การเตรียมงานแต่งงานดำเนินไปอย่างราบรื่น ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความสุขและความคาดหวัง ธีรภัทรและนลินใช้เวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้นเรื่อยๆ การพบปะพูดคุยกลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของทั้งสองคน พวกเขาเริ่มเรียนรู้ที่จะปรับตัวเข้าหากัน เข้าใจในความแตกต่าง และสนับสนุนซึ่งกันและกัน "คุณนลิน วันพรุ่งนี้เรามีนัดกับนักออกแบบชุดแต่งงานตอนบ่ายสองนะคะ" ธีรภัทรเตือนความจำขณะที่ทั้งสองกำลังนั่งทานอาหารเย็นด้วยกัน "ค่ะ ฉันจำได้" นลินตอบ "ฉันตื่นเต้นมากเลยค่ะ ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้ใส่ชุดแต่งงานที่สวยงามขนาดนี้" ธีรภัทรมองนลินด้วยรอยยิ้ม "ผมเชื่อว่าคุณจะสวยที่สุดในวันนั้น" คำชมเชยจากธีรภัทร ทำให้นลินรู้สึกดีใจ "ขอบคุณค่ะคุณธีรภัทร" "แล้ว... คุณมีอะไรอยากให้ผมใส่เป็นพิเศษในวันงานไหมครับ" ธีรภัทรถาม "เช่น... ดอกไม้ติดอกเสื้อ หรือผ้าผูกคอ" "อืม..." นลินทำท่าคิด "ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากให้คุณใส่สีขาวนะคะ จะได้เข้ากับชุดของฉัน" "ได้เลยครับ" ธีรภัทรตอบ "ผมจะเตรียมชุดสูทสีขาวไว้" "เยี่ยมเลยค่ะ!" นลินยิ้มอย่างมีความสุข "ฉันว่าเราต้องดูดีมากๆ แน่เลย" ขณะที่ทั้งสองกำลังเพลิดเพลินกับบทสนทนาอันแสนหวาน ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ธีรภัทรหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู เขามีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อผู้โทร "ใครโทรมาเหรอคะ" นลินถามอย่างสังเกต "เป็น... ลูกค้าเก่าของบริษัทน่ะครับ" ธีรภัทรตอบอย่างอ้อมแอ้ม "ผมขออนุญาตรับสายสักครู่นะครับ" "เชิญค่ะ" นลินพยักหน้า ธีรภัทรเดินออกไปรับโทรศัพท์นอกห้องอาหาร ทิ้งให้นลินนั่งอยู่ตามลำพัง เธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในท่าทีของธีรภัทร แต่ก็พยายามไม่คิดมาก เมื่อธีรภัทรกลับเข้ามา สีหน้าของเขาดูอึดอัดขึ้นเล็กน้อย "ขอโทษทีนะ พอดีมีเรื่องต้องจัดการนิดหน่อย" "ไม่เป็นไรค่ะ" นลินตอบ "คุณธีรภัทรดู... ไม่ค่อยสบายใจเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่า" ธีรภัทรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูด "จริงๆ แล้ว... คนที่โทรมาเมื่อกี้ เป็นแฟนเก่าของผมครับ" นลินอึ้งไปเล็กน้อย เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าธีรภัทรมีแฟนเก่า "อ๋อ..." เธอตอบเสียงเบา "เธอชื่ออรทัย เป็นคนที่ผมเคยคบหาเมื่อหลายปีก่อน" ธีรภัทรเล่าต่อ "เธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ และอยากจะเจอผม" "คุณธีรภัทร จะไปเจอเธอเหรอคะ" นลินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล "ผม... ไม่แน่ใจครับ" ธีรภัทรตอบ "แต่ผมคิดว่า ควรจะบอกคุณให้ทราบ" "ขอบคุณค่ะ" นลินยิ้มบางๆ "ฉันเข้าใจค่ะ" แม้จะพยายามทำใจดีสู้ แต่ลึกๆ แล้ว นลินก็รู้สึกไม่สบายใจ เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน การที่แฟนเก่าของคู่หมั้นปรากฏตัวขึ้นมาในช่วงเวลาที่กำลังจะแต่งงานกัน มันเป็นเรื่องที่ทำให้รู้สึกหวั่นไหวได้ วันรุ่งขึ้น ขณะที่นลินกำลังลองชุดแต่งงานอยู่ที่ร้าน เธอสังเกตเห็นว่าธีรภัทรดูมีอาการประหม่ามากกว่าปกติ "คุณธีรภัทร