พิมพ์ชนกเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูของตัวเอง เธอแทบจะกลั้นหายใจรอฟังคำพูดถัดไปจากปากของนพดนัย "ผม... ผมจะให้โอกาสคุณ" นพดนัยกล่าวในที่สุด เสียงของเขาหนักแน่นแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกที่อ่านยาก "ผมจะรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนกลาง" น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อคลอขึ้นมาที่ขอบตาของพิมพ์ชนก เธอไม่คิดไม่ฝันว่าสิ่งที่เธอทุ่มเทมาตลอดหลายสัปดาห์จะนำมาซึ่งผลลัพธ์ที่งดงามถึงเพียงนี้ "จริงเหรอคะ! คุณกันต์! ขอบคุณมากค่ะ!" เธออุทานออกมาอย่างดีใจ พลางยกมือขึ้นป้องปาก ราวกับจะกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดออกมา นพดนัยมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงกว่าเดิม เขาเห็นประกายแห่งความสุขอย่างแท้จริงในดวงตาของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นในตัวผู้หญิงคนไหนมาก่อน "แต่มีเงื่อนไขนะครับ" นพดนัยพูดต่อ เขายังคงรักษาท่าทีสุขุม "คุณต้องพิสูจน์ตัวเองให้ผมเห็นว่าคุณมีความสามารถจริงๆ คุณจะได้รับโอกาสทดลองงานสามเดือน หากทำผลงานได้น่าพอใจ เราก็จะบรรจุคุณเป็นพนักงานประจำ" "ได้ค่ะ! หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!" พิมพ์ชนกตอบรับทันที โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย "หนูจะไม่ทำให้คุณกันต์ผิดหวังแน่นอนค่ะ!" "ดี" นพดนัยพยักหน้า "ผมจะให้ฝ่ายบุคคลติดต่อคุณเพื่อแจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับวันเริ่มงานและสวัสดิการต่างๆ" "ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณกันต์" พิมพ์ชนกกล่าว พลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เธอรู้สึกราวกับกำลังลอยอยู่บนก้อนเมฆ "คุณพักผ่อนก่อนก็ได้นะครับ" นพดนัยเสนอ "ผมมีงานต้องสะสางต่อ" "ค่ะ" พิมพ์ชนกพยักหน้า เธอเก็บเอกสารใส่กล่องอย่างเรียบร้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของนพดนัยไป พร้อมกับรอยยิ้มที่กว้างกว่าเดิม เมื่อพิมพ์ชนกกลับออกไป นพดนัยก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน เขากวาดสายตามองไปยังกล่องเอกสารที่พิมพ์ชนกทิ้งไว้ให้ ภาพใบหน้าของเธอที่เปี่ยมไปด้วยความดีใจยังคงติดตา 'ทำไมเธอถึงมีความมุ่งมั่นขนาดนี้กันนะ' เขาอดสงสัยไม่ได้ เขาเคยเจอผู้สมัครมามากมาย แต่ไม่มีใครสักคนที่แสดงความตั้งใจได้เท่าเธอ การที่เธอต้องเดินทางไปกลับ และต้องรื้อค้นเอกสารเก่าๆ ที่บ้าน เพียงเพื่อจะให้ได้ใบสมัครงานที่สมบูรณ์ มันไม่ใช่เรื่องที่ใครจะทำกันได้ง่ายๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นพดนัยใช้ชีวิตอยู่กับความแข็งแกร่งและเหตุผล เขาไม่เคยปล่อยให้เรื่องของอารมณ์เข้ามามีอิทธิพลต่อการตัดสินใจใดๆ เขาเชื่อมั่นในระบบ ระเบียบ และประสิทธิภาพ แต่กับพิมพ์ชนก เขารู้สึกว่ามีบางอย่างที่เปลี่ยนไป เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา นึกถึงข้อความที่พิมพ์ชนกส่งเข้ามาในตอนแรก 'สวัสดีค่ะคุณกันต์ ดิฉันพิมพ์ชนกนะคะ วันนี้ดิฉันจะเริ่มตามหาเอกสารที่หายไปค่ะ ถ้ามีอะไรคืบหน้าจะรีบแจ้งให้ทราบนะคะ' ตอนนั้นเขาคิดว่าเธอคงจะถอดใจไปแล้ว แต่เธอกลับทำได้จริง เขาไม่รู้ว่าอะไรคือแรงผลักดันที่แท้จริงของเธอ แต่เขาอดชื่นชมในตัวตนของเธอไม่ได้ เย็นวันนั้น นพดนัยขับรถกลับบ้าน เขามองเห็นทิวทัศน์ของไร่แสงดาวที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีส้มยามพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน