สองสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พิมพ์ชนกปรับตัวเข้ากับงานที่ไร่แสงดาวได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอขยันขันแข็ง ตั้งใจเรียนรู้ และเต็มใจช่วยเหลือเพื่อนร่วมงานทุกคน เธอได้รับคำชมจากหลายฝ่าย และเริ่มเป็นที่ยอมรับในหมู่พนักงาน ส่วนนพดนัย เขาก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของตัวเองเช่นกัน เขาพบว่าตัวเองเริ่มมองหาโอกาสที่จะได้พูดคุยกับพิมพ์ชนกมากขึ้น เขาชื่นชมในความสดใส ความกระตือรือร้น และทัศนคติเชิงบวกของเธอ วันหนึ่ง นพดนัยมีประชุมด่วนกับคณะกรรมการบริหาร เขาเชิญพิมพ์ชนกเข้าร่วมประชุมด้วย เพื่อให้เธอได้เรียนรู้งานในระดับที่สูงขึ้น "วันนี้ผมอยากให้คุณมาฟังการประชุมด้วย" นพดนัยกล่าวกับพิมพ์ชนก "เผื่อจะได้เห็นภาพรวมของการบริหารงาน" "จริงเหรอคะ! หนูขอบคุณมากค่ะคุณกันต์!" พิมพ์ชนกตื่นเต้น "หนูจะไม่ทำให้คุณผิดหวังค่ะ" การประชุมดำเนินไปอย่างเคร่งเครียด มีการอภิปรายถึงแผนการตลาดใหม่ และการลงทุนในเทคโนโลยีที่ทันสมัย พิมพ์ชนกตั้งใจฟังทุกคำพูด และจดบันทึกข้อมูลสำคัญ หลังจากประชุมเสร็จ นพดนัยก็ชวนพิมพ์ชนกไปเดินเล่นที่สวนของไร่ "คุณคิดยังไงกับการประชุมเมื่อกี้" นพดนัยถาม "มีอะไรที่คุณสงสัยหรือเปล่า" "มีค่ะ" พิมพ์ชนกตอบ "หนูสงสัยว่า ทำไมเราถึงต้องลงทุนในเทคโนโลยีใหม่ ทั้งๆ ที่ระบบเดิมก็ยังใช้งานได้ดีอยู่" นพดนัยยิ้ม เขาชอบคำถามของเธอ "นั่นเป็นคำถามที่ดีมาก" เขาอธิบาย "ในโลกธุรกิจ การเปลี่ยนแปลงคือสิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนแปลง เราต้องปรับตัวให้ทันสมัยอยู่เสมอ เพื่อให้เราสามารถแข่งขันกับคู่แข่งได้" เขาหยุดเดินชั่วครู่ มองออกไปยังทิวทัศน์ของไร่ที่กว้างใหญ่ "ไร่แสงดาวแห่งนี้ ไม่ได้มีดีแค่ความสวยงาม แต่เรายังมุ่งมั่นที่จะพัฒนาและเติบโตอย่างไม่หยุดนิ่ง" "หนูเข้าใจแล้วค่ะ" พิมพ์ชนกพยักหน้า "หนูรู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่น่าสนใจมากๆ" "ผมดีใจที่คุณรู้สึกอย่างนั้น" นพดนัยกล่าว "ผมเชื่อว่าคุณจะเติบโตไปพร้อมกับเรา" ขณะที่พวกเขากำลังเดินคุยกันอยู่นั้น ก็มีรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาจอดใกล้ๆ และอรทัยก็เดินลงมาจากรถ "อ้าว คุณกันต์" อรทัยกล่าวทักทาย "มาเดินเล่นที่นี่เหรอคะ" "สวัสดีครับอรทัย" นพดนัยตอบ "ผมพาคุณพิมพ์ชนกมาทำความคุ้นเคยกับไร่" อรทัยมองพิมพ์ชนกด้วยสายตาที่แปลกไป เธอยิ้มออกมา แต่รอยยิ้มนั้นดูไม่จริงใจเท่าที่เคย "อ้อ คุณพิมพ์ชนกนี่เอง" อรทัยกล่าว "เพิ่งจะทำงานได้ไม่นานใช่ไหมคะ" "ใช่ค่ะคุณอรทัย" พิมพ์ชนกตอบอย่างสุภาพ "หนูเพิ่งเข้ามาทำงานได้สองสัปดาห์ค่ะ" "ดีจังเลยค่ะ" อรทัยกล่าว "เห็นว่าคุณกันต์กำลังจะให้โอกาสคุณเยอะเลย" น้ำเสียงของอรทัยแฝงไปด้วยความเหน็บแนมเล็กน้อย