อรทัยยืนนิ่งราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน คำพูดของพิมพ์ชนกยังคงก้องอยู่ในหูของเธอ ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยเหมือนมีดคมกริบกรีดแทงเข้ามาในหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ผู้หญิงคนนั้น... คนรักเก่าของนพดนัย ผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" อรทัยถามเสียงแหบพร่า พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย "เขา... เขายังรักผู้หญิงคนนั้นอยู่เหรอคะ" พิมพ์ชนกพยักหน้าเบาๆ "เขาเคยบอกเพื่อนว่า... เขาไม่เคยลืมเธอได้เลย... แล้วก็... เหมือนกับว่า... เขาไม่เคยเจอใครที่ดีเท่าเธออีกเลย" "แล้ว... แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ" อรทัยถามต่อ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เธอต้องการคำตอบ เธอมองพิมพ์ชนกอย่างคาดหวัง พิมพ์ชนกมองอรทัยด้วยความเห็นใจ เธอรู้ดีว่าสิ่งที่กำลังจะพูดต่อไปนี้จะทำให้ทุกอย่างเจ็บปวดกว่าเดิมมาก แต่เธอก็ตัดสินใจแล้วว่าอรทัยสมควรที่จะได้รับรู้ความจริง "เธอ... คือ... พิมพ์ชนก" พิมพ์ชนกกล่าวเสียงเบา อรทัยอ้าปากค้าง ความตกใจและความไม่เชื่อฉายชัดในดวงตาของเธอ "อะไรนะคะ" "ใช่... เธอคือฉันเอง" พิมพ์ชนกกล่าว "ฉันกับกันต์... เคยคบกันมาก่อน" อรทัยรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ภาพทุกอย่างรอบตัวเบลอไปหมด เธอไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่พิมพ์ชนกพูดได้เลย "แต่... แต่คุณบอกว่าคุณเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน" อรทัยพูดเสียงตะกุกตะกัก "คุณบอกว่าคุณ... คุณไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องของฉันกับเขา" "ฉัน... ฉันโกหก" พิมพ์ชนกยอมรับ "ฉันไม่กล้าบอกความจริงกับเธอ... ฉันกลัวว่าเธอจะเสียใจ" "แล้วตอนนี้ฉันไม่เสียใจอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยถามเสียงดัง น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง "คุณกำลังบอกว่า... กันต์... เขายังรักคุณอยู่... แล้วคุณก็... กลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้ง" "ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" พิมพ์ชนกพยายามอธิบาย "ฉันกลับมาที่นี่... เพราะฉันมีเรื่องที่ต้องสะสางกับที่บ้าน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกลับไปหาเขา" "แต่คุณก็ทำ" อรทัยพูดเสียงสั่น "คุณเข้ามาในชีวิตของเขา... คุณทำให้เขามีความหวัง... แล้วตอนนี้คุณก็กำลังจะแย่งเขาไปจากฉัน" "อรทัย... ฟังฉันนะ" พิมพ์ชนกจับแขนของอรทัยไว้ "ฉันเข้าใจว่าเธอรู้สึกอย่างไร... แต่เรื่องมันไม่ง่ายแบบนั้น" "เรื่องอะไรที่ไม่ง่ายคะ" อรทัยถาม "เรื่องที่ผู้ชายที่คุณเคยทิ้งไป... กลับมาหลงรักคุณอีกครั้งอย่างนั้นเหรอคะ" "ฉันไม่ได้ทิ้งเขาไป" พิมพ์ชนกกล่าว "เราเลิกกัน... เพราะ... เพราะมีเหตุผลบางอย่าง" "เหตุผลอะไรคะ" อรทัยถาม "เหตุผลที่ทำให้เขายังรักคุณจนถึงทุกวันนี้" พิมพ์ชนกหลบสายตาของอรทัย