บรรยากาศของไร่ที่สงบเงียบและสวยงาม มักจะทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเสมอ เขาจอดรถที่หน้าบ้านพักส่วนตัว และเดินเข้าไปข้างในอย่างคุ้นเคย "กลับมาแล้วครับ" เขากล่าวทักทายแม่บ้านที่เดินออกมาต้อนรับ "ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณนพดนัย" แม่บ้านตอบ "วันนี้จะรับประทานอาหารเย็นเลยไหมคะ" "ครับ" นพดนัยตอบพลางถอดสูทออก "มีอะไรพิเศษหรือเปล่าครับ" "วันนี้คุณอรทัยมาทานอาหารเย็นด้วยค่ะ" แม่บ้านแจ้ง นพดนัยถอนหายใจเบาๆ เขาลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เขานัดเจออรทัยเพื่อพูดคุยเรื่องธุรกิจ เขาเดินไปยังห้องรับประทานอาหาร และพบกับอรทัยที่กำลังนั่งรออยู่ "ที่รัก มาช้าจังเลย" อรทัยกล่าวทักทาย พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูหวาน แต่ในสายตาของนพดนัย มันกลับดูเสแสร้งอย่างบอกไม่ถูก "ขอโทษที พอดีมีงานด่วนนิดหน่อย" นพดนัยตอบพลางนั่งลงตรงข้ามเธอ "ไม่เป็นไรค่ะ" อรทัยยิ้ม "วันนี้หนูก็ةะสัญญากับคุณพ่อว่าจะมาทานข้าวกับนพดนัยที่นี่ด้วย" "พ่อคุณอยากเจอผมอีกแล้วเหรอ" นพดนัยถาม "ก็ใช่ค่ะ ท่านอยากจะคุยเรื่องการขยายกิจการของเราค่ะ" อรทัยตอบ "ท่านบอกว่านพดนัยเป็นคนที่เก่งที่สุดที่ท่านรู้จัก" นพดนัยเพียงแค่พยักหน้า เขาไม่ค่อยสนใจคำชมเท่าไหร่นัก เขาสนใจในผลลัพธ์และการดำเนินการจริงมากกว่า ระหว่างมื้ออาหาร อรทัยพยายามชวนคุยเรื่องต่างๆ นานา เธอเล่าถึงแผนการท่องเที่ยวที่เธอวางไว้ และพยายามดึงเขาเข้าไปมีส่วนร่วม แต่ดูเหมือนนพดนัยจะไม่ได้ใส่ใจนัก "แล้วเรื่องงานที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ" อรทัยถาม "มีอะไรให้หนูช่วยไหมคะ" "ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ" นพดนัยตอบ "ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามแผน" "คุณกันต์คะ" อรทัยเอ่ยขึ้น "หนูได้ข่าวมาว่า คุณกำลังจะรับพนักงานใหม่ใช่ไหมคะ" นพดนัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ใช่ครับ มีตำแหน่งที่ว่างอยู่" "ใครเหรอคะ" อรทัยถามอย่างอยากรู้ "เป็นเด็กจบใหม่ครับ ชื่อพิมพ์ชนก" นพดนัยตอบ "เธอเป็นคนที่พยายามมาก" "พิมพ์ชนก... ชื่อคุ้นๆ นะคะ" อรทัยทำท่าครุ่นคิด "เคยเป็นผู้ช่วยของนักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่ง... ไม่สิ หรือเป็นแค่ข่าวลือ" นพดนัยมองอรทัยอย่างสงสัย "คุณรู้จักเธอเหรอ" "ไม่รู้จักหรอกค่ะ แค่เคยได้ยินชื่อผ่านๆ" อรทัยตอบ "แต่ถ้าเป็นเด็กใหม่ ก็อาจจะต้องระวังหน่อยนะคะ พวกเด็กจบใหม่บางทีก็... ไม่ค่อยมีความเป็นมืออาชีพเท่าที่ควร" คำพูดของอรทัยทำให้นพดนัยรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่ชอบการตัดสินคนจากภายนอก หรือการเหมารวม "เธอพิสูจน์ตัวเองให้ผมเห็นแล้ว" นพดนัยกล่าว "ผมเชื่อว่าเธอมีความสามารถ" อรทัยยิ้มอย่างมีเลศนัย "แน่นอนค่ะ ถ้านพดนัยเลือกแล้ว หนูเชื่อว่าต้องดีที่สุด" หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ นพดนัยขอตัวกลับไปทำงานต่อ เขารู้สึกว่าการคุยกับอรทัย ทำให้เขาเหนื่อยกว่าการทำงานเสียอีก ขณะที่เขาเดินกลับไปยังห้องทำงาน เขาก็ได้รับข้อความจากฝ่ายบุคคล 'เรียน คุณนพดนัย, ตามที่ท่านได้อนุมัติการจ้างงาน คุณพิมพ์ชนก มีผลการทดลองงาน 3 เดือน เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 เดือนหน้า ทางเราจะดำเนินการตามขั้นตอนต่อไปค่ะ' นพดนัยอ่านข้อความนั้นซ้ำอีกครั้ง เขายิ้มออกมาเล็กน้อย รอยยิ้มที่แทบไม่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขา 'เธอทำได้จริงๆ' เขาคิด