วันนัดหมายมาถึงอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกเร่งด้วยกลไกบางอย่างของโชคชะตา ธีรภัทรยืนอยู่ที่โถงต้อนรับของร้านอาหารหรูใจกลางเมือง เขาสวมชุดสูทสีเข้มที่สั่งตัดพิเศษ ดูสง่างามและมีอำนาจ ใบหน้าคมสันของเขาแสดงออกถึงความเคร่งขรึม แต่แววตาฉายแววของการสังเกตและประเมินสถานการณ์ เขามาถึงก่อนเวลานัดหมายสิบนาที การรอคอยนี้ ทำให้เขามีเวลาทบทวนแผนการในใจ เขาต้องแสดงออกให้ดีที่สุด เพื่อให้การเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่น แม้ว่าการเจรจานี้ จะไม่ใช่เรื่องของธุรกิจเพียงอย่างเดียวก็ตาม "คุณธีรภัทร สุริยะวงศ์ ใช่ไหมคะ" เสียงหวานใสของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ธีรภัทรหันไปมองตามเสียง ตรงหน้าเขา คือหญิงสาวที่สวยราวกับนางฟ้า หล่อนสวมชุดเดรสสีขาวที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ดวงตากลมโตสีน้ำตาลฉายแววสดใส ผมยาวสลวยถูกรวบเป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ทำให้เธอดูอ่อนหวานน่ารัก "ครับ ผมธีรภัทร" เขาตอบรับด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นเล็กน้อย "คุณคือ...คุณนลิน ใช่ไหมครับ" "ใช่ค่ะ" เธอยิ้มกว้างขึ้น "สวัสดีค่ะคุณธีรภัทร" "เชิญครับ" ธีรภัทรผายมือไปยังโต๊ะที่จองไว้ "ผมจองโต๊ะไว้แล้ว" ทั้งสองเดินนำกันไปยังโต๊ะมุมส่วนตัวที่มองเห็นวิวแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างสวยงาม แสงไฟจากภายนอกสะท้อนกับผิวน้ำเป็นประกายระยิบระยับ "ขอบคุณค่ะ" นลินกล่าวขณะทรุดตัวลงนั่ง "บรรยากาศดีจังเลยนะคะ" "ผมคิดว่าที่นี่น่าจะเหมาะสำหรับการพูดคุยกัน" ธีรภัทรกล่าว "คุณพ่อของคุณวิศรุต คงเล่าให้คุณฟังแล้ว" "ค่ะ" นลินพยักหน้า "คุณพ่อบอกว่าเราจะมาคุยเรื่อง...ข้อตกลงแต่งงาน" เธอเอ่ยคำว่า 'ข้อตกลงแต่งงาน' ออกมาอย่างตะกุกตะกักเล็กน้อย ธีรภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาประทับใจในความตรงไปตรงมาของเธอ "ใช่ครับ เป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลกสำหรับยุคนี้" "แปลกมากค่ะ" นลินเห็นด้วย "คือ...คุณธีรภัทร คิดยังไงกับเรื่องนี้คะ" คำถามนี้ ทำให้ธีรภัทรต้องหยุดคิด เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะถามคำถามนี้ตรงๆ "ผม... ผมเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องที่ยาก" เขาตอบอย่างระมัดระวัง "แต่ผมก็เข้าใจสถานการณ์ของบริษัทผมด้วย" "แล้วคุณธีรภัทร ไม่ได้รู้สึกว่าถูกบังคับเลยเหรอคะ" นลินถามต่อ ใบหน้าของเธอฉายแววอยากรู้จริงๆ ธีรภัทรยิ้มบางๆ "ผมเองก็รู้สึกไม่คุ้นเคยกับสถานการณ์นี้เช่นกันครับ คุณนลิน" เขาเลือกที่จะไม่โกหก "แต่ผมคิดว่า เราทั้งคู่ต่างก็อยู่ในสถานการณ์ที่คล้ายคลึงกัน" "หมายความว่ายังไงคะ" "หมายความว่า คุณเองก็อาจจะไม่ได้ต้องการแต่งงานตอนนี้เช่นกัน" ธีรภัทรคาดเดา "และผมเองก็เช่นกัน" นลินอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณคิดถูกค่ะ" "ผมคิดว่า" ธีรภัทรพูดต่อ "ถ้าเราจะทำข้อตกลงนี้ เราควรจะมีความเข้าใจซึ่งกันและกัน" "ความเข้าใจแบบไหนคะ" "ความเข้าใจว่า นี่คือข้อตกลงทางธุรกิจ" ธีรภัทรเน้นคำว่า 'ธุรกิจ' "เราทั้งคู่จะทำตามหน้าที่ของเรา เพื่อให้บริษัทของเราทั้งสองฝ่ายผ่านพ้นวิกฤตไปได้" "แล้วเรื่องความรู้สึกส่วนตัวล่ะคะ" นลินถามอย่างจริงจัง ธีรภัทรจ้องมองดวงตากลมโตของเธอ "ผมคิดว่า ในช่วงแรก เราควรจะเน้นไปที่การสร้างความสัมพันธ์ที่ดีในฐานะเพื่อนร่วมธุรกิจเสียก่อน" เขาเลือกใช้คำว่า 'เพื่อนร่วมธุรกิจ' "เมื่อเวลาผ่านไป เราค่อยๆ เรียนรู้กันและกัน" "คุณธีรภัทร