เธอไม่กล้าสบตา "มันเป็นเรื่องในอดีต... ที่ซับซ้อนมาก" "ซับซ้อนมากจนคุณไม่สามารถบอกความจริงกับฉันได้ใช่ไหมคะ" อรทัยถามเสียงประชดประชัน "ฉัน... ฉันขอโทษ" พิมพ์ชนกพูด "ฉันไม่อยากให้เธอต้องเจ็บปวดแบบนี้" "แต่เธอก็ทำอยู่ดี" อรทัยพูด พลางสะบัดแขนของพิมพ์ชนกออก "ฉันไม่เข้าใจเลย... ทำไมกันต์ถึงยังรักคุณ" "เพราะ... เพราะฉันเป็นคนรักคนแรกของเขา" พิมพ์ชนกกล่าว "แล้ว... แล้วเขาก็... ไม่เคยลืมฉันได้เลย" "คนรักคนแรก..." อรทัยพึมพำ คำพูดนี้ดังก้องในหัวของเธอ "แล้วฉันล่ะคะ... ฉันคืออะไรสำหรับเขา" "เธอ... เธอเป็นคนที่เขาผูกพันด้วยมาก" พิมพ์ชนกกล่าว "เขา... เขาดีกับเธอมากนะ" "ดีอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยหัวเราะอย่างขมขื่น "ดีจนเขาหลอกฉันมาตลอดหลายปี" "เขาไม่ได้หลอกเธอ" พิมพ์ชนกพยายามแก้ต่าง "เขาแค่... สับสน" "สับสนอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยถาม "สับสนจนไม่รู้ว่ารักใคร" "อรทัย..." พิมพ์ชนกมองอรทัยด้วยความสงสาร "ฉัน... ฉันขอโทษจริงๆ" อรทัยไม่รอฟังอีกต่อไป เธอหันหลังและเดินจากไป ทิ้งพิมพ์ชนกให้ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกผิด เธอไม่รู้ว่าอรทัยจะรับมือกับความจริงอันโหดร้ายนี้ได้อย่างไร อรทัยเดินโซซัดโซเซออกจากโรงพยาบาล ภาพใบหน้าของนพดนัยและคำพูดของพิมพ์ชนกวนเวียนอยู่ในหัว เธอรู้สึกสับสน ปวดใจ และเหมือนถูกหักหลังจากคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุด เธอตัดสินใจกลับไปที่บ้านของเธอทันที เมื่อไปถึง เธอก็ตรงเข้าไปในห้องนอนของแม่ "แม่คะ" อรทัยเรียกเสียงอ่อนแรง มารดาของอรทัยมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "อรทัย... เป็นอะไรไปลูก" อรทัยทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงของมารดา น้ำตาไหลพรากออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ "กันต์... เขาไม่เคยรักหนูเลยค่ะแม่" อรทัยพูดทั้งน้ำตา "เขา... เขารักผู้หญิงคนอื่น... ผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม" มารดาของอรทัยตกใจ เธอจับมือลูกสาวไว้แน่น "ใครกันลูก" มารดาถาม "ใครคือคนที่กันต์เขารัก" "คือ... คือพิมพ์ชนกค่ะแม่" อรทัยกล่าว "เขา... เขาบอกว่าเธอคือคนรักคนแรกของเขา" มารดาของอรทัยนิ่งอึ้งไป เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องราวจะซับซ้อนและเจ็บปวดถึงเพียงนี้ "แม่... แม่ขอโทษนะลูก" มารดาของอรทัยกล่าว "ที่แม่... พยายามจะให้เขาอยู่กับลูก" "แม่คะ... หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" อรทัยกอดมารดาไว้แน่น "หนู... หนูรักเขามากจริงๆ" มารดาของอรทัยลูบหัวลูกสาวเบาๆ "ไม่เป็นไรนะลูก... ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี" แต่ลึกๆ แล้ว มารดาของอรทัยก็รู้ดีว่าสถานการณ์นี้มันยากเกินกว่าจะผ่านไปได้ง่ายๆ เธอรู้ว่าความรักครั้งแรกของนพดนัยคืออะไร และเธอรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ยากจะลบเลือน