นพดนัยยืนนิ่ง มองอรทัยด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างทั้งสอง ราวกับมีกำแพงที่มองไม่เห็นตั้งขวางกั้นเอาไว้ หัวใจของอรทัยเต้นระรัวด้วยความหวังปนเปกับความกังวล เธอพยายามอ่านสีหน้าของนพดนัย แต่เขากลับซ่อนอารมณ์เอาไว้ภายใต้หน้ากากที่คุ้นเคย "คุณกันต์... คุณจะพูดอะไรคะ" อรทัยเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา เธอไม่อยากจะกดดันเขา แต่ความรู้สึกที่รอคอยมานานกำลังเอ่อล้นจนยากจะควบคุม นพดนัยถอนหายใจยาว เขาหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมตาขึ้นมามองอรทัยอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "อรทัย" เขาเริ่มพูด น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่สั่นเครือเล็กน้อย "ผม... ผมไม่สามารถรักคุณได้ในแบบที่คุณต้องการ" คำพูดนั้นราวกับมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของอรทัย เธอรู้สึกชาไปทั้งร่าง ความหวังที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น "ทำไมคะ" น้ำเสียงของเธอแทบจะหลุดเป็นเสียงสะอื้น "ทำไมคุณถึงไม่รักฉัน" "มันซับซ้อนอรทัย" นพดนัยพูด "มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย" "เรื่องของแม่ฉันใช่ไหมคะ" อรทัยถาม พลางนึกถึงคำพูดของมารดาตนเอง "แม่ของฉัน... ท่านเป็นห่วงฉันมาก ท่านแค่อยากให้ฉันมีความสุข" "ผมเข้าใจความรู้สึกของแม่คุณดี" นพดนัยกล่าว "และผมก็เห็นใจท่านจริงๆ แต่ความรู้สึกของผม... มันเป็นเรื่องของผม" "แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ" อรทัยเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง นึกถึงภาพของพิมพ์ชนกที่ปรากฏในหัว "พิมพ์ชนก... คุณรักเธอใช่ไหม" นพดนัยนิ่งเงียบไปนาน แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย การที่อรทัยพูดถึงพิมพ์ชนกดูเหมือนจะกระทบกระเทือนความรู้สึกบางอย่างภายในตัวเขา "พิมพ์ชนก... เป็นแค่เพื่อนร่วมงาน" เขาตอบเสียงเฉียบขาด แต่ดูเหมือนจะขาดความมั่นใจไปเล็กน้อย "เพื่อนร่วมงานอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยแค่นเสียง "คุณกันต์ คุณกำลังโกหกฉัน แล้วคุณก็กำลังโกหกตัวเองด้วย" "ผมไม่ได้โกหก" นพดนัยยืนยัน "ผมกำลังบอกความจริงกับคุณ" "ความจริงที่คุณซ่อนไว้มาตลอดใช่ไหมคะ" อรทัยเดินเข้าไปใกล้เขามากขึ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำด้วยน้ำตาที่กำลังจะไหล "คุณไม่เคยรักฉันเลยจริงๆ ใช่ไหมคะ" นพดนัยมองเข้าไปในดวงตาของอรทัย เขาเห็นความเจ็บปวดและความผิดหวังฉายชัดอยู่ในนั้น เขาอยากจะบอกเธอถึงความรู้สึกที่แท้จริง แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอ "ผม... ผมขอโทษ" เขาพูดได้แค่นั้น "ขอโทษสำหรับอะไรคะ" อรทัยถามเสียงสั่น "ขอโทษที่ทำให้ฉันรักคุณมากขนาดนี้ หรือขอโทษที่คุณไม่สามารถรักฉันกลับได้" "อรทัย..." "คุณเคยบอกว่า คุณจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน" อรทัยพูดต่อ น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น "คุณเคยบอกว่า ความสุขของฉันสำคัญที่สุด แล้วทำไมตอนนี้คุณถึงไม่ยอมทำอะไรเลย" "ผมกำลังทำในสิ่งที่ถูกต้อง" นพดนัยตอบ "สำหรับทั้งคุณและผม" "สิ่งที่ถูกต้องของคุณคือการทำร้ายจิตใจฉันอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยถามเสียงดัง