วันเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าในบ้านริมทะเล กวินยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการพูดคุยกับลินดา เขาพยายามทำความเข้าใจชีวิตของมารดา และปมปัญหาต่างๆ ที่เธอต้องเผชิญมาตลอดหลายปี ลินดาเองก็ดูจะสบายใจขึ้นเมื่อได้ระบายความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน เธอมองดูกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความภาคภูมิใจ บุญพานยังคงทำงานของเธออย่างเงียบๆ เธอคอยประสานงานกับคุณหญิงนภาอยู่เสมอ เพื่อรวบรวมข้อมูลและหลักฐานเพิ่มเติมที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อการพิสูจน์ความจริง เช้าวันหนึ่ง ขณะที่กวินกำลังนั่งดื่มกาแฟอยู่ริมระเบียง กลิ่นทะเลพัดมาแตะจมูกอย่างสดชื่น เขากำลังคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น เมื่อทันใดนั้น เสียงรถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็ดังขึ้นจากถนนหน้าบ้าน "ใครมานะ" กวินพึมพำกับตัวเอง ไม่นานนัก ประตูบ้านก็เปิดออก พร้อมกับร่างของบุญพานที่เดินออกมา ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ใครมาเหรอ บุญพาน" กวินถาม "คุณหญิงอรุณรัศมีค่ะ" บุญพานตอบ เสียงเบาลง "ท่านมากับคุณวิรัช" กวินวางแก้วกาแฟลงด้วยความตกใจ คุณหญิงอรุณรัศมีและคุณวิรัชที่เคยปรากฏตัวในงานเลี้ยงครั้งก่อน มาที่นี่ได้อย่างไร "ท่านบอกว่าอยากจะมาเยี่ยมเยียน" บุญพานกล่าว "แต่ฉันไม่ไว้ใจท่านเลย" "แล้วลินดาอยู่ที่ไหน" กวินถามอย่างร้อนรน "อยู่ในห้องค่ะ ฉันบอกให้เธอหลบไปก่อน" บุญพานตอบ "เราต้องระวังตัว" ไม่นานนัก คุณหญิงอรุณรัศมีและคุณวิรัชก็ก้าวเข้ามาในตัวบ้าน คุณหญิงอรุณรัศมีแต่งกายด้วยชุดสูทหรูหรา ใบหน้าของเธอเรียบเฉย แต่ดวงตาฉายแววแห่งอำนาจและความเย็นชา คุณวิรัชเดินตามมาติดๆ สีหน้าของเขาดูครุ่นคิด "สวัสดีค่ะ คุณบุญพาน" คุณหญิงอรุณรัศมีทักทาย เสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความหมายบางอย่าง "ฉันแวะมาเยี่ยมเยียน ไม่คิดว่าจะเจอคุณอยู่ที่นี่" "สวัสดีค่ะคุณหญิง" บุญพานตอบอย่างสุภาพ แต่ก็ยังคงยืนประจันหน้าอยู่ "ฉันอยู่ที่นี่มาสักพักแล้วค่ะ" "แล้วนี่... ใครคือคุณหนุ่มหล่อที่ยืนอยู่ตรงนั้นคะ" คุณหญิงอรุณรัศมีเอ่ยถาม สายตาของเธอจับจ้องไปที่กวิน "เขาคือ..." บุญพานกำลังจะตอบ แต่กวินก็เดินออกมาจากระเบียงเสียก่อน "ผมคือกวินครับ" กวินกล่าว เสียงหนักแน่น "ผมมาเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับแม่ของผม" ใบหน้าของคุณหญิงอรุณรัศมีฉายแววตกใจเล็กน้อย แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ "ความยุติธรรม? คุณหมายถึงอะไรคะ" "ผมรู้ความจริงทั้งหมดแล้วครับ" กวินกล่าว "คุณหญิงรู้ดีว่าผมหมายถึงอะไร" คุณหญิงอรุณรัศมีหัวเราะเบาๆ "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ฉันไม่เข้าใจ" "ไม่ต้องมาแสร้งทำเป็นไม่รู้หรอกครับ" กวินกล่าว "คุณรู้ดีว่าคุณทำอะไรไว้" คุณวิรัชที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มขยับเข้ามา "คุณหนุ่มน้อย คุณกำลังกล่าวหาใครอย่างเลื่อนลอย" "ผมไม่ได้กล่าวหาใครเลื่อนลอย" กวินตอบ "ผมมีหลักฐาน" คุณหญิงอรุณรัศมีหรี่ตามองกวิน "หลักฐาน? คุณจะเอาอะไรมาพิสูจน์" "ผมมีจดหมาย" กวินกล่าว "จดหมายที่มารดาของผมเขียนไว้" ใบหน้าของคุณหญิงอรุณรัศมีซีดลงไปเล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงยืนหยัด "จดหมาย? มันจะเป็นหลักฐานได้อย่างไร" "มันจะพิสูจน์ได้ว่าคุณประธานวิสุทธิ์คือบิดาของผม" กวินกล่าว "และมันจะพิสูจน์ได้ว่าคุณพยายามปิดบังความจริงนี้" "เรื่องไร้สาระ" คุณหญิงอรุณรัศมีกล่าวเสียงแข็ง "คุณประธานวิสุทธิ์ไม่เคยมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉัน" "คุณแน่ใจเหรอครับ" เสียงของลินดาที่ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทุกคนหันไปมอง ลินดาเดินออกมาจากห้อง ใบหน้าของเธอแม้จะดูอ่อนล้า แต่ก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ลินดา!" คุณหญิงอรุณรัศมีอุทานเสียงหลง "ใช่ค่ะ ฉันคือลินดา" ลินดาเดินเข้าไปยืนข้างกวิน "และนี่คือลูกชายของฉัน กวิน" คุณหญิงอรุณรัศมีมองลินดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แก... แกกล้าดียังไงมาปรากฏตัวที่นี่" "ฉันมาเพื่อทวงสิทธิ์ของฉัน" ลินดากล่าว "และเพื่อลูกชายของฉัน" "แกไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น" คุณหญิงอรุณรัศมีตะคอก "แกมันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ" "ฉันอาจจะเป็นผู้หญิงชั้นต่ำในสายตาของคุณ" ลินดาตอบ "แต่ฉันก็คือมารดาของกวิน และกวินคือสายเลือดของคุณประธานวิสุทธิ์" คุณวิรัชที่ยืนเงียบมาตลอด เริ่มพูดขึ้น "คุณหญิงอรุณรัศมีครับ ผมว่าเราควรจะคุยกันดีๆ" "ไม่ต้องเลยวิรัช" คุณหญิงอรุณรัศมีตวาด "ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับพวกคนชั้นต่ำพวกนี้" "คุณหญิงครับ" บุญพานเอ่ยขึ้น "ความจริงไม่เคยถูกปิดบังได้ตลอดไป" คุณหญิงอรุณรัศมีหันมามองบุญพานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แก! อย่ามายุ่งเรื่องของฉัน" "ฉันไม่ยุ่ง" บุญพานตอบ "แต่ฉันจะอยู่ที่นี่ เพื่อเป็นพยาน" บรรยากาศในบ้านริมทะเลเต็มไปด้วยความตึงเครียด กวินยืนอยู่ข้างมารดา มองดูการเผชิญหน้ากับความจริงอันขมขื่น เขาไม่รู้ว่าเรื่องราวทั้งหมดจะลงเอยอย่างไร แต่เขารู้ว่า การเดินทางครั้งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น