พราวรุ้งมองใบหน้าของธามที่เต็มไปด้วยคำถาม เธอเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น การตัดสินใจของมินตรามันหนักหนาเกินกว่าที่เธอจะทำใจยอมรับได้ง่ายๆ แม้จะเข้าใจในเหตุผลบางส่วน แต่มันก็ยังคงเป็นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจ "คุณมินตรา... เขาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ธามถามอีกครั้ง เสียงของเขามีแววเป็นห่วงระคนสับสนอย่างเห็นได้ชัด พราวรุ้งสูดลมหายใจลึกก่อนจะตอบ "เขาก็ยังเสียใจอยู่ค่ะ... เรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต มันส่งผลกระทบกับเขามากจริงๆ" เธอเลือกที่จะเลี่ยงคำตอบที่แท้จริง เพราะรู้ดีว่าธามคงจะรับไม่ได้กับความจริงที่ว่ามินตราตัดสินใจถอนตัวออกไป เพราะต้องการปกป้องเธอ "แต่... ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณมินตราถึง... ทำแบบนั้น" ธามพูดเสียงแผ่ว พลางเหลือบมองกลับไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ ราวกับจะหาคำตอบจากกำแพงอิฐเก่าแก่ที่มองไม่เห็นความรู้สึกภายใน "เขาไม่พอใจอะไรผมหรือเปล่าครับ?" "ไม่ค่ะ... ไม่ใช่เพราะคุณธามเลย" พราวรุ้งรีบปฏิเสธ "เป็นเรื่องของเขาเองค่ะ เป็นปมที่เขาต้องจัดการด้วยตัวเอง" เธอพยายามพูดให้ดูไม่ซับซ้อนจนเกินไป แต่ในใจก็อดรู้สึกผิดไม่ได้ที่ต้องโกหกธาม "ถ้าอย่างนั้น... แล้วคุณมินตราจะไปอยู่ที่ไหนครับ?" ธามถามต่อ แววตาฉายชัดถึงความเป็นห่วง "เขากำลังจะย้ายกลับไปอยู่ที่บ้านเดิมค่ะ" พราวรุ้งตอบ "คงจะพักผ่อนและดูแลตัวเองสักพัก" "แต่... แต่คุณพราวรุ้งกับผม..." ธามหยุดชะงัก เขาหันกลับมามองพราวรุ้ง ดวงตาของเขาสื่อสารหลายอย่าง ความสับสน ความผิดหวัง และความไม่เข้าใจ "แล้วเรื่องของเราล่ะครับ? คุณมินตรา... เขาจะยอมให้เป็นแบบนี้จริงๆ หรือ?" คำถามของธามทำให้พราวรุ้งใจหล่นวูบ เธอรู้ดีว่านี่คือจุดที่เธอต้องตัดสินใจอย่างเด็ดขาด หากเธอลังเลอีกแม้แต่นิดเดียว ทุกอย่างที่เธอพยายามสร้างมาตลอดสามเดือนก็จะพังทลายลง "คุณธามคะ..." พราวรุ้งเอ่ยขึ้น เสียงของเธอหนักแน่นกว่าที่คิด "เรื่องของหนู... กับคุณธาม... มันเป็นเรื่องที่ต้องคุยกันจริงๆ ค่ะ" ธามมองเธออย่างตั้งใจ รอคอยคำตอบ "คุณมินตรา... เขาอยากให้ทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเดิม" พราวรุ้งสูดลมหายใจอีกครั้ง "แต่หนู... หนูไม่สามารถทำแบบนั้นได้อีกแล้วค่ะ" "หมายความว่ายังไงครับ?" ธามถาม พลางขมวดคิ้ว "หมายความว่า... ความรู้สึกของหนูที่มีต่อคุณธาม... มันเปลี่ยนแปลงไปแล้วค่ะ" พราวรุ้งพูด ดวงตาของเธอสบเข้ากับดวงตาของธามอย่างตรงไปตรงมา "หนู... หนูรักคุณธามค่ะ" คำสารภาพรักที่ออกมาจากปากของพราวรุ้ง ทำให้ธามถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ เขาไม่คาดคิดว่าเธอจะพูดออกมาตรงๆ เช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้นคือคำว่า 'รัก' ที่เขาเฝ้ารอคอยมานาน "พราวรุ้ง..." ธามเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา เสียงสั่นเครือ "หนูรู้ค่ะว่ามันอาจจะฟังดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่" พราวรุ้งพูดต่อ "แต่ตลอดเวลาสามเดือนที่ผ่านมา หนูได้เรียนรู้ ได้รู้จักตัวตนของคุณธามจริงๆ... และหัวใจของหนูก็ปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป" เธอเว้นจังหวะให้ธามได้ประมวลผล ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นยิ่งขึ้น "เรื่องของคุณมินตรา... หนูเคารพในการตัดสินใจของเขาค่ะ แต่หนูเองก็ต้องตัดสินใจเพื่อความสุขของตัวหนูเองเช่นกัน" "คุณพราวรุ้ง..." ธามยังคงอยู่ในภวังค์ เขาค่อยๆ ยื่นมือออกไปจับมือของพราวรุ้งไว้แน่น "ผม... ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย" "ไม่ต้องพูดอะไรมากหรอกค่ะ" พราวรุ้งยิ้มให้เขา "แค่... แค่คุณธามเชื่อใจหนูนะคะ" "ผมเชื่อใจคุณเสมอ พราวรุ้ง" ธามตอบกลับมาทันที เขาบีบมือเธอแน่นขึ้น "แต่... ผมยังกังวลเรื่องคุณมินตราอยู่ดี" "หนูจะจัดการเรื่องนี้เองค่ะ" พราวรุ้งยืนยัน "คุณธามแค่... อยู่ข้างๆ หนูนะคะ" ธามมองแววตาของพราวรุ้งที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เขาเห็นถึงความเข้มแข็งที่เธอเพิ่งค้นพบ และเขาก็อดชื่นชมไม่ได้ "ได้สิ พราวรุ้ง" ธามพยักหน้า "ผมจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอ" คำตอบของธามทำให้พราวรุ้งใจเย็นลง เธอคลี่ยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ การตัดสินใจครั้งนี้อาจจะนำมาซึ่งปัญหาใหม่ๆ แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ามัน "ขอบคุณนะคะคุณธาม" เธอกล่าว "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ" ธามยิ้มตอบ "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ... ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ว่าความรู้สึกของผม... มันไม่ใช่แค่การทดลอง" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งหน้าแดงระเรื่อ เธอก้มหน้าลงเล็กน้อยอย่างเขินอาย "แล้ว... เราจะทำยังไงต่อไปดีคะ?" เธอถาม "เราจะไปเที่ยวกันครับ" ธามบอก "ไปพักผ่อนให้สบายใจ แล้วค่อยกลับมาจัดการเรื่องต่างๆ กัน" "ไปเที่ยว?" พราวรุ้งถามอย่างประหลาดใจ "ใช่ครับ" ธามพยักหน้า "ผมอยากให้คุณได้พักผ่อนจริงๆ หลังจากเจอเรื่องหนักๆ มาเยอะ" "แล้ว... แล้วที่ไหนคะ?" "ที่ไหนก็ได้ที่คุณอยากไป" ธามตอบ "ผมอยากให้คุณมีความสุข" พราวรุ้งมองธามด้วยความซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะพลิกผันได้ขนาดนี้ จากหญิงสาวที่เคยสิ้นหวัง กลายเป็นคนที่ได้สัมผัสกับความรักที่แท้จริง "หนู... หนูอยากไปทะเลค่ะ" เธอเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา "ทะเลเหรอครับ?" ธามเลิกคิ้วเล็กน้อย "ได้เลยครับ เราจะไปทะเลกัน" เขาพยักหน้าอย่างหนักแน่น มั่นใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อให้พราวรุ้งมีความสุข "ขอบคุณนะคะคุณธาม" พราวรุ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความสุข "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ พราวรุ้ง" ธามตอบ พลางบีบมือเธอเบาๆ "ขอบคุณที่เลือกผม" บรรยากาศรอบตัวของทั้งคู่ดูเหมือนจะสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แสงแดดที่เคยสาดส่องดูอบอุ่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับจะส่งกำลังใจให้กับทั้งสองคนที่กำลังจะเริ่มต้นบทใหม่ของชีวิต "งั้น... เรากลับไปเก็บของกันเลยไหมคะ?" พราวรุ้งถาม "ดีเลยครับ" ธามตอบ "ผมจะให้คนจัดการเรื่องกระเป๋าของคุณให้" ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันกลับไปยังตัวรถ ธามเปิดประตูรถให้พราวรุ้งอย่างสุภาพ พราวรุ้งก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างแช่มชื่น เธอหันไปมองธามที่กำลังจะก้าวเข้ามานั่งข้างๆ "คุณธามคะ" เธอเรียก "ครับ?" "หนู... หนูรักคุณธามนะคะ" เธอย้ำอีกครั้ง ธามมองพราวรุ้งด้วยรอยยิ้มกว้าง "ผมก็รักคุณครับ พราวรุ้ง" คำตอบนั้นทำให้พราวรุ้งปิดเปลือกตาลงอย่างมีความสุข เธอรู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งที่ค่อยๆ จางหายไปจากหัวใจ ความหวังใหม่ได้ผลิบานขึ้นมาแทนที่