เป็นอะไรไปคะ" นลินถาม ขณะที่นักออกแบบกำลังวัดขนาดชุด "เปล่าครับ" ธีรภัทรตอบเสียงแหบ "แค่... รู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย" "ตื่นเต้นที่จะได้แต่งงานกับฉันเหรอคะ" นลินแซว ธีรภัทรยิ้ม "ก็... ส่วนหนึ่งครับ" เมื่อถึงเวลานัดหมายกับนักออกแบบ ธีรภัทรบอกนลินว่าจะขอตัวไปทำธุระสักครู่ "ผมจะกลับมาเร็วที่สุดครับ" เขาบอก นลินพยักหน้า "ค่ะ ไม่ต้องรีบนะคะ" ธีรภัทรเดินออกไปจากร้าน ทิ้งให้นลินเผชิญหน้ากับความกังวลที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เธอพยายามคิดว่าอาจจะเป็นแค่ความคิดของเธอไปเอง แต่อาการของธีรภัทรเมื่อวานนี้ มันทำให้เธออดคิดมากไม่ได้ หลายชั่วโมงผ่านไป ธีรภัทรยังไม่กลับมา นลินเริ่มเป็นห่วง เธอพยายามโทรศัพท์หา แต่ก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ "คุณธีรภัทรหายไปไหนนะคะ" นลินพึมพำกับตัวเอง "หรือว่า... เธอคนนั้น..." ทันใดนั้น ประตูร้านก็เปิดออก และร่างของธีรภัทรก็ปรากฏขึ้น เขาดูเหนื่อยอ่อน และมีรอยช้ำเล็กน้อยที่มุมปาก "คุณธีรภัทร!" นลินอุทานด้วยความดีใจและตกใจ "เกิดอะไรขึ้นคะ" ธีรภัทรเดินเข้ามาหานลิน "ผม... มีเรื่องต้องขอโทษคุณ" เขากล่าวเสียงเครือ "ผมไปพบอรทัยมา" "แล้ว..." นลินถามอย่างกระวนกระวาย "เธอ... พยายามจะกลับมาหาผม" ธีรภัทรเล่า "เธอไม่ยอมรับความจริง และพยายามจะทำร้ายคุณ... เธอเข้ามาหาผมที่ร้านกาแฟที่เรานัดกัน และเมื่อผมปฏิเสธ เธอก็... แสดงความหึงหวงออกมา" "ทำร้ายฉัน?" นลินถามอย่างไม่เชื่อสายตา "เธอทำอะไรคุณคะ" "ไม่มีอะไรมากครับ" ธีรภัทรยิ้มเจื่อนๆ "แค่... รอยฟกช้ำเล็กน้อย" เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยช้ำที่มุมปากชัดเจน "แต่..." นลินอยากจะร้องไห้ เธอรู้สึกโกรธและเสียใจไปพร้อมๆ กัน "ทำไมเธอถึงทำแบบนี้คะ" "ผม... ไม่แน่ใจ" ธีรภัทรกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ไว้ ว่าผมไม่เคยคิดจะกลับไปหาเธออีกแล้ว" "แล้วคุณ... คุณเลือกใครคะ" นลินถามเสียงสั่น ธีรภัทรมองนลินลึกเข้าไปในดวงตา "ผมเลือกคุณ... คุณนลิน" เขาตอบอย่างหนักแน่น "ผมไม่เคยคิดจะนอกใจคุณ และผมก็ไม่เคยต้องการใครอื่นนอกจากคุณ" คำพูดของธีรภัทร ทำให้ความกังวลในใจของนลินค่อยๆ จางหายไป เธอสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงของเขา "ฉัน... เชื่อใจคุณค่ะ" เธอตอบ "ขอบคุณนะครับ" ธีรภัทรจับมือของนลินไว้แน่น "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเป็นห่วง" "ไม่เป็นไรค่ะ" นลินยิ้ม "อย่างน้อย... เราก็รู้แล้วว่าใครคือคนที่คุณรักจริงๆ" เหตุการณ์นี้ แม้จะทำให้เกิดความไม่สบายใจในช่วงแรก แต่กลับทำให้ความสัมพันธ์ของธีรภัทรและนลินแน่นแฟ้นยิ่งขึ้น พวกเขารู้แล้วว่า แม้จะมีอุปสรรคเข้ามา ก็สามารถก้าวผ่านมันไปด้วยกันได้ "หลังจากนี้... ผมจะจัดการเรื่องอรทัยให้เด็ดขาด" ธีรภัทรกล่าว "ผมไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้คุณต้องไม่สบายใจอีก" "ขอบคุณค่ะ" นลินตอบ "ฉันก็... จะเป็นกำลังใจให้คุณนะคะ" ทั้งสองมองหน้ากัน ด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่าเดิม การปรากฏตัวของคนในอดีต ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความมั่นคงของความสัมพันธ์ในปัจจุบัน และเตรียมพร้อมสำหรับอนาคตที่จะมาถึง