หลังจากที่ทุกอย่างคลี่คลาย พราวรุ้งและธามตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน พวกเขาเลือกที่จะไม่กลับไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันซับซ้อน แต่เลือกที่จะหาบ้านหลังเล็กๆ ที่อบอุ่นและเป็นส่วนตัวในเมืองที่เงียบสงบแห่งหนึ่ง "คุณแน่ใจนะพราวรุ้ง" ธามถามขณะที่กำลังช่วยเธอจัดของ "ว่าเราจะไม่กลับไปที่คฤหาสน์เลย" "แน่ใจค่ะคุณธาม" พราวรุ้งตอบ "หนูรู้สึกว่าที่นั่นมีแต่ความทรงจำเก่าๆ ที่ทำให้เราเจ็บปวด หนูอยากจะสร้างความทรงจำใหม่ๆ ที่มีแต่ความสุขมากกว่า" ธามยิ้ม "ผมก็คิดเหมือนคุณ" เขาหยุดมือจากการจัดของ แล้วเดินเข้าไปกอดพราวรุ้งจากด้านหลัง "ผมรักคุณนะ" "หนูก็รักคุณค่ะ" พราวรุ้งตอบ พร้อมกับหันหน้าไปจุมพิตเขาเบาๆ การขนย้ายข้าวของเป็นไปอย่างราบรื่น พราวรุ้งเลือกที่จะเก็บเฉพาะสิ่งของที่มีความหมายและจำเป็นจริงๆ ส่วนสิ่งของอื่นๆ ที่ไม่ต้องการแล้ว ธามจัดการบริจาคให้กับมูลนิธิที่ช่วยเหลือเด็กด้อยโอกาส "คุณใจดีจังเลยค่ะคุณธาม" พราวรุ้งกล่าวขณะมองธามส่งของบริจาคให้เจ้าหน้าที่มูลนิธิ "ผมก็แค่ทำในสิ่งที่ควรทำครับ" ธามตอบ "และผมก็ดีใจที่ได้ทำ" บ้านหลังใหม่ของพวกเขาเป็นบ้านสองชั้นหลังเล็กๆ ตั้งอยู่ในย่านที่เงียบสงบ มีสวนดอกไม้เล็กๆ ที่พราวรุ้งใฝ่ฝันมาตลอด "สวยจังเลยค่ะ" พราวรุ้งเอ่ยชมบ้านหลังใหม่ "หนูชอบมากเลยค่ะ" "ผมดีใจที่คุณชอบ" ธามกล่าว "ผมตั้งใจเลือกให้คุณเลยนะ" วันแรกในบ้านหลังใหม่เต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะของทั้งสองคนดังไปทั่วบริเวณ พราวรุ้งเริ่มตกแต่งบ้านด้วยดอกไม้และของตกแต่งที่เธอชื่นชอบ ส่วนธามก็จัดการเรื่องสวนหลังบ้านให้กลายเป็นมุมพักผ่อนที่น่ารื่นรมย์ "คุณอยากจะปลูกอะไรในสวนดีครับ" ธามถาม ขณะที่ยืนมองพราวรุ้งที่กำลังรดน้ำต้นไม้ "หนูอยากปลูกกุหลาบค่ะ" พราวรุ้งตอบ "แล้วก็มะลิด้วย" "ได้เลยครับ" ธามตอบ "ผมจะช่วยคุณปลูกเอง" ในช่วงบ่าย พราวรุ้งได้โทรศัพท์ไปหาคุณแม่ของเธอ เพื่อแจ้งข่าวเรื่องการย้ายบ้านและการเริ่มต้นชีวิตใหม่ "แม่คะ หนูสบายดีค่ะ" พราวรุ้งกล่าว "แล้วก็... หนูได้เจอคนที่หนูรักแล้วค่ะ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คุณแม่ของเธอจะถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ "จริงเหรอพราวรุ้ง ลูกเจอใครแล้ว" "ค่ะแม่" พราวรุ้งตอบ "เขาชื่อธามค่ะ เขาดีกับหนูมากจริงๆ" "แม่ดีใจด้วยนะลูก" คุณแม่ของเธอพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น "แม่หวังว่าลูกจะมีความสุขนะ" "ค่ะแม่" พราวรุ้งตอบ "แล้ว... หนูจะขอให้แม่มาเยี่ยมที่บ้านใหม่นะคะ" "แน่นอนลูก" คุณแม่ของเธอตอบ "แม่จะไปหาลูกเร็วๆ นี้แหละ" การได้พูดคุยกับคุณแม่ทำให้พราวรุ้งรู้สึกโล่งใจ เธอรู้ดีว่าการเดินทางครั้งนี้ยังอีกยาวไกล แต่เธอก็พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง "คุณธามคะ" พราวรุ้งหันไปหาธาม "หนูรู้สึกเหมือนได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ ค่ะ" "ใช่ครับ" ธามยิ้ม "และผมก็ดีใจที่ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่นี้ไปกับคุณ" ทั้งสองคนกุมมือกันแน่น มองออกไปยังท้องฟ้าสีครามสดใส ความสุขที่เรียบง่ายนี้คือสิ่งที่พวกเขาใฝ่หามาตลอด "คุณธามคะ" พราวรุ้งถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน "แล้ว... เราจะแต่งงานกันเมื่อไหร่คะ" ธามมองพราวรุ้งด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "คุณนี่ใจร้อนจริงๆ เลยนะ" "ก็หนูอยากเป็นภรรยาของคุณธามเต็มแก่แล้วนี่คะ" พราวรุ้งตอบ แก้มแดงระเรื่อ ธามดึงพราวรุ้งเข้ามาใกล้ "ผมก็เหมือนกันครับ" เขาตอบ "ผมพร้อมที่จะแต่งงานกับคุณเสมอ" "จริงๆ เหรอคะ" พราวรุ้งถามตาเป็นประกาย "จริงที่สุดครับ" ธามยืนยัน "เราจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้แหละ" ข่าวดีนี้ทำให้พราวรุ้งมีความสุขจนแทบจะลอยได้ เธอโอบกอดธามไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่เติมเต็มหัวใจ "ขอบคุณนะคะคุณธาม" พราวรุ้งกระซิบ "ขอบคุณที่ทำให้หนูมีความสุขขนาดนี้" "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" ธามตอบ "ขอบคุณที่เข้ามาในชีวิตผม" การเริ่มต้นใหม่ของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความรัก ความเข้าใจ และความหวัง พวกเขาพร้อมที่จะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นและมีความสุขด้วยกัน