เช้าวันรุ่งขึ้น พราวรุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าที่เคย เธอเดินออกไปที่ระเบียง มองดูท้องฟ้าสีครามสดใสและผืนน้ำทะเลสีเขียวมรกต ธามยืนพิงราวระเบียง มองดูเธอด้วยรอยยิ้ม "อรุณสวัสดิ์ครับ" ธามกล่าว "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบ "เมื่อคืนหนูหลับสบายมากเลยค่ะ" "ผมก็เหมือนกัน" ธามกล่าว "ขอบคุณนะ พราวรุ้ง" "ขอบคุณเรื่องอะไรคะ?" พราวรุ้งถาม "ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เจอคุณ" ธามตอบ "ขอบคุณที่ทำให้ผมได้รู้ว่าความรักที่แท้จริงเป็นอย่างไร" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งหน้าแดงระเรื่อ เธอเดินเข้าไปหาธามและกอดเขาไว้แน่น "หนูก็รักคุณธามนะคะ" เธอพึมพำ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ พราวรุ้งก็ตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเผชิญหน้ากับความจริง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรายชื่อติดต่อและหยุดอยู่ที่ชื่อของมินตรา "คุณธามคะ" พราวรุ้งเอ่ยขึ้น "หนูจะโทรหาคุณมินตราค่ะ" ธามพยักหน้า "ผมจะอยู่ตรงนี้ข้างๆ คุณนะ" พราวรุ้งสูดลมหายใจลึกๆ และกดปุ่มโทรออก เสียงรอสายดังขึ้นนานกว่าที่เธอคาดไว้ จนเธอเริ่มจะถอดใจ "ฮัลโหล... พราวรุ้ง?" เสียงของมินตราดังขึ้นมา แฝงไปด้วยความประหลาดใจ "สวัสดีค่ะคุณมินตรา" พราวรุ้งเอ่ยขึ้น เสียงสั่นเล็กน้อย "หนู... หนูรบกวนเวลาคุณสักครู่นะคะ" "ไม่เป็นไรครับ มีอะไรหรือเปล่า?" เสียงของมินตราดูอ่อนลง "ผมเห็นว่าคุณกับคุณธามไม่อยู่ที่คฤหาสน์แล้ว" "ค่ะ... หนู... หนูอยากจะขอโทษคุณมินตรานะคะ" พราวรุ้งกล่าว "สำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น" "คุณไม่ต้องขอโทษผมหรอก พราวรุ้ง" มินตราตอบ "ผมเข้าใจดี" "ไม่ค่ะ... หนูอยากจะบอกความจริงให้คุณทราบ" พราวรุ้งพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น "หนู... หนูรักคุณธามค่ะ" ทันทีที่คำว่า 'รัก' หลุดออกจากปากของพราวรุ้ง บรรยากาศรอบตัวของเธอก็เงียบสงัด ธามยืนนิ่งอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงความตึงเครียดที่แผ่ซ่านออกมาจากโทรศัพท์ "..." มินตราเงียบไปนาน เขาคงกำลังประมวลผลสิ่งที่พราวรุ้งเพิ่งพูด "พราวรุ้ง... เธอพูดจริงเหรอ?" ในที่สุดมินตราก็ถามขึ้น เสียงของเขาแผ่วเบาจนเกือบจะไม่ได้ยิน "จริงค่ะคุณมินตรา" พราวรุ้งตอบ "หนู... หนูไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว" "ผม... เข้าใจแล้ว" มินตราถอนหายใจยาว "ผม... ผมดีใจด้วยนะ พราวรุ้ง" คำพูดนั้นฟังดูเหมือนจริงใจ แต่พราวรุ้งก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงของมินตรา "หนูขอโทษจริงๆ ค่ะ" พราวรุ้งกล่าวอีกครั้ง "ไม่เป็นไรครับ" มินตราตอบ "ผม... ผมต้องไปแล้วนะ" "ค่ะ... สวัสดีค่ะคุณมินตรา" พราวรุ้งวางสายโทรศัพท์ลง เธอยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองธาม "เขา... เขาเข้าใจค่ะ" พราวรุ้งบอกธาม "เขาบอกว่าดีใจด้วย" ธามเดินเข้าไปกอดพราวรุ้งไว้แน่น "ผมรู้ว่ามันยากนะ" "ค่ะ... มันยากจริงๆ" พราวรุ้งซบหน้าลงบนอกของธาม "แต่หนูรู้สึกโล่งใจขึ้นมากเลยค่ะ" "หลังจากนี้... คุณมินตราจะเป็นยังไงบ้างคะ?" พราวรุ้งถาม "ผมคิดว่า... เขาคงจะต้องการเวลาอยู่กับตัวเองสักพัก" ธามตอบ "แต่ผมเชื่อว่าเขาจะผ่านมันไปได้" "เรา... เราจะกลับไปหาเขาไหมคะ?" พราวรุ้งถาม "ถ้าคุณต้องการ ผมก็พร้อมเสมอ" ธามตอบ "แต่ตอนนี้... เราควรจะใช้เวลาของเราให้เต็มที่ก่อนนะ" พราวรุ้งเงยหน้าขึ้นมองธาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความรักและความซาบซึ้ง "ขอบคุณนะคะคุณธาม" เธอพูด "ไม่ต้องขอบคุณผมหรอกครับ" ธามยิ้ม "เราคือครอบครัวเดียวกันแล้วนะ" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งยิ้มออกมา เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นคงและความสุขที่แท้จริง การเดินทางที่เต็มไปด้วยอุปสรรคกำลังจะสิ้นสุดลง และบทใหม่ของชีวิตกำลังจะเริ่มต้นขึ้น