งานเลี้ยงต้อนรับนักลงทุนรายใหญ่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า บรรยากาศภายในโรงแรมเต็มไปด้วยความคึกคัก พราวรุ้งกำลังอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการเตรียมตัว เธอต้องซ้อมบทบาทและฝึกฝนการสนทนาให้คล่องแคล่วที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณต้องจำชื่อของแขกทุกคน พร้อมตำแหน่งและประวัติสั้นๆ ให้ได้นะคะ" คุณแอนนี่เน้นย้ำ ขณะที่เธอและพราวรุ้งกำลังยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องลองเสื้อผ้า "โดยเฉพาะท่านประธานของบริษัทที่จะมาร่วมงานในครั้งนี้ คุณต้องสร้างความประทับใจให้เขาเป็นพิเศษ" "หนูจะพยายามค่ะ" พราวรุ้งตอบ พลางจัดชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ดูเรียบหรูแต่แฝงไปด้วยความสง่างาม "คุณแอนนี่คะ หนูแอบกังวลนิดหน่อยค่ะ" "กังวลเรื่องอะไรคะ" คุณแอนนี่ถามอย่างใจเย็น "คือ... หนูไม่แน่ใจว่าหนูจะทำได้ดีขนาดนั้นจริงๆ หรือเปล่า" พราวรุ้งยอมรับ "มันเป็นงานที่ใหญ่มาก และแขกที่มาก็เป็นคนสำคัญระดับประเทศทั้งนั้น" คุณแอนนี่ยิ้ม "ไม่ต้องกังวลค่ะ" เธอพูดพลางเอื้อมมือมาจับไหล่พราวรุ้งเบาๆ "คุณได้ฝึกฝนมาอย่างดีที่สุดแล้ว และคุณก็เก่งกว่าที่คุณคิดเสมอ" เธอเหลือบมองเงาสะท้อนในกระจก "จำไว้นะคะ เวลาที่คุณสวมชุดนี้ และเมื่อคุณก้าวเข้าไปในห้องนั้น คุณคือ 'คุณนายพราวรุ้ง' ภรรยาผู้งามสง่าของท่านประธานธาม" "หนูจะทำให้ดีที่สุดค่ะ" พราวรุ้งตอบอีกครั้ง พลางสูดหายใจเข้าลึกๆ วันงานมาถึง พราวรุ้งแต่งหน้าทำผมอย่างประณีตภายใต้การดูแลของทีมงาน เธอสวมชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มที่ถูกตัดเย็บอย่างพอดีตัว เผยให้เห็นรูปร่างที่สมส่วนและสง่างาม เมื่อเธอปรากฏตัวในห้องโถงใหญ่ที่ประดับประดาอย่างหรูหรา แขกเหรื่อหลายคนต่างหันมามองด้วยความชื่นชม ธามที่ยืนรออยู่แล้วก็เดินเข้ามาหาเธอ ใบหน้าคมคายประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น "คุณพราว สวยมากเลยครับ" ธามเอ่ยชม ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของพราวรุ้ง "ผมแทบจำคุณแทบไม่ได้เลย" พราวรุ้งหน้าแดงเล็กน้อย "ขอบคุณค่ะ คุณธาม" เธอยิ้ม "คุณธามเองก็ดูดีมากค่ะ" "ขอบคุณครับ" ธามตอบ ก่อนจะยื่นแขนออกไป "พร้อมไหมครับ" "พร้อมค่ะ" พราวรุ้งวางแขนของเธอลงบนแขนของธาม ความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ยังคงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นแล่นผ่านเข้ามา พวกเขาเดินทักทายแขกเหรื่อรอบงาน พราวรุ้งพยายามทำตามที่ได้ฝึกฝนมา เธอตอบคำถามด้วยรอยยิ้มที่เป็นธรรมชาติ สบตาคู่สนทนาอย่างมั่นใจ และแสดงความสนใจในสิ่งที่พวกเขาพูด "คุณพราวรุ้งเป็นน้องสะใภ้ของคุณธามจริงๆ หรือคะ" นักธุรกิจหญิงคนหนึ่งถามขึ้นขณะที่กำลังพูดคุยกัน "ใช่ค่ะ" พราวรุ้งตอบอย่างนุ่มนวล "ดิฉันพราวรุ้งค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" "ดิฉันอรพินค่ะ" นักธุรกิจหญิงตอบ "เห็นคุณธามพาคุณมาเปิดตัวอย่างเป็นทางการ ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคุณเป็นใคร" "หนูเป็น... เพื่อนของคุณธามค่ะ" พราวรุ้งตอบอย่างระมัดระวัง "เราเพิ่งจะตกลงปลงใจกันค่ะ" "โอ้ น่ารักจังเลยค่ะ" คุณอรพินยิ้ม "ดูคุณธามมีความสุขมากเลยนะคะ" พราวรุ้งเหลือบมองธามที่กำลังยืนพูดคุยอยู่กับนักลงทุนคนสำคัญ ซึ่งก็คือเป้าหมายหลักของค่ำคืนนี้ "หนูก็ดีใจที่คุณธามมีความสุขค่ะ" เธอตอบ ตลอดทั้งคืน พราวรุ้งทำหน้าที่ของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ เธอสามารถพูดคุยกับแขกเหรื่อได้อย่างราบรื่น และที่สำคัญ เธอก็สามารถสร้างความประทับใจให้กับนักลงทุนคนสำคัญได้อย่างดีเยี่ยม "คุณพราวรุ้งเป็นสุภาพสตรีที่น่าสนใจมากครับ" นักลงทุนท่านนั้นเอ่ยกับธามขณะที่พราวรุ้งเดินออกไปหยิบเครื่องดื่ม "คุณโชคดีจริงๆ นะครับ" ธามยิ้มบางๆ "ขอบคุณครับ" เขากล่าว "เธอเป็นคนที่พิเศษจริงๆ" หลังจากงานเลี้ยงเลิก พราวรุ้งกลับมาถึงห้องพักด้วยความเหนื่อยอ่อน แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจ "หนูทำได้แล้วค่ะคุณธาม" เธอพูดด้วยรอยยิ้มที่เปล่งประกาย "หนูทำได้จริงๆ" ธามมองพราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง "ผมรู้อยู่แล้วว่าคุณทำได้" เขาตอบ "คุณทำได้ดีมากจริงๆ คืนนี้" "ขอบคุณค่ะ" พราวรุ้งตอบ "ถ้าไม่มีคุณธาม และคุณแอนนี่ หนูคงทำไม่ได้แน่ๆ" "ไม่เป็นไร" ธามพูด "คุณแค่ต้องเชื่อมั่นในตัวเองให้มากกว่านี้" เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ "คืนนี้ คุณอยากจะคุยอะไรกับผมเป็นพิเศษไหม" พราวรุ้งนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอมองเข้าไปในดวงตาของธามที่กำลังมองเธออย่างคาดหวัง "คือ... หนูแค่อยากจะขอบคุณคุณธามค่ะ" เธอตอบ "ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" ธามพยักหน้า "ผมรู้อยู่แล้ว" เขาเอ่ย "พรุ่งนี้ก็จะเป็นวันของเรา ฉะนั้น วันนี้คุณพักผ่อนให้เต็มที่นะครับ" คำว่า "วันของเรา" ทำให้หัวใจของพราวรุ้งเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอไม่แน่ใจว่าธามหมายความว่าอย่างไร แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงความใกล้ชิดบางอย่างที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา เช้าวันต่อมา พราวรุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่น เธอเปิดหน้าต่างรับแสงแดดยามเช้า และสูดอากาศบริสุทธิ์เข้ามาเต็มปอด "วันนี้จะเป็นวันของเรา" เธอพึมพำกับตัวเอง ธามรอเธออยู่ที่ห้องอาหารพร้อมกับอาหารเช้าที่จัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม "อรุณสวัสดิ์ครับ" เขาเอ่ยทักทายเมื่อเห็นพราวรุ้งเดินเข้ามา "วันนี้เป็นไงบ้าง" "ดีค่ะ" พราวรุ้งตอบ พลางนั่งลงตรงข้ามกับธาม "หนูรู้สึกดีมากๆ เลยค่ะ" "ดีแล้วครับ" ธามยิ้ม "วันนี้ผมจะพาคุณไปทำอะไรที่พิเศษ" "พิเศษยังไงเหรอคะ" พราวรุ้งถามด้วยความสงสัย "เดี๋ยวคุณก็รู้" ธามตอบ "แต่ก่อนอื่น กินอาหารเช้าให้อร่อยก่อนนะครับ" ตลอดมื้อเช้า พราวรุ้งสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวธาม เขากลายเป็นคนที่ดูผ่อนคลายมากขึ้น พูดคุยกับเธอด้วยท่าทีที่เป็นกันเองมากขึ้น ราวกับว่ากำแพงที่เคยเย็นชาของเขากำลังค่อยๆ พังทลายลง หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ธามก็พาพราวรุ้งขึ้นรถลีมูซีนที่จอดรออยู่ "เราจะไปไหนกันคะ" พราวรุ้งถามอีกครั้ง "ไปที่ๆ คุณจะได้เจอตัวเองในอีกเวอร์ชันหนึ่ง" ธามตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา