หลังจากที่ใช้เวลาในคฤหาสน์หลังเก่ากับธามได้สักพัก พราวรุ้งก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาก เธอเข้าใจความรู้สึกของธามและรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้นกว่าเดิม การได้เห็นความทรงจำในวัยเด็กของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังเติบโตไปในทิศทางที่แข็งแกร่งขึ้น ขณะที่ทั้งสองกำลังจะเดินทางกลับไปยังโรงแรม ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง "คุณธามคะ... พอจะคุยกันสักครู่ได้ไหมคะ" ทั้งสองหันไปมองด้วยความประหลาดใจ พราวรุ้งรู้สึกใจเต้นแรงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเป็น แพรวพรรณ น้องสาวต่างมารดาของธาม ที่ยืนอยู่ตรงหน้า แพรวพรรณมีสีหน้าเรียบเฉย แต่แววตาของเธอกลับดูมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ เธอจ้องมองมาที่พราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "คุณแพรวพรรณ" ธามกล่าวเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "มีอะไรหรือเปล่าครับ" "หนูแค่อยากจะคุยกับคุณธามเป็นการส่วนตัวสักครู่ค่ะ" แพรวพรรณบอก "ไม่ทราบว่า... คุณพราวรุ้งจะสะดวกไหมคะ" พราวรุ้งรู้สึกถึงแรงกดดัน เธอไม่แน่ใจว่าควรจะอยู่หรือควรจะไป "ผมว่า... คุณแพรวพรรณน่าจะคุยกับคุณพราวได้เหมือนกันนะครับ" ธามกล่าว "เธอคือคนที่ผมเลือก" คำพูดของธามทำให้แพรวพรรณชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าของเธอแสดงความประหลาดใจระคนไม่พอใจ "เลือก... คุณธามหมายถึงอะไรคะ" แพรวพรรณถามเสียงเย็น "ผมหมายถึง... ผมจริงจังกับคุณพราวรุ้ง" ธามตอบชัดเจน แพรวพรรณมองพราวรุ้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเห็นบางอย่างที่ทำให้เธอต้องยอมรับ "คุณธามคะ... หนูขอโทษค่ะ" แพรวพรรณกล่าว "หนูอาจจะเข้าใจผิดไป" "เข้าใจผิดเรื่องอะไรครับ" ธามถาม "เรื่อง... เรื่องที่คุณธามมีใจให้คุณพราวรุ้ง" แพรวพรรณตอบ "หนูคิดมาตลอดว่าคุณธามยังคง... ยังคงรอคอยคนอื่นอยู่" คำพูดของแพรวพรรณทำให้พราวรุ้งรู้สึกงง เธอหันไปมองธาม "รอคอยใครครับ" พราวรุ้งถาม "ไม่มีอะไรครับ" ธามตอบแทบจะทันที "คุณแพรวพรรณเข้าใจอะไรผิดไปนิดหน่อย" "แต่... คุณธามคะ" แพรวพรรณสบตาธาม "หนูเห็น... หนูเห็นรูปถ่ายในห้องทำงานของคุณ" ธามหน้าเสียไปเล็กน้อย เขารู้ว่าแพรวพรรณกำลังพูดถึงอะไร "รูปถ่ายอะไรครับ" ธามถาม พยายามทำเสียงปกติ "รูปของผู้หญิงคนหนึ่ง... ที่คุณธามเก็บไว้ตลอด" แพรวพรรณบอก "หนูคิดว่า... คุณธามยังคงรักเธออยู่" พราวรุ้งรู้สึกใจหายวาบ เธอจ้องมองไปที่ธามอย่างไม่เข้าใจ "คุณธาม..." พราวรุ้งเอ่ยชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ ธามสูดหายใจลึก เขารู้ว่าถึงเวลาที่ต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด "ใช่ครับ" ธามยอมรับ "มีรูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมเก็บไว้" เขาหันไปมองแพรวพรรณ "แต่ผมไม่ได้รักเธอแล้ว" "หมายความว่ายังไงคะ" แพรวพรรณถาม "ผู้หญิงคนนั้น... คือแม่ของผมครับ" ธามกล่าว "รูปนั้นคือรูปของแม่ผมตอนสาวๆ" พราวรุ้งเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน "แม่ของคุณ... คือผู้หญิงในรูปนั้นเหรอคะ" พราวรุ้งถาม "ใช่ครับ" ธามตอบ "รูปนั้นเป็นรูปเดียวที่ผมเหลืออยู่ของแม่ผม" "แต่... ตอนนั้นคุณบอกว่า..." แพรวพรรณเริ่มพูด "ผมอาจจะเคยพูดอะไรที่ทำให้คุณเข้าใจผิดไป" ธามกล่าว "แต่ผมไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นในเชิงความรักอีกเลย" เขาหันไปหาพราวรุ้ง "คุณพราวครับ ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกคุณเรื่องนี้" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวรุ้งตอบเสียงเบา เธอพยายามทำความเข้าใจสถานการณ์ "หนู... หนูขอโทษค่ะคุณธาม" แพรวพรรณกล่าวด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป "หนูคิดไปเอง... หนูขอโทษที่ทำให้เข้าใจผิด" "ผมเข้าใจครับ" ธามกล่าว "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมเลือกคุณพราวรุ้ง" แพรวพรรณพยักหน้าช้าๆ เธอเงยหน้ามองพราวรุ้งอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเข้าใจและยอมรับ "คุณพราวรุ้งคะ" แพรวพรรณกล่าว "หนูขอโทษที่เคย... ที่เคยทำไม่ดีกับคุณ" "ไม่เป็นไรค่ะ" พราวรุ้งยิ้มบางๆ "หนูเข้าใจค่ะ" "หนู... หนูจะพยายามปรับความเข้าใจกับคุณพ่อค่ะ" แพรวพรรณบอก "หนูจะพยายามทำให้เรื่องมันดีขึ้น" "ขอบคุณครับคุณแพรวพรรณ" ธามกล่าว "ผมดีใจที่คุณเข้าใจ" บทสนทนาที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความตึงเครียด กลับกลายเป็นการเปิดเผยความจริงที่คาดไม่ถึง และนำไปสู่การยอมรับที่อบอุ่น พราวรุ้งรู้สึกเบาใจขึ้นมาก เธอไม่เคยคิดว่าการเผชิญหน้ากับแพรวพรรณในครั้งนี้ จะนำพาไปสู่บทสรุปที่สวยงามเช่นนี้ เธอหันไปมองธามด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข เธอรู้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังมีความท้าทายอยู่บ้าง แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอและธามจะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยกัน