อากาศเย็นยะเยือกของช่วงปลายปีพัดโชยเข้ามาในห้องทำงานหรูบนชั้นสูงสุดของอาคาร "สยาม โอลิมปิก โฮเทล" ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มยืนเท้าสะเอว มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ภาพกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนทอประกายระยิบระยับราวกับเพชรเม็ดงามที่ถูกโปรยปรายลงบนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท ใบหน้าคมคายที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ ในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววครุ่นคิดและเหน็ดเหนื่อย เขาคือ ธาม พัฒนากุล เจ้าของอาณาจักรสยาม โอลิมปิก ที่มีสาขาทั่วประเทศ และกำลังจะขยายไปสู่ระดับนานาชาติในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ภาระหน้าที่อันใหญ่หลวงทำให้เขาแทบไม่มีเวลาให้กับเรื่องส่วนตัวเลย โดยเฉพาะเรื่องหัวใจ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น ดึงเขากลับมาจากภวังค์ "เชิญครับ" เขาขานรับ เสียงประตูเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า ชุดเดรสสีแดงเพลิงที่เธอสวมขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่น ดวงตาคู่สวยทอประกายประหม่าเล็กน้อย ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นอย่างเรียบร้อย เผยลำคอระหงสง่างาม เธอคือ พราวรุ้ง วงศ์สุริยา หรือที่ใครๆ รู้จักกันในนาม "พราว" ช่างภาพอิสระสาวที่บังเอิญมาเป็นส่วนหนึ่งของแผนการลับสุดยอดของธาม "คุณธามเรียกหนู" พราวรุ้งเอ่ยเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า สายตาของเธอเหลือบมองไปรอบๆ ห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่นและมีรสนิยม ธามหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปาก "ใช่ครับ นั่งก่อนสิครับ คุณพราว" เขาผายมือไปยังเก้าอี้โซฟาตัวยาวที่ตั้งอยู่มุมห้อง พราวรุ้งพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งอย่างสง่างาม เธอประสานมือไว้บนตัก พยายามเก็บอาการประหม่าเอาไว้ให้มากที่สุด เท่าที่เธอจะทำได้ "ผมเรียกคุณมาวันนี้ มีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกัน" ธามเดินอ้อมมายังโต๊ะทำงานของเขา ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เขาเท้าคางเล็กน้อย มองตรงไปยังพราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่านยาก "อย่างที่คุณทราบ ข้อตกลงของเราคืออะไร" พราวรุ้งพยักหน้า "สามเดือนค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "สัญญาว่าจะเป็นภรรยาจำเป็นของคุณธามเป็นเวลาสามเดือน" "ใช่ครับ สามเดือน" ธามย้ำ "และผมต้องการให้การทดลองนี้มันสมบูรณ์แบบที่สุด" เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น "ผมต้องแน่ใจว่าคุณจะทำตามข้อตกลงทุกอย่างที่ได้ตกลงกันไว้ โดยเฉพาะเรื่องที่ว่า... คุณจะไม่ทำให้ผมลำบากใจ หรือทำให้แผนของผมต้องสะดุด" "หนูเข้าใจค่ะ" พราวรุ้งตอบ พยายามรวบรวมความกล้า "หนูจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดในฐานะภรรยาจำเป็นของคุณธาม" "ดี" ธามพยักหน้า "ผมเชื่อว่าคุณมีความสามารถ แต่ผมก็อยากจะย้ำอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าเราเข้าใจตรงกัน" เขาโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "ตลอดสามเดือนนี้ คุณต้องไปกับผมในทุกงานสังคม ต้องทำตัวเหมือนเป็นภรรยาตัวจริงของผม ต้องแสดงความรัก แสดงความผูกพันให้ทุกคนเห็น รวมถึงครอบครัวของผมด้วย" "แล้วเรื่องส่วนตัวของเราล่ะคะ" พราวรุ้งถาม เสียงของเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย "นอกเวลางาน