อากาศในห้องของกรวิชญ์หนาทึบไปด้วยความอึดอัดและความรู้สึกที่ท่วมท้น นารีรัตน์ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู หันมองระหว่างกรวิชญ์และอรปรียา สายตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและความเจ็บปวดที่ไม่สามารถซ่อนเร้นได้ ส่วนอรปรียา ก็ยืนยิ้มบางๆ อย่างมีเลศนัย ใบหน้าของเธอดูสงบนิ่ง แต่ดวงตาฉายแววบางอย่างที่ทำให้นารีรัตน์รู้สึกไม่สบายใจ “ฉัน… ฉันขอตัวก่อนนะคะ” นารีรัตน์เอ่ยเสียงเบา ก่อนจะรีบก้าวผ่านอรปรียาออกไปอย่างรวดเร็ว เธอเดินหายเข้าไปในโถงทางเดิน ทิ้งให้กรวิชญ์และอรปรียายืนเผชิญหน้ากันในห้อง กรวิชญ์รู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง เขาอยากจะวิ่งตามนารีรัตน์ไปเหลือเกิน แต่คำถามที่ค้างอยู่ในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเธอกับอรปรียา ก็ตรึงเขาไว้กับที่ “ฉัน… เอ่อ… ไม่คิดว่าเธอจะมาอยู่ที่นี่” กรวิชญ์เอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัด อรปรียาหัวเราะเบาๆ “ฉันก็ไม่คิดว่าคุณกรวิชญ์จะมีแขก… พิเศษ… มาเยี่ยมถึงที่แบบนี้” เธอเน้นคำว่า ‘พิเศษ’ ช้าๆ พร้อมกับเหลือบมองไปยังประตูที่นารีรัตน์เพิ่งจะเดินจากไป “เธอคือใครคะ? ดูเหมือนจะสนิทสนมกับคุณกรวิชญ์มากทีเดียว” กรวิชญ์กลืนน้ำลาย “เธอ… เธอเป็นแค่คนรู้จัก” เขาตอบเสียงแข็ง เขาไม่ต้องการให้อรปรียาเข้ามาพัวพันกับเรื่องของเขากับนารีรัตน์ “คนรู้จักที่ร้องไห้เสียใจจนหน้าแดงแบบนั้นเหรอคะ?” อรปรียาเลิกคิ้ว “ฉันเห็นเธอ… เธอคงจะเจ็บปวดมากเลยนะคะ” “อรปรียา!” กรวิชญ์ขึ้นเสียง “คุณมีเรื่องอะไร?” “ก็แค่อยากจะมาหาคุณค่ะ” อรปรียายิ้มกว้างขึ้น “พอดีว่าฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว… เรื่องสำคัญ” เธอเดินเข้ามาในห้อง ช้าๆ อย่างไม่เร่งรีบ ราวกับเป็นเจ้าของสถานที่ กรวิชญ์มองตามเธอไปด้วยความรู้สึกที่ตีกันไปมา เขาอยากจะไล่เธอไปให้พ้น แต่เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างที่เขาต้องรู้ “เรื่องสำคัญอะไร?” เขาถาม “เรื่องที่เกี่ยวกับ… ความลับของคุณ” อรปรียาตอบ พลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมที่นารีรัตน์เคยนั่ง “ความลับที่คุณ… ไม่ต้องการให้ใครรู้” กรวิชญ์ขมวดคิ้ว “ฉันไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น” “จริงเหรอคะ?” อรปรียายกมือขึ้นเท้าคาง “แล้ว… แผลเป็นบนตัวคุณล่ะคะ? รอยสักที่… หายไปเมื่อไม่นานมานี้ล่ะคะ? คุณแน่ใจเหรอว่าไม่มีใครรู้เรื่องพวกนั้น?” คำพูดของอรปรียาทำเอาหัวใจของกรวิชญ์กระตุกวูบ เขาหันไปมองเธออย่างรวดเร็ว แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและความระแวง “คุณ… คุณรู้เรื่องพวกนั้นได้ยังไง?” เขาถามเสียงสั่น อรปรียายิ้มเยาะ “ฉันรู้อะไรหลายอย่างค่ะคุณกรวิชญ์… มากกว่าที่คุณคิดเสียอีก” เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขุม “แล้วก็… คุณแน่ใจเหรอว่า… ‘เธอ’ คนนั้น… จะไม่รู้เรื่องพวกนั้นไปด้วย?” คำว่า ‘เธอ’ ทำให้กรวิชญ์รู้สึกหนาวไปถึงกระดูก เขาคิดถึงนารีรัตน์ หญิงสาวที่เขาพยายามปกป้อง และตอนนี้ก็กำลังได้รับบาดแผลจากเขา “คุณกำลังจะบอกอะไร?” เขาถาม “ฉันแค่อยากจะเตือนคุณน่ะค่ะ” อรปรียายืดตัวตรง “ระวังตัวไว้ให้ดี… เพราะบางครั้ง… ความรักก็มาพร้อมกับอันตรายที่คาดไม่ถึง” เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน “ฉันไปก่อนนะคะ… หวังว่าเราจะได้คุยกันอีก” อรปรียาเดินตรงไปที่ประตูห้อง แต่ก่อนที่จะเปิดประตูออกไป เธอก็หันกลับมามองกรวิชญ์ พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะเยือกเย็นยิ่งกว่าเดิม “แล้วก็… ฉันอยากจะบอกคุณกรวิชญ์อีกอย่างค่ะ” เธอพูดเสียงเบา “ฉันสังเกตมาสักพักแล้ว… ดูเหมือนว่าคุณจะเริ่ม… ‘หวั่นไหว’ กับคุณนารีรัตน์เสียแล้วสิคะ” ประโยคสุดท้ายของอรปรียา ทิ้งให้กรวิชญ์ยืนนิ่งกลางห้อง ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังประตูที่ปิดลงอย่างช้าๆ ความรู้สึกสับสน ความกลัว และความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนแทบจะจมน้ำ เขาไม่รู้ว่าอรปรียาต้องการอะไรกันแน่ และอะไรคืออันตรายที่เธอพูดถึง แต่สิ่งที่แน่นอนคือ… ชีวิตของเขากำลังจะพลิกผันไปจากนี้