"อรทัย" นพดนัยเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ อรทัยเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวด ระแวง และเหนื่อยล้า ราวกับว่าทุกความฝันและความหวังที่เคยมีได้มอดไหม้ไปหมดแล้ว "คุณมาทำไมคะ" เสียงของอรทัยแหบพร่าแฝงไปด้วยความเย็นชาที่ยากจะปกปิด เธอพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ แต่ความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจมันทำให้ทุกอย่างยากเหลือเกิน เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากได้ยินเสียงของเขาอีกแล้ว เพราะทุกครั้งที่ได้ยิน มันเหมือนมีดกรีดซ้ำลงไปบนบาดแผลที่ยังไม่ทันได้สมาน นพดนัยยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ภาพของอรทัยที่กำลังอ่อนแอและเจ็บปวดอยู่ตรงหน้าทำให้หัวใจของเขากระตุกแรง เขารู้ดีว่าเขาเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดทั้งหมดนี้ "ผม... ผมอยากจะอธิบาย" นพดนัยกล่าว เขาก้าวเข้าไปใกล้เธอเล็กน้อย แต่ก็ยังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสม "อธิบายเรื่องอะไรคะ" อรทัยถามเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "เรื่องที่คุณโกหกฉันมาตลอดอย่างนั้นเหรอคะ หรือเรื่องที่คุณยังรักผู้หญิงคนอื่นอยู่" คำถามเหล่านั้นพุ่งออกมาจากปากของเธอราวกับลูกศรอาบยาพิษ มันสะท้อนถึงความเจ็บปวดและความผิดหวังที่เธอต้องเผชิญ "ผมขอโทษ" นพดนัยกล่าวอย่างจริงจัง "ผมรู้ว่าผมผิด ผมผิดที่ไม่ได้บอกความจริงกับเธอตั้งแต่แรก ผมกลัว... กลัวว่าเธอจะเสียใจ กลัวว่าเธอจะเกลียดผม" "แล้วตอนนี้ฉันไม่ได้เสียใจอย่างนั้นเหรอคะ" อรทัยสวนกลับ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ "คุณรู้ไหมคะว่าการได้รู้ความจริงทั้งหมดมันเจ็บปวดแค่ไหน" เธอเอามือป้องปาก กลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอ "ฉันไม่เคยคิดเลยว่า... คนที่ฉันรัก คนที่ฉันไว้ใจมาตลอด... จะเป็นคนแบบนี้" "ผมไม่ได้ตั้งใจจะเป็นแบบนั้น" นพดนัยพยายามอธิบาย "ความรู้สึกของผมที่มีต่อพิมพ์ชนก... มันเป็นเรื่องของอดีต เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนที่ผมจะรู้จักอรทัยเสียอีก" "แต่คุณก็ยังรักเธอ" อรทัยพูดเสียงเบาลง ราวกับกำลังยอมรับความจริงที่โหดร้าย "คุณบอกว่าคุณไม่เคยลืมเธอ" "ผมไม่ได้บอกว่าผมยังรักเธอ" นพดนัยแก้ต่าง "ผมบอกว่าผมไม่เคยลืมเธอ... มันเป็นความรู้สึกที่ซับซ้อน อรทัย ผมไม่รู้จะอธิบายยังไง" เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองเข้าไปในดวงตาของอรทัยที่เต็มไปด้วยน้ำตา "ผมเจอเธออีกครั้งโดยบังเอิญ... มันเป็นเรื่องที่ผมควบคุมไม่ได้" "แล้วคุณก็ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิดไป" อรทัยกล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตัดพ้อ "คุณปล่อยให้เธอเข้ามาในชีวิตของคุณอีกครั้ง ปล่อยให้เธอกลับมามีอิทธิพลกับคุณ" "ผมไม่ได้ปล่อยให้เรื่องมันเลยเถิด" นพดนัยกล่าวเสียงหนักแน่นขึ้น "ผมพยายามแล้ว... ผมพยายามจะบอกความจริงกับเธอ... แต่ผมไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร" "แล้วทำไมคุณไม่บอกความจริงกับฉัน" อรทัยถาม "ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันอยู่ท่ามกลางความไม่รู้ ความเข้าใจผิด" "ผมกลัว... กลัวว่าถ้าเธอรู้... เธอจะเดินจากผมไป" นพดนัยยอมรับอย่างตรงไปตรงมา "ผมรักอรทัย ผมรักเธอมากจริงๆ ความรู้สึกที่ผมมีให้เธอ... มันไม่เหมือนกับที่ผมเคยรู้สึกกับใครมาก่อน" คำพูดของนพดนัยทำเอาอรทัยชะงักไป เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อเขาหรือไม่ ความเจ็บปวดที่ถาโถมเข้ามามันทำให้เธอสับสนไปหมด "คุณ... คุณพูดจริงเหรอคะ" อรทัยถามเสียงแผ่วเบา "คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ" "จริงสิ" นพดนัยตอบเสียงหนักแน่น "ผมรักอรทัย ผมรักเธอตั้งแต่แรกเจอ ผมไม่เคยคิดเลยว่าจะมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของผมกลับมาเต้นได้อีกครั้ง" เขาถอนหายใจ "ผมรู้ว่าผมทำผิดพลาดไปมาก... ผมทำร้ายเธอ... ผมทำให้เธอเสียใจ... แต่ผมขอโอกาสนะ อรทัย ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเอง" อรทัยหลับตาลง พยายามรวบรวมสติ เธอไม่อยากเชื่อคำพูดของเขา เพราะความเจ็บปวดยังคงกรีดแทงอยู่ในหัวใจ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็เห็นความจริงใจในแววตาของเขา ความเจ็บปวดที่เขากำลังแสดงออกมามันดูเหมือนจะไม่ใช่การเสแสร้ง "โอกาสอะไรคะ" อรทัยถาม "คุณจะให้ฉันรอคุณอีกกี่ปีคะ รอจนกว่าคุณจะตัดสินใจได้ว่าคุณรักใครกันแน่" "ไม่... ไม่ใช่แบบนั้น" นพดนัยรีบปฏิเสธ "ผมไม่ได้ต้องการให้เธอรออะไรทั้งสิ้น ผมแค่อยากให้เธอรู้ว่า... ความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอ... มันจริงแท้และมั่นคง" เขาเดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง และครั้งนี้ เขาจับมือของเธอไว้เบาๆ "ผมเข้าใจว่าเธอเสียใจ... ผมเข้าใจว่าเธอโกรธ... แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่า... ผมจะไม่มีวันปล่อยมือเธอไปไหน" อรทัยมองมือของเขาที่ประสานอยู่กับมือของเธอ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและมั่นคงที่ส่งผ่านมาจากเขา แต่สมองของเธอยังคงสับสน ความคิดเกี่ยวกับพิมพ์ชนกยังคงคุกคามอยู่ในหัว "แล้วพิมพ์ชนกล่ะคะ" อรทัยถาม "เธอจะไปอยู่ที่ไหน" "พิมพ์ชนก... เธอเป็นเพื่อนร่วมงานของผม" นพดนัยกล่าว "ความสัมพันธ์ของเรา... มันจบไปนานแล้ว" "แต่คุณเคยรักเธอ" อรทัยพูดเสียงเบา "และเธอก็กลับเข้ามาในชีวิตของคุณอีกครั้ง" "ผมไม่ได้รักเธอแล้ว อรทัย" นพดนัยยืนยัน "ผมเจอเธออีกครั้ง... มันเป็นเรื่องที่น่าตกใจสำหรับผม แต่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธออีกแล้ว" เขาบีบมือของเธอเบาๆ "ความรู้สึกทั้งหมดของผม... มันอยู่ที่อรทัยคนเดียว" อรทัยมองเข้าไปในดวงตาของนพดนัย เธอเห็นความจริงใจ ความมุ่งมั่น และความรักที่เปล่งประกายออกมา เขายังคงจับมือเธอไว้แน่น ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป "ผมขอโทษอีกครั้งนะ อรทัย" นพดนัยกล่าว "ผมรู้ว่าคำขอโทษมันอาจจะไม่เพียงพอ... แต่ผมอยากให้เธอให้โอกาสผม... ให้โอกาสเรา... ได้เริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง" อรทัยพยักหน้าช้าๆ เธอเองก็เหนื่อยกับการแบกรับความเจ็บปวด เธออยากจะเชื่อเขา อยากจะให้โอกาสเขา แต่ในใจลึกๆ เธอยังคงมีความหวาดระแวงอยู่ "ฉัน... ฉันยังต้องการเวลา" อรทัยกล่าว "ฉันต้องการเวลาคิดทบทวน" "ได้สิ" นพดนัยตอบรับทันที "เธอต้องการเวลาเท่าไหร่... ผมจะรอ" เขาก้มลงจูบมือของเธอเบาๆ "ผมจะรอ... จนกว่าเธอจะพร้อม"