ยิ่งลักษณ์หน้าซีดเผือด เธอมองตัวหนังสือที่เรียงรายอยู่บนหน้ากระดาษสมุดบันทึกด้วยความสั่นเทา “ฉันจะไปหาคำตอบที่ฉันต้องการ” คำพูดของเจนจิรานั้นหนักแน่น แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสิ้นหวังจนน่าใจหาย ยิ่งลักษณ์พยายามประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน ความสงสัยที่เคยมีในใจกำลังก่อตัวเป็นเงาดำมืดทาบทับความรู้สึก “คำตอบอะไรกันแน่คะ” ยิ่งลักษณ์พึมพำกับตัวเอง มือที่กำลังถือสมุดบันทึกเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอพลิกหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว หวังว่าจะพบกับข้อความที่จะไขปริศนาทั้งหมด แต่สิ่งที่เจอ กลับมีเพียงหน้ากระดาษเปล่าที่ว่างเปล่า ราวกับว่าเจนจิราต้องการจะบอกบางสิ่งบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจที่จะไม่บอก “แล้วอุบัติเหตุ... มันเกิดขึ้นหลังจากนั้นใช่ไหมคะ” ยิ่งลักษณ์รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะหยุดเต้น ภาพของรถยนต์ที่พลิกคว่ำ ความเสียหายที่เกิดขึ้น ปรากฏขึ้นซ้ำๆ ในหัวของเธอ มันคืออุบัติเหตุจริงๆ หรือเป็นสิ่งที่ถูกจัดฉากขึ้น? เธอค่อยๆ วางสมุดบันทึกลงบนโต๊ะไม้เก่าแก่ แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ทำให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ บรรยากาศที่เคยสงบเงียบ กลับกลายเป็นความอึดอัดและกดดันจนเกินกว่าจะรับไหว “หนูต้องถามคุณนภัทร” ยิ่งลักษณ์ตัดสินใจแน่วแน่ เธอต้องได้คำตอบ เธอไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่ใจนี้ได้อีกต่อไป การค้นพบสมุดบันทึกของเจนจิราทำให้ความสงสัยของเธอพุ่งสูงขึ้นจนถึงขีดสุด ยิ่งลักษณ์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เธอรู้สึกอ่อนแรงราวกับว่าพลังทั้งหมดถูกสูบออกไปจากร่างกาย เธอเดินออกจากห้องหนังสืออย่างช้าๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะให้กลับคืนมา เมื่อเดินออกมาถึงโถงกลางของบ้าน เธอก็เห็นแม่บ้านกำลังทำความสะอาดอยู่ ยิ่งลักษณ์เดินเข้าไปหา “ป้ามีอะไรให้หนูทานไหมคะ” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงแหบพร่า แม่บ้านหันมามองด้วยความเป็นห่วง “คุณผู้หญิงเป็นอะไรไปคะ ดูไม่ค่อยสบายเลย” “เปล่าค่ะ หนูแค่... รู้สึกไม่ค่อยดีนิดหน่อยค่ะ” ยิ่งลักษณ์พยายามยิ้มให้กำลังใจ “อยากให้ดิฉันโทรบอกคุณนภัทรไหมคะ” “ไม่ต้องค่ะ” ยิ่งลักษณ์ส่ายหน้า “เดี๋ยวคุณนภัทรก็คงจะมาแล้ว” เธอเดินออกไปนั่งที่ระเบียงไม้หน้าบ้าน มองออกไปยังทิวทัศน์อันสวยงามของภูเขาที่โอบล้อมอยู่เบื้องหน้า อากาศเย็นสบายช่วยให้เธอรู้สึกผ่อนคลายลงไปบ้าง แต่ความคิดและความสงสัยก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อน “เธอตัดสินใจจะไป... แล้วทำไมถึงไม่ได้ไป” ยิ่งลักษณ์พึมพำ “หรือว่า... เธอไม่ทันได้ไป” ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์ก็ดังแว่วมาแต่ไกล