บรรยากาศในบ้านริมทะเลกลับมาอึมครึมอีกครั้งหลังจากลินดาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้กวินฟัง กวินนั่งนิ่งอยู่ที่โซฟาตัวเดิม ดวงตาของเขาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย เขาพยายามประมวลผลความจริงอันน่าตกใจที่เพิ่งได้รับรู้ ลินดาคือมารดาของเขา และคุณประธานวิสุทธิ์คือบิดาของเขา เรื่องราวทั้งหมดมันซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะรับได้ในทันที บุญพานที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สังเกตเห็นความเงียบที่ปกคลุมใบหน้าของกวินอย่างตั้งใจ เขาเห็นแววตาที่สับสนและเต็มไปด้วยคำถามมากมาย กวินกำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดในหัวของเขา "กวิน" บุญพานเอ่ยขึ้นอย่างนุ่มนวล "ฉันรู้ว่ามันยากที่จะรับความจริงทั้งหมดในคราวเดียว" กวินหันมามองบุญพาน สายตาของเขายังคงฉายแววสับสน "ผม... ผมไม่รู้จะรู้สึกอย่างไรดี บุญพาน" "ไม่เป็นไร" บุญพานยิ้มบางๆ "ให้เวลากับตัวเองนะ" "แล้วเรื่องนี้... คุณหญิงนภา ท่านรู้เรื่องทั้งหมดใช่ไหมครับ" กวินถาม "ใช่" บุญพานตอบ "คุณหญิงนภาท่านทราบเรื่องทั้งหมด คุณหญิงเป็นคนที่ช่วยให้ลินดาตัดสินใจบอกความจริงกับคุณ" "ผมยังสงสัยอยู่ครับ" กวินกล่าว "ทำไมคุณหญิงนภาถึงต้องปิดบังเรื่องนี้มาตลอด แล้วทำไมถึงเพิ่งมาเปิดเผยตอนนี้" บุญพานถอนหายใจยาว "เรื่องนี้มันซับซ้อนกว่านั้น กวิน" เขาเริ่มต้นเล่า "คุณหญิงนภากับคุณประธานวิสุทธิ์ ท่านมีความสัมพันธ์กันมาตั้งแต่สมัยก่อนที่จะแต่งงานกับภรรยาของท่าน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ทำให้ทั้งสองคนไม่ได้ลงเอยกัน" "เหตุผลอะไรครับ" กวินถาม "คุณหญิงนภาท่านเป็นคนที่มีความทะเยอทะยานสูง ท่านอยากจะประสบความสำเร็จในชีวิต และท่านก็มองว่าการแต่งงานกับคุณประธานในตอนนั้น อาจจะไม่ได้ช่วยให้ท่านไปถึงจุดที่ท่านต้องการ" บุญพานอธิบาย "ในขณะเดียวกัน คุณประธานท่านก็มีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบต่อตระกูล ท่านจึงต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่เหมาะสมกับฐานะของท่าน" "แล้วคุณประธาน... ท่านรักมารดาของผมไหมครับ" กวินถาม เสียงสั่นเล็กน้อย บุญพานมองเข้าไปในดวงตาของกวิน "ฉันเชื่อว่าท่านรักลินดา" เขาตอบ "แต่ความรักของท่านอาจจะถูกบดบังด้วยความกังวลเรื่องอื่นๆ" "เรื่องอะไรครับ" "เรื่องของบุญพาน" บุญพานพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "ฉันคือลูกของญาติคุณประธาน" กวินเบิกตากว้าง "คุณ... คุณคือบุญพาน?" "ใช่" บุญพานตอบ "ฉันคือคนที่คุณประธานวิสุทธิ์รับมาเลี้ยง เพราะเขาไม่มีทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมาย" ความจริงอีกชั้นหนึ่งถูกเปิดเผย กวินรู้สึกราวกับหัวใจของเขากำลังจะหล่นลงไปกองที่พื้น เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าบุญพานมีความสัมพันธ์กับครอบครัวของเขาอย่างใกล้ชิดถึงเพียงนี้ "แต่... ทำไมคุณถึงไม่เคยบอกผม" กวินถาม "ฉันรอเวลาที่เหมาะสม" บุญพานตอบ "ฉันรู้ว่ากวินกำลังตามหาแม่ และฉันก็รู้ว่าลินดากำลังแบกรับความลับบางอย่างไว้ ฉันอยากให้ทุกอย่างคลี่คลายอย่างถูกต้อง" "แล้วแผนการของคุณ... ที่ให้ผมมาที่นี่" กวินถาม "ฉันอยากให้คุณได้พบกับแม่ของคุณ" บุญพานตอบ "และฉันก็อยากให้คุณได้รับรู้ความจริงทั้งหมดจากปากของลินดาเอง" "แต่ผมยังไม่เข้าใจครับ" กวินกล่าว "ทำไมคุณถึงต้องวางแผนทุกอย่าง" "เพราะฉันรู้ว่าจะมีคนพยายามเข้ามาขัดขวาง" บุญพานกล่าว "มีคนที่ไม่ต้องการให้ความจริงถูกเปิดเผย" "ใครครับ" "ผู้ที่ได้รับผลประโยชน์จากการปิดบังความลับนี้" บุญพานตอบ "และฉันคิดว่า ฉันรู้แล้วว่าคนคนนั้นคือใคร" กวินมองบุญพานอย่างคาดหวัง "ใครครับ" บุญพานเงียบไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิด "ฉันไม่แน่ใจ 100% แต่ฉันสงสัยว่าจะเป็น... คุณหญิงอรุณรัศมี" "คุณหญิงอรุณรัศมี?" กวินทวนคำชื่อนั้นอย่างไม่เชื่อสายตา "ท่านคือภรรยาของคุณประธานวิสุทธิ์" "ใช่" บุญพานพยักหน้า "คุณหญิงนภาเคยเล่าให้ฉันฟังว่า ก่อนที่ท่านจะแต่งงานกับคุณประธาน ท่านเคยมีความขัดแย้งกับคุณหญิงอรุณรัศมีมาก่อน" "แต่ทำไมท่านถึงต้องปิดบังเรื่องนี้" กวินถาม "ฉันคิดว่า... คุณหญิงอรุณรัศมี อาจจะเป็นคนที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจของคุณประธานในอดีต" บุญพานอธิบาย "เธออาจจะกลัวว่าถ้าความจริงถูกเปิดเผย เธอจะเสียทุกอย่างไป" "แล้วแผนของคุณหลังจากนี้ล่ะครับ" กวินถาม "ฉันจะพยายามรวบรวมหลักฐานให้มากที่สุด" บุญพานตอบ "เราต้องพิสูจน์ความจริงให้ได้ และทำให้ทุกคนยอมรับ" "แล้วแม่ของผมล่ะครับ" กวินถาม "ลินดาต้องการที่จะพบกับคุณประธาน" บุญพานกล่าว "เธออยากจะอธิบายทุกอย่างด้วยตัวเอง" "ผม... ผมต้องไปอยู่ตรงนั้นด้วยไหมครับ" กวินถาม "ถ้าคุณอยากให้แม่ของคุณได้รับความยุติธรรม ก็ควรจะอยู่ตรงนั้น" บุญพานตอบ กวินพยักหน้าอย่างหนักแน่น เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมบุญพานถึงต้องวางแผนทุกอย่าง ความจริงที่ถูกซ่อนไว้มันอันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้มันจมหายไปกับกาลเวลา "ผมจะช่วยคุณ" กวินกล่าว "ผมจะช่วยแม่ของผม" บุญพานยิ้มบางๆ "ฉันรู้ว่ากวินจะทำ" พวกเขาเงียบไปอีกครั้ง บรรยากาศในบ้านริมทะเลที่เคยอบอุ่น กลับกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความตึงเครียดและความคาดหวัง กวินมองออกไปที่ทะเลอีกครั้ง เขาเห็นคลื่นลูกแล้วลูกเล่าซัดเข้าฝั่ง ราวกับจะบอกว่า ไม่มีสิ่งใดที่สามารถยับยั้งความจริงได้