แล้วร่างหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในความมืด นัยน์ตาคมกริบสะท้อนแสงสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มเยือกเย็นที่ยิ่งลักษณ์ไม่เคยพบเห็นมาก่อน “คุณ... คุณเป็นใคร!” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงสั่น เมื่อเธอเพ่งมองใบหน้าของบุคคลนั้นอย่างชัดเจน หัวใจของเธอก็ยิ่งเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา “ไม่คิดสินะ ว่าฉันจะเป็นคนทำเรื่องทั้งหมดนี่” เสียงนั้นแหลาบเลื้อยเข้ามาในโสตประสาท เป็นน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แต่กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาและไร้ความปรานี “คุณ... ชัยวัฒน์!” ยิ่งลักษณ์อุทานชื่อนั้นออกมาด้วยความตกตะลึง ความคิดทั้งหมดพุ่งไปที่ชายคนนี้ ชัยวัฒน์ ชายที่เธอเคยไว้ใจ เคยคิดว่าเขาเป็นคนที่พร้อมจะปกป้องเธอ แต่บัดนี้ เขากลับกลายเป็นคนที่จับเธอมาอยู่ที่นี่ “ใช่ ฉันเอง” ชัยวัฒน์เดินเข้ามาใกล้ ยิ่งลักษณ์พยายามขยับตัวหนี แต่ก็ทำได้เพียงสั่นเทา “เธอคงไม่คิดว่าฉันจะยอมให้เธอมาอยู่เคียงข้างนภัทร โดยที่ฉันไม่ได้อะไรเลยใช่ไหม” “คุณพูดเรื่องอะไร! ฉันไม่เข้าใจ!” ยิ่งลักษณ์ตะโกนกลับ แม้จะหวาดกลัว แต่ก็ยังพยายามรวบรวมสติ “คุณทำแบบนี้ทำไม! คุณต้องการอะไร!” ชัยวัฒน์หัวเราะเบาๆ “ฉันต้องการทุกอย่างที่ควรจะเป็นของฉัน ตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งลักษณ์ เธอคือคนที่ถูกกำหนดให้มาอยู่กับฉัน ไม่ใช่ไอ้หน้าโง่อย่างนภัทร” “คุณมันบ้า!” ยิ่งลักษณ์สบถ “คุณคิดว่าคุณทำแบบนี้แล้วจะได้อะไร! คุณจะไม่มีวันได้อะไรทั้งนั้น!” “ฉันได้แน่” ชัยวัฒน์เดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ายิ่งลักษณ์ สายตาของเขากวาดมองสำรวจเธออย่างช้าๆ ราวกับกำลังชื่นชมผลงาน “อย่างน้อย ฉันก็ได้เธอคืนมา ส่วนเรื่องบริษัท... ก็แค่ของกำนัลเล็กๆ น้อยๆ ที่ฉันจะได้รับหลังจากที่จัดการนภัทรให้พ้นทางไป” “คุณคิดว่านภัทรจะยอมปล่อยให้คุณทำแบบนี้หรือไง!” ยิ่งลักษณ์ถาม เธอรู้ว่านภัทรจะตามหาเธอ เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอตกอยู่ในมือของใครหน้าไหน “เขาจะตามหาเธอ” ชัยวัฒน์ยอมรับ “แต่เขาจะตามหาผิดที่ ผิดเวลา และที่สำคัญ... เขาจะไม่มีวันรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องทั้งหมดนี้” “คุณมันน่ารังเกียจ!” ยิ่งลักษณ์กัดฟันพูด “คุณหลอกใช้ทุกคน! คุณหลอกใช้ฉัน!” “ฉันแค่เล่นเกมตามกติกา” ชัยวัฒน์ตอบ “เธอเองก็เหมือนกัน ยิ่งลักษณ์ เธอไม่ได้ต่างจากฉันเท่าไหร่หรอก แค่เธอปลอมตัวเก่งกว่าเท่านั้นเอง” “ฉันไม่เหมือนคุณ!” ยิ่งลักษณ์ยืนกราน “ฉันไม่เคยคิดร้ายกับใคร!” “จริงๆ เหรอ” ชัยวัฒน์ยกมุมปากขึ้น “แล้วเรื่องที่เธอพยายามเอาคืนนภัทรล่ะ มันไม่ใช่การคิดร้ายหรือไง” ยิ่งลักษณ์นิ่งอึ้งไป เธอไม่มีคำพูดใดๆ จะตอบโต้ ชัยวัฒน์พูดถูก เธอเองก็เคยมีแผนการบางอย่าง แต่สิ่งที่ชัยวัฒน์กำลังทำมันเลวร้ายเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้ “เธอรู้ไหม ยิ่งลักษณ์” ชัยวัฒน์พูดต่อ “ฉันสังเกตเธอมาตลอด ตั้งแต่วันแรกที่เธอเข้ามาในชีวิตของครอบครัวนี้ ฉันรู้ว่าเธอมีความเข้มแข็งซ่อนอยู่ แต่เธอกลับปล่อยให้ความอ่อนแอครอบงำ” “ฉันไม่ได้อ่อนแอ!” ยิ่งลักษณ์ตะโกน “ถ้าเธอไม่กลัว เธอก็ไม่ควรจะอยู่ที่นี่” ชัยวัฒน์เดินหันหลังให้ “ฉันจะให้เวลาเธอคิดทบทวนทุกอย่าง แล้วเราค่อยมาคุยกันต่อ” ชัยวัฒน์เดินออกไป ทิ้งยิ่งลักษณ์ให้อยู่ตามลำพังในความมืด เสียงโซ่ตรวนยังคงดังเป็นระยะ ยิ่งลักษณ์พยายามปลดปล่อยตัวเอง แต่ก็ไร้ประโยชน์ เธอเหลือบมองไปที่ประตูอย่างสิ้นหวัง หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าชัยวัฒน์จะทำอะไรกับเธอต่อไป และที่สำคัญที่สุด เธอไม่รู้ว่านภัทรจะหาเธอเจอหรือไม่ ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ นภัทรแทบคลั่ง เขาออกตามหายิ่งลักษณ์ไปทั่วทุกหนแห่ง เขาตรวจสอบกล้องวงจรปิดทุกตัวในบ้านและบริเวณใกล้เคียง แต่ก็ไม่พบร่องรอยใดๆ ที่บ่งชี้ว่ายิ่งลักษณ์จะถูกลักพาตัวไป “คุณใหญ่คะ” อารีเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าเป็นกังวล “คุณหาคุณยิ่งลักษณ์เจอไหมคะ” นภัทรหันมามองอารี ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ยัง” เขาตอบสั้นๆ “ฉันไม่เจออะไรเลย มันเหมือนกับว่าเธอหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย” “แล้วอีเมลพวกนั้นล่ะคะ” อารีถาม “คุณพอจะแกะรอยได้ไหม” “กำลังพยายามอยู่” นภัทรตอบ “แต่มันซับซ้อนมาก คนที่ส่งมามันคงจะรู้ดีเรื่องระบบรักษาความปลอดภัย” เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน แล้วทรุดตัวนั่งลง มือของเขากำแน่นจนข้อต่อเป็นสีขาว เขารู้สึกผิดที่ปล่อยให้อะไรแบบนี้เกิดขึ้น เขาควรจะอยู่กับเธอตลอดเวลา เขาควรจะปกป้องเธอให้ดีกว่านี้ “มันต้องมีอะไรสักอย่างที่เรามองข้ามไป” นภัทรพึมพำกับตัวเอง “ต้องมีเบาะแสซ่อนอยู่” เขาหยิบรูปถ่ายของยิ่งลักษณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาดู รอยยิ้มของเธอในภาพ ทำให้เขาใจหายวาบ ภาพลักษณ์ที่อ่อนโยนแต่ซ่อนความเข้มแข็งไว้ข้างใน ยิ่งลักษณ์... เธอเข้มแข็งกว่าที่เขาคิดจริงๆ “ฉันจะหาเธอให้เจอ ยิ่งลักษณ์” นภัทรพูดกับรูปถ่าย “ไม่ว่าใครก็ตามที่ทำเรื่องนี้ ฉันจะตามล่ามันให้ถึงที่สุด” เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาทีมงานที่เชี่ยวชาญเรื่องการสืบสวนดิจิทัล “ฉันต้องการให้คุณตรวจสอบอีเมลทั้งหมดที่ถูกส่งออกไปจากระบบในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา โดยเฉพาะอีเมลที่มีเนื้อหาผิดปกติ หรือมาจากที่อยู่ที่ไม่คุ้นเคย ฉันต้องการข้อมูลทั้งหมดโดยเร็วที่สุด” เขาปิดโทรศัพท์ แล้วเงยหน้ามองเพดาน นภัทรรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างหนักหน่วง เขาต้องหาตัวยิ่งลักษณ์ให้เจอ เขาต้องไขปริศนาทั้งหมดนี้ให้ได้ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป “อารี” นภัทรเรียก “ช่วยไปตรวจสอบดูว่ามีใครในบ้านที่หายหน้าไป หรือมีใครที่ดูผิดปกติในช่วงที่ผ่านมาบ้างไหม” “ค่ะคุณใหญ่” อารีรับคำ แล้วรีบเดินออกไป นภัทรกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง เขากวาดสายตาไปทั่วห้อง แล้วหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง ซึ่งเป็นที่ตั้งของตู้เอกสารเก่าแก่ที่เก็บเอกสารสำคัญของบริษัท เขาเดินเข้าไปเปิดลิ้นชักด้านบน แล้วหยิบเอกสารบางอย่างออกมา มันเป็นสัญญาเก่าที่เขาเคยเห็นผ่านๆ ตา “สัญญาซื้อขายหุ้น...” นภัทรพึมพำ “นี่มัน... สัญญาของพ่อฉันกับชัยวัฒน์!” เขามองดูเอกสารในมืออย่างละเอียด มันเป็นสัญญาที่ทำขึ้นเมื่อหลายปีก่อน โดยมีใจความสำคัญคือการแบ่งหุ้นของบริษัทให้กับชัยวัฒน์บางส่วน ซึ่งเป็นสิ่งที่นภัทรไม่เคยรู้มาก่อน “ทำไมพ่อไม่เคยบอกฉันเรื่องนี้” นภัทรคิดในใจ “หรือว่าชัยวัฒน์กำลังใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างในการครอบครองบริษัท” เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความเกลียดชังของชัยวัฒน์ที่เขามีต่อนภัทร ความต้องการที่จะครอบครองบริษัท และการหายตัวไปของยิ่งลักษณ์ มันดูเหมือนจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าที่เขากำลังเผชิญ “ทั้งหมดนี้... เป็นแผนของชัยวัฒน์” นภัทรสรุป เขาตระหนักได้ว่าชัยวัฒน์ไม่ใช่แค่คนที่ต้องการแก้แค้น แต่เป็นคนที่วางแผนมาอย่างดี และพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้สิ่งที่เขาต้องการ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วโทรหาทนายความส่วนตัว “ผมต้องการให้คุณตรวจสอบสัญญาหุ้นฉบับนี้โดยละเอียด และหาข้อมูลเกี่ยวกับประวัติของชัยวัฒน์ให้ผมด้วย” ขณะที่นภัทรกำลังประมวลผลข้อมูลต่างๆ สมองของเขาเริ่มคิดถึงความเป็นไปได้ที่ยิ่งลักษณ์อาจจะไม่ได้ถูกลักพาตัวไปโดยบังเอิญ แต่อาจจะเป็นส่วนหนึ่งของแผนการของชัยวัฒน์ที่ต้องการใช้เธอเป็นเครื่องมือ “ชัยวัฒน์... เขาคงรู้ว่าฉันจะตามหายิ่งลักษณ์” นภัทรคิด “เขาอาจจะใช้เรื่องนี้เพื่อล่อฉันไปติดกับ” ความคิดนี้ทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่น แต่ในขณะเดียวกันก็ยิ่งเพิ่มความมุ่งมั่นที่จะเอาชนะแผนการของชัยวัฒน์ให้ได้ เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคนที่เขารักได้อีก “อารี!” นภัทรตะโกนเรียก “เตรียมรถให้ฉัน ฉันจะออกไปข้างนอก” “จะไปไหนคะคุณใหญ่” อารีถาม “ฉันจะไปตามหาคนที่คิดว่าอาจจะเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้” นภัทรตอบ “และฉันจะไปที่โกดังร้างแถวท่าเรือ” อารีหน้าซีดเผือด “ที่นั่นอันตรายนะคะคุณใหญ่” “ฉันรู้” นภัทรตอบ “แต่ฉันต้องไป” เขาเดินออกจากห้องทำงาน โดยทิ้งให้ความมืดและความไม่แน่นอนปกคลุมคฤหาสน์หลังใหญ่เอาไว้เบื้องหลัง เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่รอเขาอยู่ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาจะต้องเผชิญหน้ากับมัน และเขาจะต้องเอาชีวิตของยิ่งลักษณ์กลับคืนมาให้ได้