ยิ่งลักษณ์เงยหน้าขึ้นมอง ภาพรถยนต์สีดำเงาวับแล่นเข้ามาจอดเทียบที่หน้าบ้าน “คุณนภัทรมาแล้ว” ยิ่งลักษณ์บอกตัวเองเบาๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขา นภัทรเดินลงจากรถ เขามองมายิ่งลักษณ์ที่นั่งอยู่บนระเบียง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า แต่เมื่อเห็นสีหน้าของเธอ เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นอะไรไปครับ ยิ่งลักษณ์” เขาเดินเข้ามาหา “ดูไม่ค่อยสบายใจเลยนะ” ยิ่งลักษณ์ลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขา “หนู... หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณค่ะ” นภัทรหยุดนิ่ง มองเข้าไปในดวงตาของเธอ “เรื่องอะไรครับ” “เรื่องเจนจิราค่ะ” ยิ่งลักษณ์เอ่ยชื่อนั้นออกมาตรงๆ ใบหน้าของนภัทรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที “คุณเจออะไรมาครับ” “หนู... หนูเจอสมุดบันทึกของเธอค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าว “ที่ห้องหนังสือ” นภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง เขาดูเหมือนกำลังประมวลผลข้อมูล “คุณอ่านมันแล้วใช่ไหมครับ” ยิ่งลักษณ์พยักหน้า “หนูอ่านค่ะ... หนูอ่านทุกหน้า” “แล้วคุณ... เข้าใจอะไรจากมันบ้างครับ” น้ำเสียงของนภัทรดูอ่อนลง “หนูไม่เข้าใจค่ะ” ยิ่งลักษณ์ส่ายหน้า “หนูไม่เข้าใจว่าทำไมคุณถึงไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้หนูฟัง ทำไมคุณถึงบอกว่าเจนจิรามีความสุขตลอดเวลา ทั้งที่ในบันทึกของเธอ... มันไม่ใช่แบบนั้นเลย” “ผม... ผมขอโทษครับ” นภัทรกล่าว “ผมแค่อยากจะปกป้องคุณ ไม่อยากให้คุณต้องมารับรู้เรื่องราวที่มันเจ็บปวด” “แต่หนูรับรู้แล้วค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าวเสียงแข็ง “หนูรับรู้แล้วว่าคุณโกหกหนู” “ผมไม่ได้โกหกครับ” นภัทรโต้แย้ง “ผมแค่... เลือกที่จะไม่บอกบางเรื่อง” “แล้วเรื่องที่เธอจะไปจากที่นี่ล่ะคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม “เรื่องที่เธอจะไปหาคำตอบ... คำตอบอะไรคะ” นภัทรเงยหน้ามองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ผมไม่รู้ว่าเธอจะไปหาคำตอบอะไรครับ ยิ่งลักษณ์” “ไม่จริงค่ะ!” ยิ่งลักษณ์ขึ้นเสียง “ในบันทึกเขียนไว้ชัดเจนว่า ‘ฉันจะไปหาคำตอบที่ฉันต้องการ’ หมายความว่าเธอรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ และกำลังจะไปตามหาความจริง” “ผม... ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลยครับ” นภัทรกล่าว “เจนจิราไม่เคยบอกผม” “แล้วคุณรู้ได้อย่างไรว่าเธอจะไป?” ยิ่งลักษณ์ถามต่อ “คุณรู้หรือเปล่าว่าเธอจะไปที่ไหน?” นภัทรหลบสายตาของเธอ “ผม... ผมไม่รู้ครับ” “คุณแน่ใจนะคะ” ยิ่งลักษณ์รู้สึกถึงความไม่จริงใจที่แผ่ออกมาจากตัวเขา “หนูรู้สึกได้ค่ะว่าคุณกำลังปิดบังอะไรบางอย่าง” “ผมไม่ได้ปิดบังอะไรครับ” นภัทรยืนยัน “ผมบอกคุณไปหมดแล้ว” “แล้วอุบัติเหตุ... มันเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ” ยิ่งลักษณ์ถามคำถามที่เธอต้องการคำตอบมากที่สุด