เป็นคนตรงไปตรงมาดีนะคะ" นลินกล่าว "ฉันชอบ" "ผมก็คิดว่าคุณเองก็เป็นคนตรงไปตรงมาเช่นกัน" ธีรภัทรตอบ "ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี" บริกรนำอาหารมาเสิร์ฟ ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างก็ใช้เวลาในการพิจารณาอีกฝ่าย "คุณนลิน เรียนจบด้านไหนมาครับ" ธีรภัทรเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาอีกครั้ง "ฉันเรียนจบด้านศิลปะและการออกแบบค่ะ" นลินตอบ "ตอนนี้กำลังช่วยคุณพ่อดูแลธุรกิจเกี่ยวกับแกลเลอรี่และเฟอร์นิเจอร์ดีไซน์" "น่าสนใจมากครับ" ธีรภัทรกล่าว "ผมเองก็สนใจงานศิลปะอยู่บ้าง" "จริงเหรอคะ" นลินตาเป็นประกาย "วันหลังถ้ามีเวลา ว่างๆ ฉันจะพาคุณธีรภัทรไปดูงานที่แกลเลอรี่นะคะ" "ด้วยความยินดีครับ" ธีรภัทรยิ้ม "แล้วคุณนลินล่ะครับ มีความสนใจอะไรเป็นพิเศษไหม" "ฉันชอบท่องเที่ยวค่ะ ชอบไปทะเล ชอบอ่านหนังสือ" นลินเล่า "แล้วคุณธีรภัทร ล่ะคะ" "ผมชอบอ่านหนังสือเหมือนกันครับ" ธีรภัทรตอบ "แล้วก็ชอบฟังเพลงแนวคลาสสิก" บทสนทนาเริ่มไหลลื่นมากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองคนเริ่มเปิดใจคุยกันถึงเรื่องราวต่างๆ นอกเหนือจากเรื่องข้อตกลงแต่งงาน ธีรภัทรพบว่า นลินเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง ฉลาดหลักแหลม และมีมุมมองที่น่าสนใจ ในขณะที่นลินก็รู้สึกประทับใจในความเป็นสุภาพบุรุษและความใส่ใจของธีรภัทร "เอาล่ะค่ะ" นลินกล่าวหลังจากการทานอาหารเสร็จสิ้น "เท่าที่คุยกันมา ฉันคิดว่า คุณธีรภัทรเป็นคนดี" "ผมเองก็คิดเช่นนั้นครับ คุณนลิน" ธีรภัทรตอบ "ผมคิดว่าเราน่าจะลองเดินหน้าเรื่องนี้ต่อไป" "ตกลงค่ะ" นลินพยักหน้า "แต่มีเงื่อนไขนะคะ" "ว่ามาเลยครับ" "เราจะตกลงกันเป็นลายลักษณ์อักษร ว่าข้อตกลงนี้ จะมีผลแค่ช่วงที่เรายังมีปัญหากับบริษัทเท่านั้น" นลินเอ่ย "ถ้าบริษัทของเราทั้งสองฝ่ายแข็งแรงดีแล้ว เราจะมาคุยกันอีกครั้ง ว่าจะทำอย่างไรต่อไป" ธีรภัทรพิจารณาข้อเสนอนี้ เขาเห็นด้วย "ผมเห็นด้วยครับ" "และอีกอย่าง" นลินมองตาธีรภัทร "เราจะไม่ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของกันและกันมากเกินไป จนกว่าเราจะรู้สึกสบายใจทั้งสองฝ่าย" "เข้าใจครับ" ธีรภัทรรับปาก "ผมเชื่อว่า เราจะสามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีได้" "ฉันก็หวังเช่นนั้นค่ะ" นลินยิ้ม "แล้ว...เมื่อไหร่เราจะบอกเรื่องนี้กับครอบครัวคะ" "สัปดาห์หน้าครับ" ธีรภัทรตอบ "ผมจะเตรียมการให้" ทั้งสองจับมือกัน เป็นการยืนยันข้อตกลงในครั้งนี้ การพบกันครั้งแรกนี้ แม้จะเริ่มต้นด้วยสถานการณ์ที่อึดอัด แต่กลับจบลงด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน ธีรภัทรและนลิน ต่างก็มีความหวังเล็กๆ ว่า การแต่งงานตามข้อตกลงนี้ อาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด หลังจากแยกย้ายกันไป ธีรภัทรยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้สึกว่า การพบกับนลินในวันนี้ ได้เปลี่ยนมุมมองของเขาไปบ้าง หญิงสาวตรงหน้าเขา ไม่ใช่แค่เครื่องมือในการแก้ปัญหา แต่เป็นคนที่น่าสนใจและมีความคิดเป็นของตัวเอง ส่วนนลิน เธอก็รู้สึกเช่นเดียวกัน ธีรภัทรไม่ได้ดูเย็นชาและหยิ่งยโสอย่างที่เธอเคยคิดไว้ เขาดูเป็นผู้ใหญ่ มีความรับผิดชอบ และมีความจริงใจ ถึงแม้วันนี้จะเป็นเพียงการเริ่มต้น แต่เธอก็รู้สึกว่า โอกาสที่จะสร้างชีวิตคู่ที่ดีกับเขา ก็มีอยู่บ้าง สัญญาใจในวันฟ้าหลัว กำลังจะถูกสานต่อภายใต้ท้องฟ้าที่เริ่มสดใสขึ้น แม้จะยังมีความไม่แน่นอน แต่ก็มีประกายแห่งความหวังเล็กๆ ส่องประกายขึ้นในหัวใจของทั้งสองคน