กุญแจดอกเล็กที่บุญพานถืออยู่ในมือ สั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสะท้อนแสงไฟจากฉายฉายที่กวินถืออยู่ มันเป็นเพียงกุญแจที่ดูธรรมดา ไม่ได้มีลวดลายพิเศษหรือรูปร่างแปลกตา แต่ความสำคัญของมันกลับหนักอึ้งเกินกว่ารูปลักษณ์ภายนอก พวกเขากำลังยืนอยู่หน้าผนังห้องใต้บันไดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรพิเศษในคฤหาสน์เก่าของลลิตา สมุดบันทึกของลลิตาไม่ได้ระบุถึงที่ซ่อนของกุญแจดอกนี้โดยตรง แต่ภาพถ่ายใบหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ในกล่องไม้เก่า ได้นำทางพวกเขามายังจุดนี้ ภาพนั้นเป็นภาพมุมต่ำของผนังบริเวณนี้ ซึ่งมีรอยต่อของไม้ที่ดูไม่สม่ำเสมอ และมีเงาตกกระทบในลักษณะที่ทำให้เห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง "คุณแน่ใจนะว่ากุญแจดอกนี้จะใช้ได้จริง" กวินเอ่ยถาม เสียงของเขาแฝงความกังวลระคนความหวัง บุญพานพยักหน้าช้าๆ "จากคำใบ้ในจดหมายของเอมี่ และภาพถ่ายที่ลลิตาซ่อนไว้ มันบอกใบ้ถึงการซ่อนบางอย่างไว้ที่นี่ ฉันรู้สึกได้ว่ามันคือที่นี่จริงๆ" เธอเดินเข้าไปใกล้ผนัง สังเกตลวดลายไม้ที่ดูเหมือนถูกนำมาต่อเติมทีหลัง "ดูนี่สิ รอยต่อมันไม่เนียนเลย" กวินเลื่อนไฟฉายไปตามรอยต่อที่บุญพานชี้ "จริงด้วย มันดูเหมือนมีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ข้างหลัง" เขาใช้ปลายนิ้วคลำไปตามรอยต่อ พยายามหารอยแยกหรือกลไกบางอย่าง "แต่ก็ไม่เห็นมีช่องหรือที่เสียบกุญแจเลยนะ" "บางทีอาจจะต้องใช้กุญแจไขกับกลไกที่มองไม่เห็น" บุญพานลองมองหารอยเล็กๆ ที่อาจเป็นช่องสำหรับใส่กุญแจ "ลลิตาเป็นคนละเอียด เธอคงไม่ทำอะไรที่มันง่ายเกินไป" เธอค่อยๆ เลื่อนกุญแจไปตามรอยต่อ ลองกดเบาๆ ในหลายๆ จุด ทันใดนั้น ขณะที่กวินกำลังจะละความสนใจไปที่อื่น เขาก็สังเกตเห็นรอยบุ๋มเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในลายไม้ที่แกะสลัก เป็นรอยที่ดูเล็กจนแทบมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า "นั่นไง! ตรงนั้น!" เขาร้องขึ้น บุญพานรีบขยับเข้าไป กวินใช้ปลายกุญแจค่อยๆ จิ้มลงไปในรอยบุ๋มนั้น มันไม่ใช่รูกุญแจแบบปกติ แต่เหมือนเป็นปุ่มเล็กๆ ที่ต้องกดลงไป กวินออกแรงกดเล็กน้อย เสียง "คลิก" เบาๆ ดังขึ้น พร้อมกับรอยต่อของไม้ที่ขยายออกเล็กน้อย เผยให้เห็นช่องเล็กๆ ที่พอจะสอดกุญแจดอกนั้นเข้าไปได้ "มันเปิดได้จริงๆ!" กวินอุทานด้วยความตื่นเต้น บุญพานยื่นกุญแจให้กับกวิน "ลองดูสิ" กวินรับกุญแจมา แล้วค่อยๆ เสียบมันเข้าไปในช่องที่เพิ่งปรากฏขึ้น เสียงกลไกภายในดังครืดคราดเบาๆ เมื่อเขาหมุนกุญแจไปตามทิศทางที่รู้สึกได้ ความตึงเครียดในอากาศเริ่มเพิ่มสูงขึ้น พวกเขาทั้งสองคนกลั้นหายใจ รอคอยสิ่งที่กำลังจะเปิดเผยออกมา เมื่อกวินหมุนกุญแจจนสุด เสียง "แกร๊ก" ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับผนังไม้ส่วนหนึ่งที่ค่อยๆ เลื่อนเข้าด้านใน เผยให้เห็นโพรงมืดทึบภายใน "ห้องลับ!" บุญพานพึมพำด้วยความตกตะลึง กวินเลื่อนไฟฉายส่องเข้าไปในความมืด สิ่งที่เห็นทำให้พวกเขาต้องอึ้งอีกครั้ง ภายในห้องลับแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงเอกสารหรือหลักฐานธรรมดาๆ แต่กลับเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ราวกับว่ามีคนเพิ่งใช้งานมันไปไม่นานนัก มีกล่องไม้เก่าๆ วางเรียงรายอยู่บนชั้น มีตู้กระจกที่ภายในบรรจุขวดแก้วสีชาหลายใบ และที่สะดุดตาที่สุด คือโต๊ะทำงานไม้เก่าแก่ตัวหนึ่ง ซึ่งบนนั้นมีสมุดปกหนังสีดำวางอยู่ "นี่มันอะไรกัน..." กวินพึมพำ บุญพานเดินเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง เธอสัมผัสกับฝุ่นที่จับอยู่บางๆ บนพื้นผิวของข้าวของต่างๆ "ดูเหมือนลลิตาจะใช้ที่นี่เป็นที่หลบซ่อนความลับของเธอจริงๆ" กวินเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน เขาหยิบสมุดปกหนังสีดำขึ้นมา มันมีน้ำหนักพอสมควร หน้าปกมีรอยขีดข่วนจางๆ แต่ยังคงความสง่างามอยู่ "นี่คงจะเป็นสิ่งที่เอมี่พูดถึง" บุญพานมองสมุดเล่มนั้นด้วยความคาดหวัง "เปิดดูเลยสิ" กวินค่อยๆ เปิดสมุดออก หน้ากระดาษเป็นกระดาษปอนด์สีเหลืองซีด ตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคย ทำให้หัวใจของบุญพานบีบรัดแน่น นี่คือลายมือของลลิตาอย่างแน่นอน "มันคือบันทึกส่วนตัวของเธอ" กวินบอกเสียงเบา "ดูเหมือนเธอจะบันทึกทุกอย่างที่เธอค้นพบเกี่ยวกับวิวัฒน์ที่นี่" ขณะที่กวินกำลังพลิกดูหน้าต่อๆ ไป บุญพานก็หันไปสำรวจข้าวของอื่นๆ ในห้อง เธอกวาดสายตาไปที่ชั้นวางของที่มีขวดแก้วสีชาวางอยู่หลายใบ ข้างๆ กันนั้น มีกล่องไม้เล็กๆ ใบหนึ่งที่ดูโดดเด่นกว่ากล่องอื่น มันมีลวดลายที่สลักอย่างประณีต และดูเหมือนจะถูกปิดผนึกไว้ "กวิน ดูนี่สิ" เธอหยิบกล่องไม้นั้นขึ้นมา "นี่อาจจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญอีกอย่างก็ได้" กวินเดินเข้ามาดู เขาสังเกตเห็นว่ากล่องใบนี้ไม่มีร่องรอยของการถูกเปิดมาก่อน "มีอะไรอยู่ข้างในกันนะ" บุญพานพยายามจะเปิดกล่อง แต่ก็พบว่ามันถูกล็อคอยู่ "ต้องมีกุญแจอีกดอกแน่ๆ" กวินส่ายหน้า "ฉันไม่เห็นมีกุญแจดอกไหนที่เข้ากับมันเลย" เขากลับไปที่สมุดบันทึก "บางที คำตอบอาจจะอยู่ในนี้" ทั้งสองคนใช้เวลาอีกสักพักในการสำรวจห้องลับแห่งนี้อย่างละเอียด กวินอ่านบันทึกของลลิตาอย่างตั้งใจ ในขณะที่บุญพานพยายามมองหากล่องไม้ใบนั้นมีร่องรอยที่บ่งบอกถึงวิธีเปิดมัน พวกเขารู้ดีว่าเวลาของพวกเขากำลังจะหมดลง การเข้ามาในคฤหาสน์แห่งนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต อาจนำมาซึ่งปัญหาได้หากมีใครมาพบ "นี่ไง!" เสียงของกวินดังขึ้น เขาชี้ไปยังหน้าหนึ่งในสมุดบันทึก "ลลิตาเขียนถึง 'กล่องแห่งความทรงจำ' ที่เธอซ่อนไว้ และบอกว่ากุญแจสำหรับมัน คือ 'รอยยิ้มที่ถูกลืม'" บุญพานขมวดคิ้ว "รอยยิ้มที่ถูกลืม? มันหมายความว่ายังไง" กวินพลิกไปดูหน้าถัดไป "เธอเขียนต่อว่า 'กุญแจไม่ได้อยู่ที่นี่ แต่มันจะปรากฏขึ้นเมื่อถึงเวลาอันสมควร และจะเปิดออกด้วยความรักที่แท้จริง'" "รักที่แท้จริง?" บุญพานทวนคำ "มันดูเหมือนจะเป็นปริศนาเกินไป" "บางที..." กวินมองไปที่บุญพาน "บางที 'รอยยิ้มที่ถูกลืม' อาจจะไม่ใช่สิ่งของ แต่เป็นความรู้สึกบางอย่าง" "แล้วเราจะหาความรู้สึกนั้นได้ยังไง" บุญพานถอนหายใจ "เราต้องการหลักฐานที่จับต้องได้นะ ไม่ใช่แค่ความรู้สึก" "ใจเย็นๆ" กวินวางมือบนไหล่ของบุญพาน "เรามาถึงจุดนี้แล้ว เราต้องหาทางให้ได้ เรามีสมุดบันทึกนี้เป็นเบาะแสสำคัญ และเรามีกล่องนี้" เขาหยิบกล่องใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันเชื่อว่าเราจะหาทางเปิดมันได้" ในขณะที่พวกเขากำลังครุ่นคิดถึงความหมายของคำใบ้ที่ดูคลุมเครือ เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก กวินและบุญพานรีบปิดไฟฉาย และยืนนิ่งอยู่ในความมืดของห้องลับ พวกเขาได้ยินเสียงคนกำลังเดินเข้ามาในคฤหาสน์ เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ หัวใจของทั้งสองเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนก พวกเขากำลังจะถูกจับได้