เสียงเครื่องยนต์รถยนต์หรูดังขึ้น นำพาธามและพราวรุ้งออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันซับซ้อน พราวรุ้งเอนหลังพิงเบาะรถ ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังทิวทัศน์ที่ค่อยๆ เลือนหายไป ภาพคฤหาสน์ค่อยๆ เล็กลงจนลับสายตาไปในที่สุด เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยภาระบางอย่างออกจากใจ "รู้สึกดีขึ้นไหมครับ?" ธามถาม พลางเหลือบมองพราวรุ้ง "ดีขึ้นมากค่ะ" พราวรุ้งตอบ "หนู... หนูขอบคุณคุณธามอีกครั้งนะคะ ที่พาหนูออกมาจากตรงนั้น" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ธามตอบ "ขอบคุณที่ยอมให้ผมดูแลคุณ" ทั้งสองคนเงียบไปชั่วครู่ ต่างคนต่างครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ธามจับมือของพราวรุ้งไว้แน่น ส่งกำลังใจให้เธอ "เราจะไปถึงทะเลตอนเย็นๆ ครับ" ธามบอก "หวังว่าคุณจะชอบที่พักที่ผมจองไว้นะครับ" "หนูเชื่อใจคุณธามค่ะ" พราวรุ้งยิ้ม "ไม่ว่าที่ไหนก็ตาม" การเดินทางดำเนินไปอย่างเงียบๆ มีเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากวิทยุที่คลอเคลียไปตลอดทาง พราวรุ้งหลับตาลง ปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปตามสายลมที่พัดผ่านหน้าต่างรถ เธอพยายามไม่คิดถึงเรื่องของคุณมินตรา แม้จะรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะลืมเลือนไปเสียทั้งหมด เมื่อรถแล่นมาถึงรีสอร์ทริมทะเล บรรยากาศก็เปลี่ยนไปทันที อากาศที่นี่เย็นสบาย มีกลิ่นอายของทะเลผสมผสานกับกลิ่นดอกไม้ที่ปลูกประดับอยู่ทั่วบริเวณ ธามจูงมือพราวรุ้งเดินเข้าไปยังห้องพักพิเศษที่เขาเตรียมไว้ ห้องพักอยู่ติดทะเล มีระเบียงส่วนตัวที่มองเห็นวิวทะเลอันกว้างไกล "สวยจังเลยค่ะ" พราวรุ้งเอ่ยชมอย่างตื่นเต้น "ผมรู้ว่าคุณชอบทะเล" ธามยิ้ม "ผมเลยเลือกที่นี่เป็นพิเศษ" พราวรุ้งเดินออกไปที่ระเบียง ยืนสูดอากาศบริสุทธิ์เต็มปอด เธอหลับตาลง ปล่อยให้เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งขับกล่อมจิตใจ "ขอบคุณนะคะคุณธาม" เธอหันกลับมามองเขา "หนูมีความสุขจริงๆ ค่ะ" "ผมดีใจที่เห็นคุณมีความสุข" ธามตอบ "คุณสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุดแล้วนะ พราวรุ้ง" ทั้งสองคนใช้เวลาช่วงบ่ายในการพักผ่อน เก็บสัมภาระ และสำรวจบริเวณรีสอร์ท พราวรุ้งรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ เธอหัวเราะ ร่าเริง และมีความสุขอย่างแท้จริง ตกเย็น ธามพาพราวรุ้งไปเดินเล่นริมหาด ขณะที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า แสงสีส้มทองสาดส่องลงมาอาบไล้ผืนน้ำ เกิดเป็นประกายระยิบระยับงดงาม "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้นขณะที่ทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันไปบนผืนทรายนุ่มๆ "หนูคิดว่า... หนูอยากจะบอกความจริงกับคุณมินตราค่ะ" ธามชะงักเล็กน้อย เขาหันมามองพราวรุ้งด้วยความประหลาดใจ "ทำไมจู่ๆ ถึงคิดแบบนั้นล่ะครับ?" เขาถาม "หนูไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจอีกต่อไปค่ะ" พราวรุ้งตอบ "การที่หนูมาอยู่ที่นี่กับคุณธาม... หนูอยากให้มันเป็นความสัมพันธ์ที่โปร่งใสที่สุด" "แต่... คุณมินตราอาจจะเสียใจนะครับ" ธามกังวล "หนูก็เสียใจค่ะ" พราวรุ้งตอบเสียงเบา "แต่หนูเชื่อว่า... การพูดความจริงอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย" ธามมองแววตาของพราวรุ้งที่เต็มไปด้วยความแน่วแน่ เขาเข้าใจในสิ่งที่เธอต้องการจะทำ "ถ้าคุณตัดสินใจแบบนั้นแล้ว ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณ" ธามกล่าว "แต่คุณแน่ใจนะว่าพร้อมแล้ว?" "หนูไม่รู้ว่าหนูจะพร้อมจริงๆ หรือเปล่า" พราวรุ้งสารภาพ "แต่หนูอยากลองดูค่ะ" "งั้น... คุณอยากจะโทรหาเขาตอนนี้เลยไหม?" ธามเสนอ พราวรุ้งส่ายหน้า "ยังค่ะ... หนูขอเวลาทำใจอีกหน่อย" "ได้ครับ" ธามพยักหน้า "เมื่อไหร่ที่คุณพร้อม บอกผมนะ" ทั้งสองคนเดินต่อไปอย่างเงียบๆ ความคิดถึงการเผชิญหน้ากับมินตราทำให้บรรยากาศเริ่มอึมครึมขึ้นเล็กน้อย แม้จะอยู่ท่ามกลางความสวยงามของธรรมชาติก็ตาม เมื่อกลับมาถึงห้องพัก พราวรุ้งก็ตรงไปที่ระเบียงอีกครั้ง เธอยืนมองทะเลที่กำลังถูกความมืดกลืนกินไปทีละน้อย "บางที... ความสุขที่เรามีอยู่ตอนนี้ อาจจะเป็นเพียงภาพลวงตา" เธอพึมพำกับตัวเอง ธามเดินเข้ามาโอบไหล่พราวรุ้งจากด้านหลัง เขาซบหน้าผากลงบนขมับของเธอ "ไม่ครับ พราวรุ้ง" ธามกล่าวเสียงนุ่ม "ความสุขของเราไม่ใช่ภาพลวงตา" "แต่ถ้าการตัดสินใจของหนู... ทำให้คุณมินตราเจ็บปวดล่ะคะ?" พราวรุ้งถาม "นั่นคือสิ่งที่เราต้องยอมรับ" ธามตอบ "ทุกคนต่างก็มีเส้นทางของตัวเอง และมีสิทธิ์ที่จะเลือกทางเดินที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง" "หนู... หนูรักคุณธามนะคะ" พราวรุ้งพูดเบาๆ "ผมก็รักคุณครับ พราวรุ้ง" ธามกระชับอ้อมกอด "เราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกันนะ" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าความกังวลเรื่องมินตราจะยังคงอยู่ก็ตาม เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับความจริงนั้นไม่ง่ายเลย แต่เธอก็พร้อมที่จะก้าวผ่านมันไป "คุณธามคะ" พราวรุ้งหันกลับมามองเขา "หลังจากนี้... เราจะอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนคะ?" "จนกว่าคุณจะรู้สึกดีขึ้นจริงๆ" ธามตอบ "เราจะอยู่ที่นี่นานเท่าที่คุณต้องการ" "หนู... หนูอยากจะอยู่ที่นี่ไปตลอดเลยค่ะ" พราวรุ้งเอ่ยออกมาอย่างไม่คิด ธามมองพราวรุ้งด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ "หมายความว่ายังไงครับ?" "หนู... หนูรู้สึกมีความสุขที่นี่ค่ะ" พราวรุ้งอธิบาย "หนูอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณธาม... ที่นี่" ธามกุมมือของพราวรุ้งไว้แน่น "ผมก็อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับคุณเหมือนกัน พราวรุ้ง" คำตอบของธามทำให้พราวรุ้งยิ้มออกมา เธอรู้สึกได้ถึงความหวังที่กลับมาอีกครั้ง แม้ว่าเส้นทางข้างหน้าอาจจะยังเต็มไปด้วยอุปสรรค แต่เธอก็เชื่อมั่นในความรักที่มีให้กัน "งั้น... เราจะบอกคุณมินตราหลังจากที่เรากลับจากที่นี่นะคะ" พราวรุ้งกล่าว "ได้ครับ" ธามพยักหน้า "เราจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย" ทั้งสองคนยืนกอดกันใต้แสงดาวที่เริ่มปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ทะเลเบื้องหน้ายังคงส่งเสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งอย่างต่อเนื่อง ราวกับจะคอยเป็นพยานให้กับความรักที่กำลังเบ่งบาน