เช้าวันต่อมา พราวรุ้งรู้สึกถึงความอึดอัดเล็กน้อยเมื่อต้องเผชิญหน้ากับธามหลังจากที่เขาเอ่ยความรู้สึกของเขาออกมาเมื่อคืนนี้ เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะมีอาการประหม่าเมื่อสบตาเขา "ทานข้าวเช้าก่อนนะครับคุณพราว" ธามบอกขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งลงที่โต๊ะอาหารเช้าในห้องรับประทานอาหารของคฤหาสน์ "ค่ะ" พราวรุ้งตอบรับ พลางมองไปรอบๆ โต๊ะอาหารที่เต็มไปด้วยอาหารเช้าหลากหลายชนิดที่จัดเตรียมไว้อย่างสวยงาม คุณหญิงอรทัยและคุณทศพลก็มานั่งร่วมโต๊ะด้วย บรรยากาศโดยรวมยังคงอบอุ่นเป็นกันเอง แต่สำหรับพราวรุ้งแล้ว ความรู้สึกภายในใจของเธอเริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ "เมื่อคืนกลับห้องดึกเลยนะ" คุณหญิงอรทัยกล่าว "นอนหลับสบายดีไหม" "หลับสบายดีค่ะคุณหญิง" พราวรุ้งตอบ "หนูขอบคุณสำหรับที่พักที่สะดวกสบายนะคะ" "ยินดีเสมอจ้ะ" คุณหญิงอรทัยยิ้ม "ถ้าอยากจะมาพักผ่อนที่นี่อีกเมื่อไหร่ ก็บอกได้เลยนะ" พราวรุ้งยิ้มรับคำ แต่ในใจกลับรู้สึกสับสน เธอไม่แน่ใจว่าเธอจะสามารถกลับมาที่นี่ในฐานะ "แขก" ได้อีกหรือไม่ ถ้าหากเรื่องราวระหว่างเธอกับธามมันซับซ้อนเกินกว่าที่จะแก้ไขได้ หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ธามก็บอกว่าจะพาพราวรุ้งไปเที่ยวชมเมืองเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากคฤหาสน์นัก พราวรุ้งตอบตกลง เธอคิดว่าการได้ออกไปข้างนอก อาจจะช่วยให้เธอได้มีเวลาคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ได้มากขึ้น ระหว่างทาง ธามพยายามชวนคุยเรื่องทั่วไป เพื่อลดความอึดอัดระหว่างพวกเขา เขาเล่าเรื่องราวสมัยเด็กๆ เกี่ยวกับเมืองนี้ให้เธอฟัง พราวรุ้งเองก็พยายามตอบสนองบทสนทนาอย่างเต็มที่ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงระยะห่างบางอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างพวกเขา เมื่อพวกเขาไปถึงตัวเมือง พราวรุ้งก็เห็นว่ามันเป็นเมืองเล็กๆ ที่น่ารัก มีบ้านเรือนเก่าแก่ตั้งเรียงรายสองข้างทาง บรรยากาศเงียบสงบและร่มรื่น เธอเดินตามธามไปตามถนนสายเล็กๆ แวะชมร้านขายของที่ระลึกและร้านกาแฟโบราณ ขณะที่กำลังเดินชมร้านขายของที่ระลึกแห่งหนึ่ง พราวรุ้งก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าร้าน เธอเป็นผู้หญิงที่ดูดี แต่งกายด้วยชุดเดรสสีแดงเพลิงที่โดดเด่นสะดุดตา พราวรุ้งจำใบหน้าของเธอได้ทันที... เธอคือ แพรวพรรณ น้องสาวของธามนั่นเอง "คุณแพรวพรรณ!" พราวรุ้งอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ แพรวพรรณหันมามองเธอด้วยสายตาที่ดูไม่เป็นมิตรนัก "คุณ... คุณพราวรุ้ง" เธอกล่าวเสียงเย็น "มาทำอะไรที่นี่คะ" "หนูมาเที่ยวกับคุณธามค่ะ" พราวรุ้งตอบ พยายามรักษาท่าทีให้เป็นปกติ "คุณแพรวพรรณเองก็มาเที่ยวเหรอคะ" "เปล่าค่ะ" แพรวพรรณตอบ "หนูมาหาครอบครัว" เธอเหลือบมองธามที่เพิ่งเดินเข้ามาสมทบ "พี่ธามคะ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ไม่ยอมบอกหนูเลย" น้ำเสียงของแพรวพรรณดูเหมือนจะมีความไม่พอใจแฝงอยู่ "พี่เพิ่งพาคุณพราวมาเที่ยว" ธามตอบ พยายามปรับบรรยากาศ "พอดีเจอคุณพราวเข้าก็เลยชวนกันมา" "ชวนกันมา" แพรวพรรณย้ำคำ ราวกับจะจับผิด "แล้วทำไมไม่บอกว่าจะพาคุณพราวมาด้วยล่ะคะ" "พี่กะว่าจะเซอร์ไพรส์" ธามแก้ตัว แพรวพรรณหัวเราะในลำคอ "เซอร์ไพรส์เหรอคะ" เธอหันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "หนูไม่คิดว่าคุณพราวจะมาที่นี่ได้ง่ายๆ นะคะ" พราวรุ้งรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในคำพูดของแพรวพรรณ "หนู... หนูมาเยี่ยมครอบครัวคุณธามค่ะ" เธอตอบเสียงเบา "เยี่ยมครอบครัว" แพรวพรรณพูดซ้ำ "แล้วคุณพราวรู้หรือเปล่าคะ ว่าการมาที่นี่มันมีความหมายยังไง" ธามรู้สึกถึงความตึงเครียดที่กำลังก่อตัวขึ้น "แพรว นี่เธอพูดอะไร" เขาถามขึ้น "ก็แค่พูดความจริงค่ะพี่ธาม" แพรวพรรณตอบ "คุณพราวอาจจะยังไม่รู้สินะคะ ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาได้ง่ายๆ" พราวรุ้งรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เธอไม่เข้าใจว่าทำไมแพรวพรรณถึงมีท่าทีเช่นนี้ หรือว่าการมาที่บ้านเกิดของธามมันมีความหมายบางอย่างที่เธอไม่รู้อีก "คุณแพรวพรรณคะ" พราวรุ้งพูดขึ้น "หนูไม่เข้าใจว่าคุณหมายถึงอะไร" "ก็หมายความว่า..." แพรวพรรณหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับจะประเมินสถานการณ์ "ที่นี่คือบ้านของครอบครัวเรา คุณธามพาคุณเข้ามาที่นี่ คงจะคิดว่าคุณเป็นคนพิเศษมากๆ เลยสินะคะ" "ใช่ครับ" ธามตอบเสียงดังฟังชัด "คุณพราวเป็นคนพิเศษสำหรับผม" คำตอบของธามยิ่งทำให้แพรวพรรณดูเหมือนจะไม่พอใจมากขึ้น เธอหันมามองพราวรุ้งด้วยสายตาเย้ยหยัน "พิเศษจริงๆ ด้วย" เธอกล่าว "แต่ไม่รู้ว่าจะพิเศษได้นานแค่ไหน" สิ้นคำพูดนั้น พราวรุ้งก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแหลมคมทิ่มแทงเข้ามาในหัวใจ เธอไม่แน่ใจว่าแพรวพรรณกำลังบอกอะไรเธอ แต่คำพูดนั้นมันทำให้เธอนึกถึง "ข้อตกลง" ที่เธอกับธามมีร่วมกันขึ้นมา ภาพลวงตาที่เธอกำลังสร้างขึ้น อาจจะมีรอยร้าวที่ใหญ่กว่าที่เธอคิด... และรอยร้าวนั้นกำลังถูกทำให้ชัดเจนขึ้นโดยน้องสาวของธามเอง