แสงสลัวภายในคฤหาสน์เก่าแก่สาดส่องผ่านหน้าต่างที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่น เผยให้เห็นเงาตะคุ่มของชายสูงวัยคนหนึ่งที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักเก่าคร่ำคร่า ดวงตาของเขาเหม่อลอยราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงเวลาที่ห่างไกล ยิ่งลักษณ์ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังนภัทร หัวใจของเธอเต้นรัวราวกับกำลังจะทะลุออกมานอกอก ภาพตรงหน้าคือสิ่งที่เธอไม่อยากจะเชื่อ ไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเอง "คุณพ่อ" ยิ่งลักษณ์พึมพำเสียงแผ่วเบา ราวกับไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เห็นเป็นความจริงหรือไม่ นภัทรหันมามองใบหน้าของเธอ แววตาคมกริบนั้นยังคงฉายประกายเย็นชา แต่คราวนี้แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยิ่งลักษณ์อ่านไม่ออก "ใช่ เขาก็คือหนึ่งในคนที่ทำให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้" ชายสูงวัยที่นั่งอยู่ตรงนั้นคือท่านประธานธวัช บิดาของนภัทร ผู้ที่ยิ่งลักษณ์เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาบ้างจากข่าวสารธุรกิจ แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นตัวจริง ยิ่งไปกว่านั้น ไม่เคยคิดว่าบิดาของเธอจะมีความเกี่ยวพันกับชายผู้นี้ "ทำไม... ทำไมคุณพ่อถึงอยู่ที่นี่" ยิ่งลักษณ์เอ่ยถามเสียงสั่นเครือ พยายามจะก้าวเข้าไปหา แต่ร่างของเธอกลับถูกนภัทรคว้าแขนไว้แน่น "ใจเย็นๆ ยิ่งลักษณ์" นภัทรพูดเสียงเรียบ "เธอยังไม่ได้รู้เรื่องราวทั้งหมด" "เรื่องราวทั้งหมดที่ว่าคืออะไร" ยิ่งลักษณ์สะบัดแขนออกอย่างแรง "คุณจะให้ฉันเชื่อเรื่องอะไรอีก" "ฟังให้ดีนะ ยิ่งลักษณ์" นภัทรเปลี่ยนท่าที แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย แต่ยังคงความจริงจัง "สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องที่เธอคิด" เขาพาเธอเดินไปที่อีกมุมหนึ่งของห้องโถง ซึ่งมีโต๊ะตัวใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหลายเล่มวางเรียงกันอยู่ นภัทรหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดออก "นี่คือหลักฐาน" เขาพูดพลางยื่นเอกสารให้ยิ่งลักษณ์ดู "เอกสารการซื้อขายหุ้นของบริษัทพ่อของเธอเมื่อสิบปีก่อน" ยิ่งลักษณ์รับเอกสารมาดูด้วยความงุนงง ตัวเลขและตัวอักษรมากมายทำให้เธอเวียนหัว แต่สิ่งที่สะดุดตาเธอคือชื่อของบริษัท และลายเซ็นที่คุ้นเคย "นี่มัน..." ยิ่งลักษณ์เบิกตากว้าง "ลายเซ็นของคุณพ่อ" "ใช่" นภัทรพยักหน้า "และนี่คือข้อตกลงที่พ่อของเธอทำไว้กับพ่อของฉัน" "ข้อตกลงอะไร" ยิ่งลักษณ์ถามเสียงกระซิบ "ข้อตกลงที่จะยักยอกเงินของบริษัทให้ได้มากที่สุด ก่อนที่จะทำให้บริษัทล้มละลาย" นภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด "พ่อของเธอต้องการเงินไปใช้หนี้การพนัน ส่วนพ่อของฉัน... ต้องการอำนาจและผลประโยชน์" ยิ่งลักษณ์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่ใกล้ที่สุด ตัวของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ภาพใบหน้าเย็นชาของบิดาที่เธอเกลียดชังอยู่แล้ว ยิ่งทวีคูณความเกลียดชังขึ้นไปอีก "ไม่จริง... คุณพ่อไม่มีทางทำแบบนี้" เธอพยายามปฏิเสธ "เธอคิดว่าฉันโกหกหรือไง" นภัทรเดินไปหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา "นี่คือบันทึกการโอนเงิน และนี่คือรายชื่อเจ้าหนี้ของพ่อเธอ" ยิ่งลักษณ์ก้มลงดูเอกสารเหล่านั้นอย่างหมดหนทาง