เสียงประตูห้องทำงานถูกเปิดออกเบาๆ นพดนัยเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เขารู้สึกแปลกใจที่เห็นพนักงานสาวคนเดิมเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขาอีกครั้ง "มีอะไร?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงความเย็นชา "คุณกันต์คะ พอดี... เอ่อ..." พนักงานสาวดูอึกอัก "พอดีมีผู้สมัครงานคนใหม่มาค่ะ เขา... เขาแจ้งว่าให้มาพบคุณกันต์ค่ะ" "ผู้สมัครงาน? คนใหม่?" นพดนัยขมวดคิ้ว "แล้วทำไมต้องมาพบผม? ตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบุคคลไม่จัดการเรื่องพวกนี้เหรอ?" "คือ... คนนี้เขา... เขาบอกว่าเขาอยากจะพูดคุยกับคุณกันต์โดยตรงค่ะ" พนักงานสาวพูดอย่างตะกุกตะกัก "เขา... เขาดูมีปัญหาเรื่องเอกสารนิดหน่อยค่ะ" "มีปัญหาเรื่องเอกสาร?" นพดนัยเริ่มหงุดหงิด "แล้วให้ผมมาเสียเวลากับเรื่องพวกนี้ทำไม?" "ก็... เขาดู... เอ่อ... อ่อนแอมากค่ะ" พนักงานสาวพูดเสียงเบา "ถ้าคุณกันต์ไม่สะดวก ดิฉันจะให้เขาไปคุยกับฝ่ายบุคคลก็ได้นะคะ" นพดนัยถอนหายใจยาว เขาเห็นแก่ความเหน็ดเหนื่อยของพนักงานสาวตรงหน้า จึงตัดสินใจตอบตกลงไป "ก็ได้ๆ ให้เขาเข้ามา" ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง และร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น นพดนัยมองเธออย่างพิจารณา หญิงสาวคนนั้นดูบอบบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบๆ และกางเกงขายาวสีดำ ผมยาวประบ่าของเธอถูกรวบไว้เป็นหางม้าอย่างเรียบร้อย ใบหน้าของเธอไม่มีเครื่องสำอาง แต่มันก็ดูงดงามในแบบของตัวเอง ดวงตาคู่สวยของเธอฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเห็นเขา "คุณ... คุณกันต์คะ" หญิงสาวเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย "ดิฉัน... ดิฉันพิมพ์ชนกค่ะ" นพดนัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนดูประหม่าและอ่อนแอขนาดนี้มาก่อน "มีปัญหาอะไรกับใบสมัคร?" "คือ... พอดี... ดิฉัน... ดิฉันใส่ข้อมูลบางอย่างผิดไปค่ะ" พิมพ์ชนกอธิบายอย่างยากลำบาก "แล้ว... แล้วดิฉันก็... ทำเอกสารบางส่วนหายไปค่ะ" "เอกสารอะไร?" นพดนัยถามอย่างไม่สบอารมณ์ "คุณทำงานที่นี่ได้ยังไงถ้าคุณทำเอกสารหาย?" "ดิฉัน... ดิฉันยังไม่ได้เริ่มงานค่ะ" พิมพ์ชนกพูดเสียงแผ่ว "แต่... แต่ดิฉันอยากจะแก้ไขให้ถูกต้องก่อนค่ะ" นพดนัยมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจในแววตาของเธอ แม้ว่าเธอจะดูไม่มั่นใจก็ตาม "แสดงเอกสารที่หายมาสิ" เขาพูดเสียงนุ่มลงเล็กน้อย พิมพ์ชนกหยิบกระเป๋าของเธอขึ้นมา พลางค้นหาเอกสารบางอย่าง เธอหยิบปึกกระดาษที่ยับยู่ยี่ออกมาด้วยมือที่สั่นเทา "นี่ค่ะ... ดิฉันไม่รู้ว่าจะหาใหม่ได้เมื่อไหร่" นพดนัยรับกระดาษมาดู เขากวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว "นี่มัน... ใบรับรองการผ่านการฝึกอบรมการเลี้ยงโคนม?" "ค่ะ" พิมพ์ชนกพยักหน้า "ดิฉันเคยฝึกงานที่ฟาร์มของญาติมาค่ะ" "แล้วคุณแน่ใจเหรอว่าคุณจะทำงานที่นี่ได้?" นพดนัยถาม "งานที่นี่หนักนะ" "ดิฉัน... ดิฉันจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ" พิมพ์ชนกพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น "ดิฉันอยากจะมีชีวิตที่ดีขึ้นค่ะ" นพดนัยมองหญิงสาวอย่างพิจารณา เขาไม่เคยเจอผู้หญิงที่ตรงไปตรงมาและจริงใจกับเขาขนาดนี้มาก่อน ส่วนใหญ่ที่เข้ามาหาเขามักจะหวังผลประโยชน์ หรือไม่ก็เข้ามาเพื่อประจบสอพลอ "เอาล่ะ" นพดนัยถอนหายใจ "ผมจะให้โอกาสคุณ" พิมพ์ชนกเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอคะ?" "แต่คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ผมเห็น" นพดนัยพูดต่อ "ถ้าคุณทำได้ ผมจะรับคุณเข้าทำงาน" "ขอบคุณมากค่ะคุณกันต์!" พิมพ์ชนกยิ้มกว้างอย่างดีใจ "ดิฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ!" นพดนัยมองรอยยิ้มที่เปล่งประกายของพิมพ์ชนก เขารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงไปในใจของเขา ความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน กำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ "ไปรายงานตัวกับหัวหน้าฟาร์มได้แล้ว" นพดนัยบอก "แล้วก็... เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานหนัก" "ค่ะ!" พิมพ์ชนกตอบรับด้วยความกระตือรือร้น เธอเดินออกจากห้องทำงานของนพดนัยไป พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส นพดนัยมองตามแผ่นหลังของพิมพ์ชนกไปจนลับสายตา เขารู้สึกแปลกๆ ไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกแบบนี้มาก่อน หญิงสาวคนนี้มีความพิเศษบางอย่างที่ดึงดูดเขาอย่างประหลาด เขาหันกลับมามองเอกสารบนโต๊ะ แต่ความคิดของเขากลับลอยไปอยู่กับพิมพ์ชนก หญิงสาวจากแดนไกลผู้มีหัวใจที่เปราะบาง แต่ก็แฝงไว้ด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจครั้งนี้ จะเป็นการเริ่มต้นของความรักครั้งแรกในชีวิตของเขา ผู้ชายที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผา กำลังจะได้สัมผัสกับความรู้สึกที่อ่อนโยนที่สุดในโลก