นภัทรเงียบไปอีกครั้ง เขาถอนหายใจยาว “ผม... ผมขอโทษครับ ผมไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้ในตอนนี้” “ทำไมคะ!” ยิ่งลักษณ์แทบจะกรีดร้อง “ทำไมคุณถึงตอบไม่ได้! คุณเป็นอะไรกับเธอ! แล้วทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่! ทำไมบ้านหลังนี้ถึงมีความเกี่ยวข้องกับเจนจิรา!” “ผมบอกคุณแล้วไงครับว่าบ้านหลังนี้ผมสร้างขึ้นเมื่อนานมาแล้ว และผมไม่ค่อยได้มาที่นี่” นภัทรตอบเสียงเรียบ “แต่คุณก็เคยพาเธอมาที่นี่ใช่ไหมคะ” ยิ่งลักษณ์กดดัน “คุณเคยบอกว่าคุณมีบ้านพักตากอากาศที่เชียงใหม่... คุณเคยพูดถึงมันกับเจนจิราใช่ไหมคะ” นภัทรเงยหน้าขึ้นมองเธอ แววตาของเขาดูเหนื่อยล้า “ใช่ครับ ผมเคยพาเธอมาที่นี่” “แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนู!” ยิ่งลักษณ์ถามอย่างเจ็บปวด “ทำไมคุณถึงพยายามซ่อนทุกอย่างไว้!” “ผมไม่ได้ซ่อนครับ” นภัทรกล่าว “ผมแค่... ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างไร” “คุณกำลังทำให้หนูสับสนค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าว “หนูไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือสิ่งที่คุณแต่งขึ้นมา” “ผมขอให้คุณเชื่อผมนะครับ ยิ่งลักษณ์” นภัทรจับมือของเธอไว้ “ผมรักคุณ ผมเลือกคุณ” “แต่ความรักของคุณ... มันมีเงื่อนไขหรือเปล่าคะ” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงแผ่ว “ถ้าวันหนึ่งหนูไม่สามารถทำให้คุณมีความสุขได้เหมือนเจนจิรา... คุณจะทิ้งหนูไปไหมคะ” นภัทรบีบมือของเธอแน่น “ผมรักคุณ ยิ่งลักษณ์ มันไม่เกี่ยวกับว่าคุณเหมือนใคร หรือไม่เหมือนใคร” “หนูอยากจะเชื่อค่ะ” ยิ่งลักษณ์กล่าว “แต่หนูก็ไม่สามารถหยุดคิดได้เลย” เธอผละมือออกจากเขา แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้นภัทรยืนมองตามไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ เขาเข้าใจดีว่าความไม่แน่นอนนี้มันทำร้ายจิตใจของยิ่งลักษณ์มากเพียงใด แต่เขาก็ยังไม่พร้อมที่จะเปิดเผยความจริงทั้งหมด ยิ่งลักษณ์เดินกลับเข้าไปในห้องหนังสือ เธอมองไปยังสมุดบันทึกที่วางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมา แล้วเปิดไปหน้าสุดท้ายอีกครั้ง “ฉันตัดสินใจแล้ว” เจนจิราเขียน “ฉันจะไปจากที่นี่ ฉันจะไปหาคำตอบที่ฉันต้องการ ฉันไม่สามารถทนอยู่กับความไม่แน่นอนนี้ได้อีกต่อไป” ยิ่งลักษณ์หลับตาลง เธอพยายามจินตนาการถึงเจนจิราในวันนั้น ภาพของหญิงสาวผู้เปี่ยมไปด้วยความหวังและความกลัวในเวลาเดียวกัน “เธอไม่ได้อยากจะตายใช่ไหมคะ” ยิ่งลักษณ์พึมพำ “เธอแค่อยากจะหนีไป... เพื่อค้นหาความจริง” แต่ทำไมเธอถึงไม่ได้ไป? และทำไมอุบัติเหตุถึงได้เกิดขึ้น? คำถามเหล่านี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของยิ่งลักษณ์ เธอกำลังถูกดึงเข้าไปสู่โลกแห่งความจริงอันซับซ้อน ที่เต็มไปด้วยเงื่อนงำและความลับที่ถูกซ่อนเร้น