูเครียดๆ นะ" "เปล่าค่ะคุณ" นลินตอบ พยายามยิ้มให้เขา "แค่เหนื่อยๆ นิดหน่อยค่ะ" แต่ถึงแม้เธอจะพยายามซ่อนไว้ ธีรภัทรก็ยังคงรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ "คุณแน่ใจนะ" เขาถามอีกครั้ง "ถ้ามีอะไรที่อยากจะเล่า อยากจะปรึกษา บอกผมได้เสมอนะครับ" นลินมองเข้าไปในดวงตาของสามี เธอเห็นความรักและความจริงใจที่เขามอบให้เธอ เธออยากจะเชื่อใจเขา และอยากจะเชื่อมั่นในความสัมพันธ์ของพวกเขา แต่คำพูดของวิชญ์ก็ยังคงตามหลอกหลอนเธออยู่ "คุณคะ" นลินตัดสินใจรวบรวมความกล้า "มีเรื่องหนึ่งที่หนูอยากจะถามคุณค่ะ" "ว่ามาสิครับ" ธีรภัทรตอบ "เรื่อง... เรื่องสัญญาแต่งงานของเราค่ะ" ธีรภัทรขมวดคิ้วเล็กน้อย "สัญญาอะไรเหรอครับ" "ก็... สัญญาที่เราทำกันไว้ตอนแรกค่ะ" นลินกล่าว "ก่อนที่เราจะแต่งงานกัน คุณเคยบอกว่ามันเป็นข้อตกลงทางธุรกิจ... หนูแค่อยากจะถามว่า... ตอนนี้มันยังเป็นแบบนั้นอยู่หรือเปล่าคะ" ธีรภัทรมองหน้านลินนิ่ง ดวงตาของเขาฉายแววประหลาดใจระคนเสียใจ "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นครับ" เขาถามเสียงเบา "คุณไม่เชื่อใจผมเหรอ" "หนู... หนูแค่สงสัยค่ะ" นลินตอบ "คุณวิชญ์เขาพูดบางอย่างที่ทำให้หนู... รู้สึกไม่แน่ใจ" ธีรภัทรสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาเดินเข้าไปกอดนลินไว้แน่น "นลินครับ" เขาเอ่ยเสียงนุ่ม "ผมรู้ว่าวิชญ์พยายามจะทำให้คุณเข้าใจผิด" "ข้อตกลงของเราตอนแรก มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้น" เขาอธิบาย "แต่ตอนนี้... ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว" เขาผละออกจากอ้อมกอดและสบตาเธอตรงๆ "ผมรักคุณนะนลิน ผมรักคุณจริงๆ และผมก็รักลูกของเราด้วย" คำพูดของธีรภัทรทำให้นลินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง แต่เธอก็ยังคงรู้สึกไม่มั่นคงนัก การกลับมาของวิชญ์และการพูดจาปั่นหัวของเขา ได้สร้างรอยร้าวเล็กๆ ในจิตใจของเธอ และเธอก็ไม่แน่ใจว่ารอยร้าวนี้จะสามารถประสานกันได้สนิทดังเดิมหรือไม่