เราจะ... ปฏิสัมพันธ์กันยังไง" ธามมองดวงตาคู่สวยของเธออย่างพิจารณา "ในที่สาธารณะ เราต้องเป็นคู่รักที่เหมาะสม" เขาตอบ "ส่วนในเวลาส่วนตัว... ผมคิดว่าเราควรรักษาขอบเขตไว้ให้ชัดเจน คุณเป็นภรรยาจำเป็น ผมเป็นสามีจำเป็น มันคือการแสดงเพื่อคนอื่น" "แต่ถ้า... ถ้ามีใครสงสัยล่ะคะ" พราวรุ้งถามต่อ "ถ้าพวกเขาต้องการเห็นเราสองคนสนิทสนมกันมากกว่านั้น" ธามถอนหายใจเบาๆ "นั่นคือส่วนที่คุณต้องแสดงให้เนียนที่สุด" เขาตอบ "คุณต้องทำให้เหมือนจริง ทำให้ทุกคนเชื่อว่าเรามีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งจริงๆ" "แล้ว... เรื่องบนเตียงล่ะคะ" พราวรุ้งถามอย่างลังเล "เรา... มีข้อตกลงเรื่องนี้ไหม" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปชั่วขณะ ธามเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ข้อตกลงของเราคือการแสดง" เขาบอก "ผมไม่ต้องการเรื่องยุ่งยากนอกเหนือจากที่จำเป็น" "หมายความว่า... เราไม่ต้อง..." พราวรุ้งยังคงถามอย่างไม่แน่ใจ "ถ้ามันจำเป็นต่อการแสดง เพื่อให้สมจริงที่สุด... เราอาจจะต้องทำ" ธามตอบ "แต่ผมจะไม่บังคับ และผมเชื่อว่าคุณเองก็มีเหตุผลที่จะไม่ทำให้เรื่องมันซับซ้อนเกินไป" พราวรุ้งก้มหน้าลงมองมือตัวเอง "หนูเข้าใจค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "หนูจะทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้คุณผิดหวัง" "ดี" ธามพยักหน้าอีกครั้ง "และจำไว้ว่า... สามเดือนนี้ ทุกการกระทำของคุณ จะถูกจับตามอง" เขาเน้นคำว่า "จับตามอง" "ผมมีทีมงานคอยสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นไปตามแผน" หัวใจของพราวรุ้งเต้นแรงขึ้น เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ได้ การเป็นภรรยาจำเป็นของนักธุรกิจหนุ่มที่ทั้งหล่อ รวย และทรงอิทธิพลอย่างธาม มันเหมือนฝันร้ายที่กลายเป็นจริง "แล้ว... ถ้าหนูทำได้ดี" พราวรุ้งเงยหน้าขึ้นถาม "หลังจากสามเดือนนี้..." "หลังจากสามเดือน" ธามตอบ "เราก็แยกย้ายกันไปตามทางของเรา" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเสริม "และคุณจะได้รับค่าตอบแทนตามที่ตกลงกันไว้" "ค่าตอบแทน" พราวรุ้งทวนคำ "ใช่ค่ะ หนูเข้าใจ" "ผมหวังว่าตลอดเวลาสามเดือนนี้ เราจะทำงานร่วมกันได้อย่างราบรื่น" ธามพูดพลางยื่นมือออกไป "พร้อมที่จะเริ่มรึยังครับ คุณพราว" พราวรุ้งมองมือของเขาที่ยื่นมาให้ ก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือของเธอไปจับ "พร้อมค่ะ คุณธาม" เธอตอบ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ธามบีบมือเธอเบาๆ ก่อนจะปล่อย "ดี" เขากล่าว "พรุ่งนี้เช้า คุณมาที่นี่ เวลาแปดโมงตรง เรามีงานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนจากต่างประเทศ คุณต้องไปกับผม" "ค่ะ" พราวรุ้งตอบรับ "แล้วก็..." ธามเสริม "ชุดที่คุณจะใส่ ควรจะเป็นชุดที่ดูดีที่สุดของคุณ ผมจะให้ทีมงานจัดเสื้อผ้าให้คุณอีกที แต่ถ้าคุณมีชุดที่คิดว่าเหมาะสมกว่า ก็เอามาให้ผมพิจารณาได้" "ค่ะ หนูจะเตรียมชุดที่ดีที่สุดมาค่ะ" พราวรุ้งตอบ "ดีมาก" ธามมองเธอด้วยสายตาที่อ่อนลงเล็กน้อย "ผมเชื่อว่าคุณจะทำได้ดี" พราวรุ้งลุกขึ้นยืน "ถ้าอย่างนั้น หนูขอตัวก่อนนะคะ" "ครับ" ธามลุกขึ้นยืนตาม "ผมจะให้คนไปส่งคุณ" "ไม่ต้องค่ะ หนูไปเองได้" พราวรุ้งตอบ พลางยิ้มบางๆ "ขอบคุณค่ะ คุณธาม" เมื่อพราวรุ้งเดินออกจากห้องไปแล้ว ธามก็กลับมานั่งที่โต๊ะทำงานของเขาอีกครั้ง เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลง ถอนหายใจยาวนาน แผนการที่เขาทุ่มเทมาตลอดหลายปี กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว และเขาต้องทำให้สำเร็จ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม