อรทัยเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ใบหน้าของเธอฉายแววของความไม่พอใจที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่เสแสร้ง "เพิ่งจะทำงานได้ไม่นานใช่ไหมคะ" เธอเอ่ยถามพิมพ์ชนก น้ำเสียงมีแววเย้ยหยันเล็กน้อย "เห็นคุณกันต์ดูจะเอ็นดูเป็นพิเศษนะคะ" พิมพ์ชนกอึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามตอบอย่างสุภาพ "หนูพยายามทำงานให้เต็มที่ค่ะคุณอรทัย" นพดนัยรู้สึกถึงความอึดอัดที่เกิดขึ้นในบรรยากาศ เขาไม่ชอบท่าทีของอรทัยเลย "อรทัย ผมพาคุณพิมพ์ชนกมาเดินดูงานเฉยๆ ครับ" เขาพยายามเปลี่ยนเรื่อง "ไม่ได้มีอะไรเป็นพิเศษ" "โอ้โห อย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยหัวเราะเบาๆ แต่สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่พิมพ์ชนกอย่างไม่วางตา "ก็ดีแล้วค่ะ จะได้เรียนรู้งานไปเรื่อยๆ เดี๋ยวคุณกันต์จะได้ไม่ต้องเหนื่อยมาก" คำพูดของเธอดูมีความหมายแฝงที่พิมพ์ชนกและนพดนัยต่างรับรู้ได้ "ผมว่าเรากลับไปที่อาคารสำนักงานกันดีกว่าครับ" นพดนัยกล่าว พยายามตัดบทสนทนาที่เริ่มจะบานปลาย "ยังมีเอกสารบางอย่างที่ต้องให้คุณพิมพ์ชนกดู" "ค่ะคุณกันต์" พิมพ์ชนกตอบอย่างรวดเร็ว เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดดันจากอรทัย และอยากจะถอยห่างออกมาเสียที อรทัยมองตามทั้งสองคนเดินจากไป ดวงตาของเธอฉายแววของความริษยาและความไม่พอใจอย่างชัดเจน "ผู้หญิงคนนี้... จะมาทำอะไรที่นี่กันแน่" เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะที่พิมพ์ชนกและนพดนัยกำลังเดินกลับไปยังอาคารสำนักงาน นพดนัยก็เอ่ยขึ้น "ขอโทษด้วยนะครับคุณพิมพ์ชนก ที่ต้องเจอสถานการณ์แบบนั้น" พิมพ์ชนกส่ายหน้า "ไม่เป็นไรค่ะคุณกันต์ หนูเข้าใจค่ะ" "เธออาจจะ... หวงผมไปหน่อย" นพดนัยกล่าวติดตลก แต่ในน้ำเสียงก็มีแววเหนื่อยหน่าย "คุณอรทัยดูเป็นคนมีบุคลิกที่น่าสนใจนะคะ" พิมพ์ชนกกล่าว พยายามมองโลกในแง่ดี "หนูว่าเธอคงเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง" นพดนัยหัวเราะเบาๆ "ใช่ครับ เธอเป็นคนแบบนั้น" เขาไม่ได้บอกพิมพ์ชนกต่อไปว่า อรทัยนั้นเป็นลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่เขาเคยมีความสัมพันธ์ด้วยก่อนที่จะมาเจอพิมพ์ชนก ความสัมพันธ์นั้นไม่ได้ยืนยาวนัก เพราะเขาไม่เคยรู้สึกถึงความผูกพันที่แท้จริง แต่สำหรับอรทัยแล้ว มันอาจจะมีความหมายมากกว่านั้น เมื่อกลับมาถึงห้องทำงาน นพดนัยก็มอบหมายงานให้พิมพ์ชนกทำต่อ "ผมอยากให้คุณช่วยสรุปผลการดำเนินงานของแต่ละแผนกในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา" เขาหยิบแฟ้มเอกสารกองใหญ่ขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าเธอ "ผมจะใช้ข้อมูลนี้ในการวางแผนสำหรับไตรมาสต่อไป" "ได้ค่ะคุณกันต์" พิมพ์ชนกตอบรับ เธอรับแฟ้มมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจ เธอรู้สึกถึงความสำคัญของงานที่ได้รับมอบหมาย และยิ่งทำให้เธออยากพิสูจน์ตัวเองมากขึ้น ตลอดบ่าย พิมพ์ชนกจดจ่ออยู่กับกองเอกสาร เธออ่านรายงานต่างๆ อย่างละเอียด จดบันทึกข้อมูลสำคัญ และเริ่มร่างสรุปผลการดำเนินงาน เธอพบว่าตัวเองมีความสุขกับการทำงานประเภทนี้ การได้วิเคราะห์ข้อมูลและการมองเห็นภาพรวมของธุรกิจ ทำให้เธอรู้สึกท้าทายและมีพลัง นพดนัยเดินเข้ามาในห้องทำงานเป็นระยะๆ เขามักจะหยุดมองพิมพ์ชนกขณะที่เธอกำลังตั้งใจทำงาน เขาเห็นแววตาที่มุ่งมั่นของเธอ และรู้สึกทึ่งในความสามารถของเธอที่สามารถเรียนรู้งานได้อย่างรวดเร็ว "มีอะไรที่ผมช่วยได้ไหมครับ" เขาถามพิมพ์ชนก "ยังค่ะคุณกันต์" เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "หนูใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ" "ดีมาก" นพดนัยยิ้ม "ถ้ามีอะไรสงสัย ถามได้ตลอดนะครับ" "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ แล้วกลับไปทำงานต่อ เมื่อถึงเวลาเลิกงาน นพดนัยก็เดินมาหาพิมพ์ชนกอีกครั้ง "วันนี้คุณทำงานได้ดีมาก" เขาชมเชย "ผมประทับใจในความตั้งใจของคุณ" "ขอบคุณค่ะคุณกันต์" พิมพ์ชนกตอบด้วยรอยยิ้ม "หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ" "ผมเชื่อว่าคุณทำได้" นพดนัยกล่าว "พรุ่งนี้ผมมีนัดกับนักลงทุนรายใหญ่จากต่างประเทศ คุณอยากจะมาฟังด้วยไหม" พิมพ์ชนกตาโตด้วยความตื่นเต้น "จริงเหรอคะ! หนูขอบคุณมากค่ะคุณกันต์!" "ไม่ต้องเกรงใจนะครับ" นพดนัยกล่าว "นี่เป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้งาน" วันนั้น พิมพ์ชนกกลับบ้านด้วยหัวใจที่พองโต เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังเติบโตและได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทุกวัน การได้ทำงานที่ไร่แสงดาวภายใต้การดูแลของนพดนัย ทำให้เธอรู้สึกว่าชีวิตมีความหมายมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน ที่บ้านพักของนพดนัย อรทัยกำลังนั่งรอเขาอยู่ด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาเขา "คุณกันต์คะ" เสียงของเธอฟังดูเย็นชา "เมื่อไหร่จะกลับคะ" "กำลังจะกลับแล้วครับอรทัย" นพดนัยตอบเสียงเรียบ "มีอะไรหรือเปล่า" "ก็เปล่าค่ะ" อรทัยตอบ "แค่อยากรู้ว่าคุณจะกลับมากินข้าวเย็นที่บ้านไหม" "วันนี้คงไม่ได้ครับ" นพดนัยกล่าว "ผมมีงานต้องสะสางต่อที่ไร่" "อีกแล้วเหรอคะ" อรทัยแสร้งทำเสียงน้อยใจ "ทำไมช่วงนี้คุณถึงได้ยุ่งตลอดเวลาแบบนี้คะ" "ผมขอโทษด้วยนะครับ" นพดนัยกล่าว "ผมจะพยายามกลับให้เร็วที่สุด" อรทัยวางสายโทรศัพท์ลงด้วยความไม่พอใจ เธอรู้ดีว่านพดนัยไม่ได้โกหกเรื่องงาน แต่เธอก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาอาจจะกำลังไปหาผู้หญิงคนอื่น เธอคิดถึงพิมพ์ชนก ผู้ช่วยสาวคนใหม่ที่เข้ามาในชีวิตของนพดนัย รอยยิ้มสดใสและความกระตือรือร้นของเด็กสาวคนนั้น ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก "ยัยเด็กนั่น... ต้องจัดการให้เด็ดขาด" อรทัยพึมพำกับตัวเอง ดวงตาของเธอฉายแววของความมุ่งมั่นที่จะกำจัดอุปสรรคที่จะขวางทางความสัมพันธ์ของเธอกับนพดนัย