ยิ่งลักษณ์นั่งนิ่งอยู่บนเตียงสายตาเหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าสีเทาเข้มบ่งบอกถึงฝนที่กำลังจะตก ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องนอน เธอรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งในใจที่กำลังก่อตัวขึ้น ราวกับเมฆฝนที่กำลังจะหลั่งน้ำตาลงมา การค้นพบหลุมฝังศพปลอมของเจนจิรา พร้อมกับตัวอักษรย่อ “R.I.P. J.” ที่สลักอยู่บนก้อนหิน มันเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทำลายความอดทนของเธอ ความสงสัย ความไม่ไว้วางใจ และความเจ็บปวดที่สะสมมานาน กำลังจะปะทุขึ้นเป็นเปลวไฟแห่งความจริง “คุณหญิงวิมล...” ยิ่งลักษณ์เอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ “ทำไมท่านต้องทำแบบนี้” เธอพยายามนึกย้อนไปถึงคำพูดของคุณหญิงวิมล ทุกครั้งที่พูดถึงเจนจิรา แววตาของท่านเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย แต่ก็ดูเหมือนจะมีความลับบางอย่างซ่อนอยู่ “ถ้าท่านเป็นคนทำจริงๆ...” ยิ่งลักษณ์คิด “ทำไมท่านถึงต้องหลอกทุกคน ว่าเจนจิราเสียชีวิตไปแล้ว” ความคิดนี้ยิ่งทำให้ยิ่งลักษณ์สับสน เธอไม่เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของคุณหญิงวิมลเลย ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ยิ่งลักษณ์สะดุ้งเล็กน้อย “เข้ามาค่ะ” เธอกล่าว นภัทรเปิดประตูเข้ามา เขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็มีความตั้งใจแน่วแน่ปรากฏอยู่ในแววตา “ผมขอโทษที่ต้องรบกวนคุณอีกครั้งนะครับ” นภัทรกล่าว “แต่ผมคิดว่าเราควรจะคุยกันให้รู้เรื่อง” ยิ่งลักษณ์พยักหน้า เธอไม่มีอารมณ์จะปฏิเสธอีกต่อไป เธอต้องการคำตอบ เธอต้องการความจริง “นั่งก่อนสิคะ” ยิ่งลักษณ์ผายมือไปยังเก้าอี้ตัวหนึ่ง นภัทรเดินเข้ามานั่งลงตรงหน้าเธอ เขาประสานมือกันแน่น ราวกับกำลังรวบรวมความกล้า “ผมรู้ว่าคุณกำลังสับสน และผมก็เสียใจที่ทำให้คุณต้องรู้สึกแบบนี้” นภัทรเริ่มกล่าว “แต่ผมคิดว่าถึงเวลาแล้ว ที่ผมจะต้องบอกความจริงทั้งหมดกับคุณ” ยิ่งลักษณ์เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง “เจนจิรา... เธอไม่ได้เสียชีวิตในอุบัติเหตุวันนั้นครับ” นภัทรกล่าว คำพูดนั้นทำเอาิ่งลักษณ์แทบจะหยุดหายใจ “หมายความว่าไงคะ!” “อุบัติเหตุวันนั้น... มันถูกจัดฉากขึ้นครับ” นภัทรกล่าวต่อ “เจนจิราไม่ได้ตาย เธอ... เธอแกล้งตาย” ยิ่งลักษณ์อ้าปากค้าง เธอพยายามประมวลผลข้อมูลที่ได้รับ มันเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง “แกล้งตาย? ทำไมเธอต้องแกล้งตายคะ!” “เพราะ... เพราะมีคนพยายามจะฆ่าเธอครับ” นภัทรกล่าว “และเธอรู้ว่าถ้าเธอตายจริงๆ ทุกคนก็จะเลิกตามหาเธอ” “ใครพยายามจะฆ่าเธอคะ!” ยิ่งลักษณ์ถามเสียงดัง “แล้วทำไมคุณถึงรู้เรื่องนี้! ทำไมคุณไม่เคยบอกหนู!” “ผม... ผมรู้เรื่องนี้จากคุณหญิงวิมลครับ” นภัทรกล่าว “ท่านเป็นคนช่วยเจนจิรา ท่านวางแผนทุกอย่างร่วมกับเจนจิรา” “คุณหญิงวิมล?” ยิ่งลักษณ์ทวนคำ “แต่... ทำไมท่านต้องทำแบบนั้น? แล้วใครคือคนที่ต้องการจะฆ่าเจนจิรา?” นภัทรหลบสายตาของเธอ “คนที่ต้องการจะฆ่าเจนจิรา... คือ... พ่อของผมครับ” ยิ่งลักษณ์เบิกตากว้าง “คุณพ่อของคุณ! เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปได้ครับ” นภัทรกล่าวเสียงเศร้า “พ่อของผม... ท่านมีปัญหาเรื่องการเงินอย่างหนัก ท่านเป็นหนี้เป็นสินมากมาย และท่านก็คิดจะ... ผลักเจนจิราให้ไปแต่งงานกับนักธุรกิจที่ร่ำรวยคนหนึ่ง เพื่อหวังผลประโยชน์” “แต่เจนจิราไม่ยอม!” ยิ่งลักษณ์พูดต่อ “เธอรักคุณ!” “ใช่ครับ” นภัทรพยักหน้า “เธอไม่ยอม และพ่อของผม... ท่านก็เริ่มใช้กำลัง” “แล้ว... แล้วอุบัติเหตุนั้น... มันเกิดขึ้นได้อย่างไรคะ” ยิ่งลักษณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “พ่อของผม... ท่านพยายามจะทำร้ายเจนจิราครับ” นภัทรกล่าว “แต่เจนจิรา... เธอหนีออกมาได้ และในระหว่างที่หนี... เธอประสบอุบัติเหตุ” “อุบัติเหตุจริงๆ หรือคะ” ยิ่งลักษณ์ยังคงถามย้ำ “ใช่ครับ” นภัทรยืนยัน “แต่... มันไม่ใช่แค่ผลจากอุบัติเหตุครับ” “หมายความว่าไงคะ” “พ่อของผม... ท่านพบเจนจิราหลังเกิดอุบัติเหตุครับ ท่านคิดว่าเธอตายแล้ว แต่... ท่านก็ยังกลัวว่าจะมีใครรู้ความจริงเรื่องหนี้สินของท่าน ท่านจึง... จัดฉากให้เหมือนว่าเจนจิราตายในอุบัติเหตุนั้นจริงๆ” “แล้วคุณหญิงวิมล... ท่านรู้เรื่องนี้หรือคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม “ท่านรู้ครับ” นภัทรกล่าว “ท่าน... ท่านพยายามจะช่วยเจนจิรา ท่านพาเธอหนีไปรักษาตัว และท่านก็สร้างเรื่องราวว่าเจนจิราเสียชีวิตแล้ว เพื่อให้พ่อของผมตายใจ” “แล้ว... แล้วทำไมคุณถึงไม่เคยบอกหนูเลยคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความน้อยใจ “ผม... ผมไม่รู้จะเริ่มเล่าอย่างไรครับ” นภัทรกล่าว “ผมกลัวว่าคุณจะไม่เชื่อผม และผมก็กลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย” “แล้วตอนนี้... เจนจิราอยู่ที่ไหนคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม นภัทรเงียบไปครู่หนึ่ง “เธอ... เธอไปต่างประเทศแล้วครับ” “ไปต่างประเทศ?” ยิ่งลักษณ์ถาม “แล้ว... แล้วเมื่อไหร่เธอจะกลับมา?” “ผมไม่รู้ครับ” นภัทรกล่าว “เธออยากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ และผมก็... ไม่สามารถรั้งเธอไว้ได้” ยิ่งลักษณ์นั่งนิ่ง เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอมองไปยังนภัทร เห็นความเจ็บปวดที่ฉายชัดในดวงตาของเขา “แล้ว... แล้วหลุมฝังศพที่สวนนั่นล่ะคะ” ยิ่งลักษณ์ถาม “ใครเป็นคนทำ?” “น่าจะเป็นคุณหญิงวิมลครับ” นภัทรกล่าว “ท่านคงจะอยากให้มีที่ระลึกถึงเจนจิรา แต่ก็คงจะไม่อยากให้ใครรู้ความจริง” ยิ่งลักษณ์ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเหลือเกิน “หนู... หนูขอเวลาคิดนะคะ” ยิ่งลักษณ์กล่าว “ได้ครับ” นภัทรพยักหน้า “ผมเข้าใจ” เขาลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ยิ่งลักษณ์นั่งจมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง ความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมานั้น มันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะรับไหว แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกโล่งใจที่อย่างน้อยที่สุด เธอก็ได้รู้ความจริงทั้งหมดแล้ว พายุแห่งความจริงได้ก่อตัวขึ้นแล้ว และยิ่งลักษณ์ก็รู้ดีว่า หลังจากนี้ ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป.