อรินดานั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังสวนดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ความรู้สึกโหยหาบ้านและความคิดถึงแม่ถาโถมเข้ามาในใจ เธอจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้คุยกับแม่ แม่ก็ยังคงอ่อนแอและดูเหนื่อยล้า "คุณอรินดาคะ" เสียงของแม่บ้านดังขึ้น เรียกสติของเธอให้กลับคืนมา "คุณภาคินฝากมาบอกว่าให้คุณเตรียมตัวให้พร้อม เพราะวันนี้เราจะไปเยี่ยมคุณแม่ของคุณค่ะ" อรินดาหันขวับด้วยความตกใจ "ไปเยี่ยมคุณแม่เหรอคะ" "ใช่ค่ะ" แม่บ้านตอบ "คุณภาคินจะไปกับคุณด้วย" หัวใจของอรินดาเต้นแรงด้วยความกังวล เธอดีใจที่จะได้เจอแม่ แต่ก็อดหวั่นใจไม่ได้ที่ภาคินจะต้องไปด้วย เขาจะทำตัวอย่างไรเมื่อเจอกับแม่ของเธอที่อ่อนแอ "ฉันต้องเตรียมอะไรไปบ้างคะ" อรินดาถามอย่างร้อนรน "ไม่ต้องเตรียมอะไรค่ะ" แม่บ้านตอบ "คุณภาคินจัดการให้หมดแล้ว" อรินดารู้สึกประหลาดใจกับความใส่ใจของภาคิน แต่ก็ยังคงมีความกังวลเจือปนอยู่ เธอรีบเข้าไปในห้องนอนเพื่อเตรียมตัว เมื่อลงมาที่ห้องอาหาร ภาคินก็รอเธออยู่แล้ว เขาแต่งกายด้วยชุดลำลองสีสุภาพ ดูสบายตาขึ้นกว่าปกติ "พร้อมแล้วเหรอ" เขาถาม "ค่ะ" อรินดาตอบ "ดี" ภาคินพยักหน้า "เราไปกันเลย" รถลีมูซีนคันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังบ้านพักตากอากาศหลังเล็กที่อรินดาเคยใช้ชีวิตอยู่กับแม่ ตลอดทาง อรินดาพยายามชวนภาคินคุย เขาตอบคำถามเธออย่างสั้นๆ แต่ก็ดูเหมือนจะรับฟังอย่างตั้งใจ "คุณแม่ของฉัน... ท่านไม่ค่อยสบายค่ะ" อรินดาเริ่มต้นบทสนทนา "ท่านต้องพักผ่อนเยอะๆ" "ผมรู้" ภาคินตอบ "ผมได้เตรียมยาและอุปกรณ์ทางการแพทย์บางส่วนไว้แล้ว" อรินดามองเขาด้วยความประหลาดใจ "คุณเตรียมไว้ให้ด้วยเหรอคะ" "แน่นอน" ภาคินตอบ "ผมจะไม่ปล่อยให้คุณต้องกังวลเรื่องนั้น" คำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยเขาก็มีความรับผิดชอบในส่วนของเขา เมื่อรถจอดสนิท อรินดาก็ลงจากรถทันที เธอรีบเดินเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นเต้นและคิดถึง "แม่คะ..." เธอเรียกเสียงดัง หญิงชราที่นอนอยู่บนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าของท่านดูซีดเซียว แต่ก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อเห็นลูกสาว "อรินดา..." เสียงของท่านแหบพร่า อรินดารุดเข้าไปกอดแม่ด้วยความรัก "แม่คะ หนูมาแล้ว" ท่านลูบหลังลูกสาวเบาๆ "กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ" ภาคินเดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ เขาหยุดยืนอยู่ห่างๆ มองภาพที่ลูกสาวกำลังปลอบประโลมแม่ของเธอ "สวัสดีครับคุณแม่" ภาคินเอ่ยทักทาย น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติ คุณแม่ของอรินดาลืมตาขึ้นมองภาคิน ใบหน้าของท่านฉายแววสงสัยเล็กน้อย "นี่... ภาคินค่ะแม่" อรินดาแนะนำ "สามีของฉันค่ะ" คุณแม่ของอรินดาพยักหน้ารับเบาๆ "ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" ท่านกล่าว "ผมดีใจที่ได้มาเยี่ยมครับ" ภาคินตอบ "ผมขอโทษที่อาจจะไม่ได้มาเยี่ยมบ่อยนัก" "ไม่เป็นไรค่ะ" คุณแม่ของอรินดาตอบ "อรินดาเล่าให้ฟังแล้วว่าคุณยุ่งมาก" อรินดารู้สึกโล่งใจที่ทั้งสองคนคุยกันได้โดยไม่มีท่าทีอึดอัด "แม่คะ หนูมีเรื่องจะบอกแม่ค่ะ" อรินดาเริ่มพูดอย่างลังเล "ว่ามาสิลูก" "คือ... หนูได้แต่งงานกับคุณภาคินแล้วค่ะ" อรินดาพูด "และเราจะย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ของเขาค่ะ" คุณแม่ของอรินดาถอนหายใจยาว "แม่รู้แล้วล่ะลูก" ท่านกล่าว "อรินดาตัดสินใจแล้ว แม่ก็ต้องยอมรับ" "แม่คะ... หนูขอโทษนะคะ" อรินดารู้สึกผิด "ไม่ต้องขอโทษหรอกจ้ะ" ท่านกล่าว "แม่รู้ว่าหนูทำไปเพื่ออะไร" ภาคินเดินเข้ามาใกล้เตียงมากขึ้น "ผมจะดูแลคุณแม่ให้ดีที่สุดครับ" เขาพูด "คุณแม่ไม่ต้องห่วงนะครับ" คุณแม่ของอรินดามองภาคินด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ฝากดูแลลูกสาวคนเดียวของแม่ด้วยนะ" ท่านกล่าว "ผมสัญญาครับ" ภาคินตอบหนักแน่น อรินดารู้สึกอบอุ่นหัวใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ อย่างน้อยเธอก็รู้สึกว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวอีกต่อไป พวกเขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นอีกสักพัก ก่อนที่ภาคินจะบอกให้อรินดาเตรียมตัวกลับ "ผมต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องงาน" เขาบอก อรินดาพยักหน้ารับ เธอหอมแก้มแม่ของเธออีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปพร้อมกับภาคิน ขณะนั่งอยู่ในรถ อรินดาก็รู้สึกผ่อนคลายลง เธอหันไปมองภาคิน "ขอบคุณนะคะ" เธอพูด "เรื่องอะไร" เขาถาม "ที่พาหนูไปหาแม่" อรินดาตอบ "และ... ขอบคุณที่คุณดูแลแม่ของหนู" ภาคินเพียงพยักหน้ารับ "เราเป็นสามีภรรยากันแล้ว" เขาพูด "หน้าที่ของผมคือต้องดูแลคุณและครอบครัวของคุณ" คำพูดนั้นยังคงมีความเย็นชาอยู่บ้าง แต่แฝงไปด้วยความรับผิดชอบที่ทำให้อรินดารู้สึกสบายใจ เธอเริ่มมองเห็นอีกด้านหนึ่งของภาคิน ผู้ชายที่ซับซ้อนและยากจะหยั่งถึง