ทำให้นพดนัยรู้สึกไม่สบายใจ "เธอมีความสามารถและตั้งใจทำงาน" นพดนัยกล่าว "ผมจึงให้โอกาสเธอ" "แน่นอนค่ะ" อรทัยยิ้ม "ใครๆ ก็รู้ว่าคุณกันต์ชอบคนที่เก่ง" บรรยากาศเริ่มอึดอัด นพดนัยรู้สึกว่าอรทัยกำลังพยายามจะสื่ออะไรบางอย่าง "ถ้าอย่างนั้น ผมขอตัวก่อนนะครับ" นพดนัยกล่าว "ผมยังมีงานต้องทำต่อ" "ค่ะ" อรทัยตอบ "ไว้เจอกันนะคะที่รัก" นพดนัยพยักหน้าให้เธอ ก่อนจะหันมาหาพิมพ์ชนก "ผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับ" "ค่ะคุณกันต์" พิมพ์ชนกตอบ "หนูจะกลับไปทำงานของหนูค่ะ" หลังจากนั้น นพดนัยก็เดินกลับไปยังห้องทำงานของเขา เขารู้สึกหงุดหงิดกับท่าทีของอรทัย เขาไม่ชอบวิธีที่เธอพยายามกดดันหรือดูถูกคนอื่น เขาคิดถึงพิมพ์ชนกอีกครั้ง เขาชื่นชมในความอดทนและทัศนคติที่ดีของเธอ ถึงแม้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับคำพูดที่ดูถูกจากคนอื่น ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในความคิด ก็มีเสียงเคาะประตูห้องทำงาน "เข้ามาได้" นพดนัยกล่าว ประตูเปิดออก และพิมพ์ชนกก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของเธอมีร่องรอยความกังวลเล็กน้อย "คุณกันต์คะ" เธอเอ่ย "เมื่อกี้... คุณอรทัยดูเหมือนจะ... ไม่ค่อยพอใจหนูเลยค่ะ" นพดนัยถอนหายใจ "อย่าไปใส่ใจเธอเลยครับ" เขาบอก "เธออาจจะแค่... ไม่ชินกับการเห็นคนอื่นได้รับโอกาส" "แต่หนูรู้สึกไม่สบายใจค่ะ" พิมพ์ชนกกล่าว "หนูไม่อยากทำให้คุณลำบากใจ" นพดนัยเดินเข้าไปหาเธอ เขามองเข้าไปในดวงตาของเธออย่างอ่อนโยน "คุณไม่ได้ทำให้ผมลำบากใจเลย" เขาพูด "ตรงกันข้าม ผมรู้สึกดีใจที่คุณเข้ามาทำงานที่นี่" เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "ผม... ผมชอบเวลาที่ได้เห็นคุณทำงาน" คำพูดของนพดนัยทำเอาพิมพ์ชนกตกใจ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" เธอถามเสียงสั่น นพดนัยมองไปที่ใบหน้าของเธอ เขาเห็นความงุนงงและความรู้สึกที่ซับซ้อนในแววตาของเธอ "ผมหมายความว่า..." เขาเว้นวรรคไปชั่วขณะ "ผมชอบเวลาที่คุณเต็มที่กับงาน ชอบเวลาที่คุณยิ้ม ชอบเวลาที่คุณมีความสุข" เขาพูดต่อ เสียงของเขาเบาลงกว่าเดิม "ผม... ผมอาจจะกำลัง... รู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณ" คำสารภาพนั้น ทำให้บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่เงียบสงัดลงไปถนัดตา พิมพ์ชนกยืนนิ่ง เธอไม่รู้จะตอบสนองอย่างไรกับคำพูดที่เกินความคาดหมายของเธอ นพดนัยเองก็เช่นกัน เขากำลังมองหาคำตอบในดวงตาของเธอ หัวใจของเขากำลังเต้นแรงกว่าปกติ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อนกับผู้หญิงคนไหน ความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในใจของเขา มันกำลังจะเผยออกมาอย่างที่เขาเองก็คาดไม่ถึง