สองวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว นพดนัยจดจ่ออยู่กับงานในไร่แสงดาว เขาแทบจะลืมเรื่องการนัดพบกับพิมพ์ชนกไปเสียสนิท จนกระทั่งเย็นวันนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น "สวัสดีครับ" "คุณกันต์คะ ดิฉันพิมพ์ชนกค่ะ" เสียงของพิมพ์ชนกดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงของเธอฟังดูสดใสและเต็มไปด้วยความตื่นเต้น "มีอะไรเหรอครับ?" นพดนัยถาม พลางนึกขึ้นได้ถึงเรื่องเอกสาร "ดิฉัน... ดิฉันหาเจอแล้วค่ะ! เอกสารรับรองการฝึกงานของดิฉันค่ะ!" พิมพ์ชนกประกาศก้อง นพดนัยรู้สึกประหลาดใจระคนยินดี "จริงเหรอครับ? เก่งมาก" "ค่ะ! ดิฉันเจอในกล่องเอกสารเก่าที่บ้านค่ะ มันยับหน่อยนะคะ แต่ยังพออ่านได้ค่ะ" พิมพ์ชนกอธิบาย "คุณกันต์สะดวกให้ดิฉันเข้าไปพบไหมคะ? ดิฉันจะเอาไปให้ดูค่ะ" "ได้สิ" นพดนัยตอบ "มาที่ไร่แสงดาวได้เลย ผมจะรออยู่ที่ห้องทำงาน" "ค่ะ! ขอบคุณมากนะคะ!" พิมพ์ชนกวางสายไป นพดนัยถอนหายใจยาว เขารู้สึกโล่งใจที่พิมพ์ชนกสามารถทำตามสัญญาได้ เขาไม่ได้คาดหวังอะไรมากนักจากเธอในตอนแรก แต่เธอก็พิสูจน์ให้เขาเห็นแล้วว่าเธอมีความมุ่งมั่นจริงๆ ไม่นานนัก รถเก๋งคันเล็กก็ขับเข้ามาจอดที่หน้าตึกสำนักงาน พิมพ์ชนกเดินลงมาจากรถด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอถือกล่องเอกสารใบเล็กๆ มาด้วย เมื่อเธอเข้ามาในห้องทำงานของนพดนัย เขาก็ผายมือเชิญให้นั่ง "นี่ค่ะคุณกันต์" พิมพ์ชนกยื่นกล่องเอกสารให้เขา "เอกสารรับรองการฝึกงานของดิฉันค่ะ" นพดนัยรับกล่องมาเปิดออก เขาเห็นปึกเอกสารที่ดูเก่าแก่และยับเยินกว่าชุดก่อนหน้านี้เล็กน้อย แต่เมื่อเขาพลิกดูเนื้อหา เขาก็พบว่ามันเป็นเอกสารที่ถูกต้องตามที่พิมพ์ชนกกล่าวไว้จริงๆ "ดูเหมือนว่าคุณจะหาเจอจริงๆ นะครับ" นพดนัยกล่าว พลางมองพิมพ์ชนกที่นั่งตัวตรงอย่างตั้งใจรอฟังผล "ค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "ดิฉันดีใจมากค่ะที่คุณกันต์ให้โอกาสดิฉัน" "ผมต้องยอมรับว่าคุณทำให้ผมประหลาดใจ" นพดนัยกล่าว "คุณเป็นผู้สมัครงานคนแรกที่ผมเจอที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้โอกาส" "ดิฉัน... ดิฉันแค่อยากจะทำงานที่นี่จริงๆ ค่ะ" พิมพ์ชนกอธิบาย "ดิฉันรู้สึกว่าที่นี่เป็นที่ที่เหมาะสมกับดิฉัน" นพดนัยมองเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ชนก เขาสัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาคู่นั้น เขาเห็นความตั้งใจ ความหวัง และความมุ่งมั่นที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว "เอาล่ะ" นพดนัยกล่าว "ผมได้เห็นเอกสารของคุณแล้ว และผมก็ประทับใจในความพยายามของคุณ" พิมพ์ชนกเบิกตากว้างอย่างมีความหวัง "ผมตัดสินใจแล้ว" นพดนัยพูดต่อ "ผมจะรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยฝ่ายบริหาร" "จริงเหรอคะ!?" พิมพ์ชนกร้องเสียงหลง เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "จริงครับ" นพดนัยยิ้มมุมปากเล็กน้อย "แต่ผมมีข้อแม้ว่า ในช่วงสามเดือนแรก คุณจะต้องพิสูจน์ตัวเองให้เห็นว่าคุณมีความสามารถอย่างที่คุณพูดจริงๆ" "แน่นอนค่ะ! ดิฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!" พิมพ์ชนกกล่าวอย่างกระตือรือร้น "ดิฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ!" "ดีมาก" นพดนัยลุกขึ้นยืน "ผมจะให้ฝ่ายบุคคลติดต่อคุณไปเรื่องรายละเอียดสัญญาจ้างและการเริ่มงาน" "ขอบคุณค่ะคุณกันต์! ขอบคุณมากๆ เลยค่ะ!" พิมพ์ชนกกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยินดี เธอโค้งคำนับนพดนัยอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไป นพดนัยนั่งลงบนเก้าอี้ มองตามหลังพิมพ์ชนกไปด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่า การที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะนำเอกสารยับเยินมาให้เขา จะสามารถนำพามาซึ่งโอกาสและความรู้สึกใหม่ๆ แบบนี้ได้ เขาหยิบเอกสารของพิมพ์ชนกขึ้นมาดูอีกครั้ง คราวนี้รอยยิ้มของเขากว้างขึ้นกว่าเดิม เขาไม่แน่ใจว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจเขาคืออะไร แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่ดี และเขาตั้งใจว่าจะมอบโอกาสครั้งนี้ให้กับพิมพ์ชนกอย่างเต็มที่ หลังจากที่พิมพ์ชนกกลับไป นพดนัยก็โทรศัพท์หาอรทัย "ฮัลโหลครับคุณอรทัย" "คุณกันต์คะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" เสียงของอรทัยฟังดูประหลาดใจเล็กน้อย "ผมโทรมาเพื่อแจ้งให้ทราบว่า ผมจะไปร่วมงานเลี้ยงการกุศลของคุณพรุ่งนี้ครับ" นพดนัยกล่าว "แล้วก็... ขอบคุณสำหรับข้อเสนอที่คุณพ่อของคุณมอบให้ครับ" "จริงเหรอคะ!?" เสียงของอรทัยดังขึ้นอย่างดีใจ "ดีใจจังเลยค่ะ! คุณกันต์จะมาจริงๆ!" "ครับ" นพดนัยตอบ "แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะครับ" เขาวางสายจากอรทัย ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ จมอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เขาไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สำหรับวันนี้ เขารู้สึกพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของเขา เขาได้มอบโอกาสให้กับคนที่คู่ควร และเขาก็ได้เตรียมพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งที่จะตามมา