หลักฐานทุกอย่างชี้ไปในทิศทางเดียวกัน มันคือความจริงที่โหดร้ายที่เธอไม่อยากจะยอมรับ "แล้ว... แล้วคุณพ่อของฉัน... เขาเป็นอะไรไป" เธอถามเสียงสั่น "ทำไมท่านถึงมานั่งอยู่ที่นี่" นภัทรสูดหายใจลึก "หลังจากที่แผนการล้มเหลว พ่อของเธอถูกจับได้ และถูกดำเนินคดี เขาพยายามหนี แต่ก็ถูกจับได้ก่อน ท่านประธานธวัช... พ่อของฉัน... ท่านมีอำนาจมากพอที่จะทำให้เรื่องมันเงียบ แต่ท่านเลือกที่จะปล่อยให้พ่อของเธอรับผิดชอบ" "แล้วคุณพ่อของฉันล่ะ" ยิ่งลักษณ์เงยหน้าขึ้นมองนภัทร ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวังระคนความกลัว "ท่านประธานธวัช... ท่านทำให้พ่อของเธอเสียสติไป" นภัทรพูดเสียงเบา "ท่านปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพังในคฤหาสน์หลังนี้ ไม่มีใครดูแล ไม่มีใครเหลียวแล" ยิ่งลักษณ์มองไปยังร่างของท่านประธานธวัชที่นั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอรู้สึกสงสารจับใจ ทั้งที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แล้ว... แล้วคุณล่ะ" ยิ่งลักษณ์ถาม "คุณรู้เรื่องนี้มาตลอดเลยเหรอ" "ใช่" นภัทรตอบ "ฉันรู้มาตั้งแต่เด็ก ฉันเห็นทุกอย่างที่พ่อของฉันทำ ฉันเห็นว่าเขาทำลายชีวิตคนไปเท่าไหร่" "แล้วทำไมคุณถึง..." ยิ่งลักษณ์เริ่มพูด แต่ก็หยุดไป "ทำไมฉันถึงมาหลอกเธอแบบนี้" นภัทรพูดต่อ "เพราะฉันต้องการแก้แค้น" "แก้แค้น" ยิ่งลักษณ์ทวนคำ "คุณต้องการแก้แค้นใคร" "พ่อของเธอ... และพ่อของฉัน" นภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น "ฉันต้องการให้พวกเขารู้ว่าการทำลายชีวิตคนอื่น มันส่งผลร้ายแรงแค่ไหน" "แล้วฉันล่ะ" ยิ่งลักษณ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ฉันเป็นอะไรในแผนการของคุณ" "เธอคือส่วนหนึ่งของมัน" นภัทรตอบ "เธอคือของขวัญที่พ่อของฉันมอบให้ฉัน เพื่อแลกกับการที่ฉันจะต้องปิดปากเรื่องราวทั้งหมด" "ของคุณพ่อ... คุณพ่อของฉัน... เขาทำแบบนี้กับฉันจริงๆ เหรอ" ยิ่งลักษณ์น้ำตาไหลอาบแก้ม "ใช่" นภัทรพยักหน้า "เขาขายเธอให้กับฉัน เพื่อรักษาหน้าตาของตัวเอง" ยิ่งลักษณ์แทบจะยืนไม่อยู่ เธอทรุดตัวลงนั่งบนพื้นอย่างหมดแรง ภาพความทรงจำในวัยเด็กที่เธอเคยคิดว่าสวยงาม บัดนี้กลับกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่บิดเบือน "ฉัน... ฉันไม่เข้าใจ" เธอพึมพำ "ทำไมทุกอย่างถึงได้เลวร้ายขนาดนี้" "เพราะความโลภ... และความเห็นแก่ตัว" นภัทรตอบ "มันคือสิ่งที่ทำให้คนเราทำเรื่องเลวร้ายได้ทุกอย่าง" เขาเดินเข้าไปหาท่านประธานธวัช และค่อยๆ วางมือบนไหล่ของบิดา "พ่อครับ ถึงเวลาแล้ว" ท่านประธานธวัชหันมามองนภัทรช้าๆ ดวงตาที่เคยเหม่อลอย บัดนี้กลับมีความสว่างวาบขึ้นมาเล็กน้อย "ไปกันเถอะ ยิ่งลักษณ์" นภัทรพูด "ฉันมีเรื่องที่ต้องทำให้เสร็จ" ยิ่งลักษณ์ลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินอยู่บนผืนน้ำแข็งที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ "คุณจะทำอะไรอีก" เธอถาม "ฉันจะทำให้ทุกอย่างมันจบ" นภัทรตอบ "และเธอ... จะต้องอยู่ดูผลลัพธ์ทั้งหมด" เขาจับมือของเธอไว้แน่น และพาเธอเดินออกจากคฤหาสน์หลังเก่าแห่งนั้น ทิ้งไว้เพียงภาพเงาของท่านประธานธวัชที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง ยิ่งลักษณ์ไม่รู้เลยว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป เธอรู้เพียงอย่างเดียวว่าชีวิตของเธอได้เปลี่ยนไปตลอดกาล