พราวรุ้งนั่งลงบนโซฟาบุหนังอย่างนุ่มสบาย สายตาสำรวจไปรอบห้องรับแขกที่โอ่อ่าแต่ก็แฝงไปด้วยความอบอุ่นของคฤหาสน์หลังนี้ เฟอร์นิเจอร์ไม้สักโบราณถูกจัดวางอย่างลงตัว ประดับด้วยภาพเขียนสีน้ำมันและรูปถ่ายขาวดำของบรรพบุรุษที่เรียงรายอยู่บนผนัง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิลอยมาแตะจมูก ชวนให้นึกถึงบ้านในวัยเด็กของเธอ "คุณพ่อคุณแม่สบายดีนะคะ" เธอเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่นั่งลงได้สักพัก "สบายดีจ้ะ" คุณหญิงอรทัยตอบพลางยิ้ม "กำลังมีความสุขที่ได้มีหลานมาเยี่ยมถึงที่" เธอเหลือบมองธามด้วยสายตาหยอกล้อ "ปกติเห็นแต่ทำงานหัวหมุน ไม่ค่อยมีเวลาพาใครมาหรอก" ธามยิ้มรับ "ก็คุณแม่กับคุณพ่ออยากเจอคุณพราวมาตั้งนานแล้วนะครับ ผมก็เลยถือโอกาสพามา" เขานั่งลงข้างๆ พราวรุ้ง วางมือบนต้นขาของเธอเบาๆ เป็นการให้กำลังใจ "ที่นี่อบอุ่นมากเลยครับคุณพราว ผมชอบบรรยากาศแบบนี้" "ใช่ค่ะ" พราวรุ้งเห็นด้วย "หนูรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตเลยค่ะ" เธอหันไปมองบิดาของธาม "คุณพ่อสบายดีนะคะ" "สบายดี สบายดี" คุณพ่อของธาม หรือคุณทศพล ตอบเสียงดังฟังชัด "ดีใจที่ได้เจอพราวรุ้งนะ เห็นธามพูดถึงตลอดเลย คิดว่าคงจะเป็นคนเก่งและสวยมากๆ พอเจอตัวจริงก็ไม่ผิดหวังจริงๆ" "คุณพ่อชมเกินไปแล้วค่ะ" พราวรุ้งกล่าวด้วยความเขินอาย "ไม่เลย" คุณทศพลเสริม "ธามเล่าให้ฟังว่าพราวรุ้งช่วยงานเขาเรื่องโรงแรมเยอะมาก เป็นคู่คิดที่ดีจริงๆ" บทสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น พราวรุ้งรู้สึกสบายใจอย่างประหลาด เธอสังเกตเห็นความรักและความผูกพันในครอบครัวของธาม ซึ่งแตกต่างจากความสัมพันธ์ที่เธอเคยมีกับครอบครัวของตัวเองอย่างสิ้นเชิง ที่นี่มีแต่รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ และความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากทุกคน "คุณธามคะ" เธอเรียกเบาๆ เมื่อสบโอกาส "ครับ" ธามหันมามอง "ครอบครัวของคุณธามน่ารักมากเลยค่ะ หนูรู้สึกดีมากๆ ที่ได้มาอยู่ที่นี่" เธอพูดด้วยความรู้สึกจริงใจ คุณหญิงอรทัยยิ้มอย่างเอ็นดู "ยินดีเสมอจ้ะพราวรุ้ง มาบ่อยๆ นะลูก" เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงช่วงบ่าย ธามก็ขอตัวพาพราวรุ้งไปเดินเล่นรอบบริเวณคฤหาสน์ "ผมอยากให้คุณพราวได้เห็นสวนของเราครับ" เขาบอก พวกเขาเดินออกมาจากตัวอาคารหลัก สูดอากาศบริสุทธิ์ที่สดชื่นของชนบท พราวรุ้งตื่นตาตื่นใจกับความงามของสวนดอกไม้ที่จัดแต่งอย่างประณีต มีทั้งดอกกุหลาบสีแดงสด บัวสีชมพูอ่อน และดอกไม้อื่นๆ อีกนานาชนิดที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล "สวยมากเลยค่ะคุณธาม" เธออุทาน "หนูไม่เคยเห็นสวนที่ไหนสวยขนาดนี้มาก่อนเลย" "ผมดีใจที่คุณพราวชอบ" ธามตอบ เขาเดินนำพราวรุ้งไปยังศาลาเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมสระบัว "สมัยเด็กๆ ผมชอบมานั่งเล่นที่นี่กับคุณแม่บ่อยๆ" ทั้งสองนั่งลงบนม้านั่งไม้ในศาลา ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำไหลเอื่อยๆ และเสียงนกร้องจากพุ่มไม้ใกล้ๆ พราวรุ้งมองภาพสะท้อนของท้องฟ้าสีครามในผิวน้ำที่สงบนิ่ง ก่อนจะหันไปมองธามที่กำลังจ้องมองเธออยู่ "มีอะไรเหรอคะ" เธอถาม ธามส่ายหน้าเบาๆ "เปล่าครับ แค่มองคุณ" เขายิ้ม "คุณดูมีความสุขนะ เวลาที่ได้อยู่กับธรรมชาติแบบนี้" "ค่ะ" พราวรุ้งตอบ "ที่นี่ทำให้หนูรู้สึกผ่อนคลายมากจริงๆ" เธอชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถามคำถามที่อยู่ในใจมาสักพัก "คุณธามคะ หนูอยากถามอะไรบางอย่าง" "ถามมาได้เลยครับ" "ทำไมคุณธามถึงพาหนูมาที่นี่คะ" เธอถามตรงๆ "ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ส่วนตัวมากๆ เลย" ธามเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาทอดยาวออกไปมองยังผืนน้ำ เขาถอนหายใจเบาๆ "ผมอยากให้คุณพราวได้เห็นอีกด้านหนึ่งของผมครับ" เขาหันมาสบตาเธอ "ด้านที่ไม่ได้มีแต่เรื่องงาน เรื่องธุรกิจ หรือเรื่องที่ซับซ้อน" "แล้ว... ด้านนั้นเป็นยังไงคะ" พราวรุ้งถามอย่างอ่อนโยน "เป็นด้านที่ผมเป็นแค่ 'ธาม' คนหนึ่งครับ" เขาตอบ "คนที่รักครอบครัว รักบ้านเกิด และคนที่... เริ่มรู้สึกดีกับใครบางคน" คำพูดของธามทำให้พราวรุ้งใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ "คุณธามคะ" เธอเรียกชื่อเขาเบาๆ "ผมรู้ครับว่าเรามีข้อตกลงกัน" ธามพูดต่อ "แต่บางครั้ง หัวใจมันก็ห้ามกันไม่ได้" เขามองเข้าไปในดวงตาของพราวรุ้งอย่างมีความหมาย "ผมอยากให้คุณพราวรู้ ว่าสำหรับผมแล้ว คุณไม่ใช่แค่ 'ภรรยาทดลอง' อีกต่อไปแล้ว" พราวรุ้งอึ้งไป เธอไม่คิดว่าธามจะพูดอะไรแบบนี้ออกมา การที่เขาพาเธอมาที่บ้านเกิด มาแนะนำให้ครอบครัวรู้จัก และการที่เขาบอกว่าเธอไม่ใช่แค่ภรรยาทดลองอีกต่อไป มันทำให้ความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม "หนู... หนูไม่รู้จะพูดอะไรเลยค่ะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ไม่ต้องพูดอะไรครับ" ธามตอบ "แค่อยู่ตรงนี้กับผมก็พอ" เขายื่นมือมาจับมือของเธอไว้แน่น "ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมจริงจังกับความรู้สึกนี้" พราวรุ้งมองมือของธามที่กุมมือเธออยู่ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่ส่งผ่านมา เธอหลับตาลง สูดหายใจลึกๆ ภาพใบหน้าของธามที่เต็มไปด้วยความจริงใจปรากฏขึ้นในความคิด เธอไม่แน่ใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไรกันแน่ แต่มันไม่ใช่แค่ความผูกพันจากการแสดงบทบาทภรรยาอีกต่อไป มันเป็นสิ่งที่มากกว่านั้น... มันเริ่มกลายเป็นความรู้สึกที่แท้จริง