เสียงฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ราวกับจะกลบเสียงสะอื้นของบุญพานที่ดังแผ่วเบาอยู่ในห้องที่มืดสลัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นสาดส่องให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำสะท้อนภาพความเจ็บปวดที่ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ เธอรวบรวมแรงทั้งหมดที่มี ดึงผ้าห่มผืนหนาเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น พยายามหาความอบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บที่กัดกินหัวใจ "ทำไมต้องเป็นแบบนี้..." เสียงกระซิบแหบพร่าหลุดออกจากริมฝีปากที่แห้งผาก มือเล็กๆ ที่สั่นเทาปาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาอย่างไม่อาจห้าม ความเงียบในห้องกลับยิ่งตอกย้ำความอ้างว้าง เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่เพียงลำพังในโลกที่โหดร้ายใบนี้ "คุณพานคะ" เสียงเรียกที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประตู ทำให้บุญพานสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบลบน้ำตา เช็ดหน้าให้แห้ง และปรับเสียงให้เป็นปกติที่สุดก่อนจะเอ่ยตอบ "เข้ามาเลยค่ะ" ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของกวิน ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าคมคายราวกับเทพบุตร สวมชุดสูทสีเข้มที่ดูภูมิฐาน เขาเดินเข้ามาพร้อมกับถาดที่วางอาหารและยาอยู่บนนั้น ใบหน้าของเขาฉายแววห่วงใย แต่แววตาที่ซ่อนเร้นกลับมีความเย็นชาบางอย่างที่บุญพานสัมผัสได้เสมอ "เป็นยังไงบ้างครับคุณพาน" กวินเอ่ยถาม พลางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียง "ทานอะไรหน่อยนะครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายไปกันใหญ่" บุญพานยิ้มบางๆ พยายามกลบเกลื่อนความรู้สึก "ก็ดีขึ้นค่ะ ขอบคุณนะคะ" "ยังป่วยอยู่เลยนะครับ อย่าเพิ่งหักโหม" กวินว่าพลางหยิบยาขึ้นมาและยื่นให้เธอ "ทานยานะครับ คุณหมอสั่งไว้" บุญพานรับยามาด้วยความรู้สึกขมขื่น แต่ก็พยายามกลืนลงไปพร้อมกับน้ำเปล่าที่เขาป้อนให้ เธอมองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ก็ไม่อาจเอ่ยปากถามออกไปได้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับกวินนั้นซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายได้ เธอเป็นเหมือนเงาที่เขาซ่อนไว้ เป็นความลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ "คุณ... ไม่ได้ไปทำงานเหรอคะ" บุญพานถาม พยายามเปลี่ยนเรื่อง กวินนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง มองออกไปนอกหน้าต่างที่มองเห็นเพียงหยาดฝน "ผมเป็นห่วงคุณ ผมเลยอยู่เป็นเพื่อน" "คุณไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ ฉันสบายดี" บุญพานบอก "ฉันจะพยายามหายเร็วๆ" "ผมรู้ว่าคุณเข้มแข็ง" กวินว่า เสียงของเขาอ่อนโยนลง "แต่คุณก็ต้องการการพักผ่อนนะครับ" บรรยากาศในห้องกลับมาเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงตกไม่หยุด บุญพานมองกวิน เขาคือคนที่เข้ามาในชีวิตเธอในช่วงเวลาที่เธออ่อนแอที่สุด เป็นเหมือนแสงสว่างที่ส่องนำทางเธอออกจากความมืดมิด แต่เธอก็รู้ดีว่าแสงนั้นมีเงาซ่อนอยู่ "คุณกวินคะ" บุญพานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คือ... ฉันอยากจะถามเรื่อง..." กวินหันมามองเธอ สีหน้าของเขาเรียบเฉย "มีอะไรครับ" "เรื่อง... เรื่องงานของฉันค่ะ" บุญพานลำบากใจที่จะถาม "ฉัน... ฉันจะได้กลับไปทำงานเมื่อไหร่คะ" กวินเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ผมคิดว่าคุณควรพักผ่อนไปก่อนนะครับ ยังไม่ถึงเวลาที่จะกลับไปทำงาน" "แต่ว่า..." บุญพานอยากจะประท้วง แต่กวินก็ขัดขึ้นเสียก่อน "ผมรู้นะครับว่าคุณเป็นห่วงเรื่องค่าใช้จ่าย" กวินว่า "ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจัดการให้ทุกอย่างแล้ว" คำพูดของกวินยิ่งทำให้บุญพานรู้สึกเหมือนถูกพันธนาการ เธอเป็นหนี้เขา ทั้งหนี้ชีวิต และหนี้บุญคุณที่เธอไม่อาจชดใช้ได้หมด "คุณพาน" กวินเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมดูแลคุณอยู่" "ฉันรู้ค่ะ" บุญพานตอบ "ขอบคุณนะคะ" เธอรู้ว่าเขาพูดจริง เขาดูแลเธออย่างดี ให้ที่พักอาศัย อาหาร และทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอต้องการ แต่สิ่งที่เธอต้องการมากกว่านั้นคืออิสรภาพ คือการได้ใช้ชีวิตของตัวเอง "คุณพาน" กวินมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน "คุณ... เคยรักใครมาก่อนไหมครับ" คำถามนั้นทำเอาบุญพานนิ่งไป เธอไม่เข้าใจว่าทำไมกวินถึงถามคำถามนี้ออกมา "ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นคะ" "ผมแค่อยากรู้" กวินตอบ "อยากรู้ว่าคุณเคยรู้สึกอย่างไรกับใครสักคน" บุญพานหลับตาลง นึกถึงใบหน้าของชายคนหนึ่งที่เธอเคยรัก ใบหน้าของคนที่จากไป ทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นในหัวใจ "เคยค่ะ" เธอตอบเสียงแผ่วเบา "แต่... มันนานมาแล้ว" กวินพยักหน้าช้าๆ ราวกับเข้าใจ "ผมเข้าใจ" เขาว่า "บางที... อดีตก็ตามหลอกหลอนเราเสมอ" บุญพานเปิดตาขึ้น มองกวินด้วยความสงสัย "คุณกวิน... มีอะไรที่คุณอยากจะบอกฉันหรือเปล่าคะ" กวินยิ้มบางๆ "ไม่มีอะไรครับ" เขาว่า "ผมแค่อยากให้คุณพักผ่อนเยอะๆ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปทานข้าวนอกบ้านนะครับ" "ไปไหนคะ" บุญพานถาม "ที่ที่สวยๆ ที่ที่คุณจะชอบ" กวินตอบ "ไม่ต้องกังวลนะครับ ผมจะดูแลคุณเอง" เขาลุกขึ้นยืน และเดินออกจากห้องไป ทิ้งบุญพานให้อยู่กับความเงียบและความสับสนอีกครั้ง ฝนยังคงตกหนักอยู่ข้างนอกราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเธอที่เต็มไปด้วยความอึดอัดและไม่สบายใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร จะต้องอยู่ในเงาของบุญพานไปอีกนานแค่ไหน