เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าใดไม่ทราบแน่ชัด พราวรุ้งยังคงนั่งนิ่งอยู่ข้างธามที่ศาลาในสวน มือของทั้งสองยังคงประสานกันแน่น ความรู้สึกที่ซับซ้อนก่อตัวขึ้นในใจของเธอ เธอรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นกับความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคน ซึ่งมันอาจจะเกินกว่าขอบเขตของ "ข้อตกลง" ที่ตั้งไว้แต่แรก "คุณพราวครับ" ธามเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบ "คุณอยากจะลองทานอาหารเย็นกับครอบครัวผมไหมครับ" พราวรุ้งหันไปมองเขา "หนู... หนูจะรบกวนไหมคะ" "ไม่รบกวนเลย" คุณหญิงอรทัยที่เดินเข้ามาสมทบกับสามี ยิ้มให้ "ยิ่งมีพราวรุ้งมาทานด้วย คุณพ่อคุณแม่ยิ่งมีความสุข" "ค่ะ" พราวรุ้งตอบรับด้วยรอยยิ้ม "หนูยินดีค่ะ" เมื่อกลับเข้ามาในตัวบ้าน บรรยากาศก็ยิ่งอบอุ่นมากขึ้น คุณพ่อคุณแม่ของธามดูจะเอ็นดูเธอเป็นพิเศษ พากันถามไถ่เรื่องราวต่างๆ ด้วยความสนใจใคร่รู้ ทำให้พราวรุ้งรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อย่างแท้จริง ช่วงระหว่างมื้ออาหาร ธามคอยดูแลเอาใจใส่พราวรุ้งเป็นอย่างดี เขาตักอาหารให้เธอ เล่าเรื่องราวตลกขบขัน และคอยเติมเครื่องดื่มให้เสมอ สายตาที่เขามองเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรู้สึกที่บ่งบอกได้มากกว่าความเป็นเพื่อนร่วมงาน หรือ "คู่ชีวิตตามสัญญา" "ธามเล่าให้ฟังว่าพราวรุ้งชอบทานปลามาก" คุณหญิงอรทัยบอกพลางส่งจานปลาทอดที่ดูน่าทานมาให้ "ลองชิมดูนะ อร่อยมาก" "ขอบคุณค่ะคุณหญิง" พราวรุ้งรับคำพลางยิ้ม "คุณแม่ทำอาหารเก่งจังเลยค่ะ" "ไม่เท่าพราวรุ้งหรอก" คุณทศพลเสริม "ธามบอกว่าบางทีพราวรุ้งก็เข้าครัวทำอาหารให้เขาทานตอนดึกๆ ด้วย" พราวรุ้งหน้าแดงเล็กน้อย "ก็... บางทีคุณธามทำงานดึก หนูเป็นห่วงก็เลยทำไปให้ค่ะ" เธอเหลือบมองธามที่นั่งยิ้มอยู่ข้างๆ "ผมโชคดีจริงๆ ที่ได้พราวรุ้งมาดูแล" ธามพูดขึ้นอย่างหน้าตาเฉย แต่สายตาที่มองพราวรุ้งกลับสื่อความหมายบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น หลังจากมื้ออาหาร พราวรุ้งก็ขอตัวไปพักผ่อนในห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้ เธอเดินสำรวจห้องอย่างเงียบๆ ห้องนอนห้องนี้ตกแต่งอย่างเรียบง่าย แต่ก็ดูหรูหราและอบอุ่น มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์โชยมาแตะจมูก เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่งดงามของชนบท ไม่นานธามก็เข้ามาในห้อง "เป็นอย่างไรบ้างครับ" เขาถาม "สบายดีค่ะ" พราวรุ้งตอบ "ห้องสวยมากเลยค่ะ" ธามเดินเข้ามาใกล้ ยืนข้างเธอที่หน้าต่าง "ผมดีใจที่คุณพราวชอบ" เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อ "คุณพราวครับ ผมอยากจะพูดเรื่องของเราให้ชัดเจนกว่านี้" พราวรุ้งหันไปมองเขา "หมายความว่ายังไงคะ" "ผมรู้ว่าข้อตกลงของเราคือสามเดือน" ธามกล่าว "แต่ผมรู้สึกว่า... ความรู้สึกของผมมันเปลี่ยนไปแล้ว" "เปลี่ยนไป... ยังไงคะ" พราวรุ้งถาม เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "ผมรู้สึกดีกับคุณพราวมากกว่าที่คิด" ธามยอมรับ "ผมอยากจะให้เราลองดูกันจริงๆ จังๆ โดยที่ไม่ใช่แค่การแสดง" คำพูดของธามทำให้หัวใจของพราวรุ้งเต้นรัว เธอเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างกัน เธอเริ่มผูกพันกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันที่ได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ได้เห็นมุมมองที่หลากหลายของเขา การที่เขาจริงจังกับความรู้สึกนี้ทำให้เธอรู้สึกทั้งดีใจและหวาดหวั่น "แต่... ข้อตกลงของเรา..." พราวรุ้งพยายามเอ่ย "ผมรู้ครับ" ธามขัดขึ้น "แต่ผมเชื่อว่าเราสามารถปรับเปลี่ยนมันได้" เขาเอื้อมมือมาจับแก้มของพราวรุ้งเบาๆ "คุณพราวครับ ผมขอโอกาสได้ไหมครับ โอกาสที่จะดูแลคุณจริงๆ โอกาสที่จะทำให้คุณมีความสุขจริงๆ" พราวรุ้งมองเข้าไปในดวงตาของธาม เธอเห็นความจริงใจที่เปล่งประกายออกมาจากแววตาคู่นั้น เธอไม่แน่ใจว่าเธอพร้อมที่จะก้าวข้ามเส้นแบ่งนี้หรือยัง แต่ความรู้สึกในใจมันกำลังบอกให้เธอทำ "หนู... หนูไม่รู้ค่ะ" เธอตอบอย่างตรงไปตรงมา "มันเร็วเกินไป" "ผมเข้าใจครับ" ธามถอนหายใจเบาๆ "แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมรู้สึกยังไง" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ "ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน" พราวรุ้งหลับตาลงเมื่อรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของธามที่เป่ารดใบหน้า เธอรู้สึกถึงแรงดึงดูดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "คุณธามคะ" เธอเรียกชื่อเขาอีกครั้ง "ครับ" "ให้หนูได้คิดก่อนนะคะ" เธอขอ "หนู... หนูต้องการเวลา" ธามถอยห่างออกไปเล็กน้อย สีหน้าของเขาฉายแววผิดหวังเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงพยักหน้า "ได้ครับ ผมจะรอ" เขามองเธอด้วยสายตาที่ยังคงมีความหวัง "แต่คุณพราวครับ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไง ผมอยากให้คุณรู้ว่าผมจริงจังกับความรู้สึกนี้จริงๆ" พราวรุ้งพยักหน้า เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธาม กำลังก้าวเข้าสู่บทใหม่ ที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและความรู้สึกที่เกินกว่าจะควบคุมได้