ใบหน้าของเธอแดงก่ำไปด้วยความโกรธและความเสียใจ "ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณ" นพดนัยรีบปฏิเสธ "ผมแค่... ผมไม่สามารถฝืนความรู้สึกตัวเองได้" "แล้วคุณเคยถามความรู้สึกของฉันบ้างไหม" อรทัยตะคอก "คุณเคยสนใจไหมว่าฉันรู้สึกอย่างไร" "ผมสนใจ" นพดนัยพูดเสียงอ่อนลง "ผมเสียใจที่คุณต้องเจ็บปวด" "แต่การเสียใจของคุณมันไม่ได้ช่วยอะไรเลย" อรทัยพูด พลางปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "คุณกันต์... ฉันคงไม่มีวันเข้าใจคุณได้เลยจริงๆ" เธอหันหลังให้เขาอย่างรวดเร็ว เธอทนต่อไปไม่ไหวแล้ว ความเจ็บปวดมันถาโถมเข้ามาจนยากจะรับไหว เธอเดินออกไปจากตรงนั้น ทิ้งให้นพดนัยยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกผิดและเสียใจ ขณะที่อรทัยกำลังเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอก็เดินชนเข้ากับใครคนหนึ่งอย่างจัง "โอ๊ย!" เสียงอุทานดังขึ้น อรทัยเงยหน้าขึ้นมามองด้วยความตกใจ เธอเห็นพิมพ์ชนกยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของพิมพ์ชนกซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ "อรทัย... ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ" พิมพ์ชนกกล่าว เสียงสั่นเล็กน้อย อรทัยมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาว่างเปล่า เธอไม่มีแรงจะพูดอะไรในตอนนี้ "เธอ... เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" พิมพ์ชนกถามต่ออย่างกังวล "ฉัน... ไม่เป็นอะไร" อรทัยตอบเสียงแหบพร่า พิมพ์ชนกมองอรทัยอย่างพิจารณา เธอเห็นร่องรอยของน้ำตาและความเสียใจบนใบหน้าของอรทัย "เธอ... เพิ่งคุยกับกันต์มาใช่ไหม" พิมพ์ชนกถามอย่างระมัดระวัง อรทัยพยักหน้าเบาๆ "เขา... เขาบอกเธอแล้วใช่ไหม" พิมพ์ชนกถามต่อ เสียงของเธอค่อยๆ เบาลง อรทัยไม่ตอบ เธอเพียงแต่มองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ฉัน... ฉันขอโทษแทนกันต์นะ" พิมพ์ชนกกล่าว "เขา... เขาเป็นคนแบบนั้นจริงๆ" "คุณรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอคะ" อรทัยถามเสียงแข็ง "คุณรู้มาตลอดเหรอว่าเขาไม่เคยรักฉัน" พิมพ์ชนกอึ้งไปเล็กน้อย เธอหลบสายตาของอรทัย "ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรรู้หรือไม่รู้" พิมพ์ชนกตอบอย่างอึดอัด "แต่... ฉันเคยได้ยินเขาพูดกับเพื่อน" "เขาพูดว่าอะไร" อรทัยถามด้วยความหวังอันริบหรี่ พิมพ์ชนกตัดสินใจ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ "เขาบอกว่า... เขาไม่สามารถรักเธอได้ เพราะเขายังรัก... ผู้หญิงคนอื่นอยู่" พิมพ์ชนกกล่าว "แล้วเขาก็... ยกตัวอย่างเธอขึ้นมา... ว่าเธอดีกับเขามากแค่ไหน... แต่เขากลับไปรักคนอื่น... เขาเสียใจที่ต้องทำแบบนั้น..." อรทัยยืนตัวแข็งทื่อ คำพูดของพิมพ์ชนกเหมือนจะตอกย้ำความเจ็บปวดให้ทวีคูณ ผู้หญิงคนอื่น... ผู้หญิงคนนั้นคือใครกันแน่ "ผู้หญิงคนนั้น... คือใครคะ" อรทัยถามเสียงสั่น พิมพ์ชนกมองอรทัยอย่างสงสาร เธอเห็นว่าอรทัยกำลังจะทนรับความจริงอันโหดร้ายต่อไปไม่ไหว "กันต์... เขาเคยมีคนรักเก่า" พิมพ์ชนกกล่าว "ซึ่ง... เขาบอกว่า... เขาไม่เคยลืมเธอได้เลย... แม้ว่าเธอจะ... ทิ้งเขาไปแล้วก็ตาม" อรทัยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา ผู้หญิงคนนั้น... คือคนรักเก่าของนพดนัยอย่างนั้นหรือ นี่คือความจริงที่นพดนัยซ่อนเร้นเอาไว้