แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องนอนของอรินดา เธอตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นกว่าเมื่อวาน ภาพใบหน้าของแม่ที่ดูดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อวานนี้ยังคงติดตา ทำให้เธอมีความหวัง "อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณอรินดา" เสียงแม่บ้านดังขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้ามา "วันนี้คุณภาคินจะพาคุณไปเยี่ยมคุณแม่ของคุณอีกครั้งค่ะ" อรินดาลุกขึ้นนั่งบนเตียง "จริงเหรอคะ" "ค่ะ ท่านให้ดิฉันมาแจ้งให้คุณเตรียมตัวค่ะ" อรินดายิ้มออกมาอย่างดีใจ เธอรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้ไปเจอแม่ของเธออีกครั้ง หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ อรินดาก็ตรงไปที่ห้องแต่งตัว เธอเลือกชุดที่ดูสุภาพเรียบร้อย แต่ก็ยังคงความเป็นตัวเอง เมื่อลงมาด้านล่าง ภาคินก็รอเธออยู่ที่ล็อบบี้แล้ว เขาดูผ่อนคลายกว่าเมื่อวานนี้ "พร้อมแล้วเหรอ" เขาถาม "พร้อมแล้วค่ะ" อรินดาตอบ "ไปกันเถอะ" ภาคินผายมือเชิญ อรินดาเดินตามภาคินไปยังรถยนต์คันหรู พวกเขานั่งลงบนเบาะหนังอย่างสบายๆ การเดินทางไปยังโรงพยาบาลเป็นไปอย่างเงียบสงบเช่นเคย แต่ครั้งนี้ความเงียบกลับไม่ทำให้รู้สึกอึดอัดเท่าเมื่อวาน เมื่อไปถึงโรงพยาบาล อรินดารีบเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย ภาพแม่ของเธอนั่งอยู่บนเตียง โดยมีพยาบาลคอยดูแลอยู่ "คุณแม่คะ" อรินดาเอ่ยทักทายอย่างสดใส "อรินดา... มาแล้วเหรอจ๊ะ" แม่ของอรินดายิ้มรับ "วันนี้คุณแม่ดูดีขึ้นนะคะ" อรินดาเดินเข้าไปนั่งข้างเตียง "ดีขึ้นหน่อยจ้ะ" แม่ตอบ "เมื่อคืนนอนหลับสบาย" ภาคินเดินเข้ามา "สวัสดีครับคุณแม่" "อ้าว คุณภาคิน มาแล้วเหรอจ๊ะ" แม่ของอรินดาดูจะคุ้นเคยกับเขามากขึ้น "ขอบคุณนะที่ดูแลลูกสาวแม่" "ผมยินดีเสมอครับ" ภาคินตอบ ขณะที่อรินดากำลังพูดคุยกับแม่ของเธอ ภาคินก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเดินออกไปนอกห้อง "คุณภาคินไปไหนคะ" แม่ของอรินดาถาม "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะแม่" อรินดาตอบ ไม่นานนัก ภาคินก็กลับเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้าครุ่นคิด "มีอะไรหรือเปล่าคะคุณภาคิน" อรินดาถาม "ผม... อยากจะบอกอะไรคุณบางอย่าง" ภาคินกล่าว เขานั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ อรินดา มองไปที่แม่ของเธอ "คุณแม่ครับ ผมขออนุญาตพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคุณอรินดานะครับ" แม่ของอรินดาพยักหน้า "พูดมาสิ" ภาคินหันมามองอรินดา สีหน้าของเขาจริงจัง "อรินดา... จริงๆ แล้ว เรื่องที่คุณแม่ป่วย... มันมีอะไรมากกว่านั้น" อรินดาขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไงคะ" "คือ... เรื่องนี้มันค่อนข้างละเอียดอ่อน" ภาคินอธิบาย "และอาจจะกระทบกระเทือนจิตใจคุณได้" "ฉันพร้อมที่จะรับฟังค่ะ" อรินดาตอบ เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย "คุณแม่ของคุณ... ไม่ได้ป่วยด้วยโรคทั่วไป" ภาคินกล่าวช้าๆ "แต่ท่าน... ถูกวางยาพิษ" คำพูดของภาคินทำให้ทั้งอรินดาและแม่ของเธอตกใจ อรินดาอ้าปากค้าง ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ "อะไรนะคะ!" แม่ของอรินดาอุทาน "ใคร... ใครทำแบบนี้" "ผมกำลังสืบหาตัวคนร้ายอยู่ครับ" ภาคินตอบ "แต่ตอนนี้... ยังไม่มีข้อมูลที่ชัดเจน" "ถูกวางยาพิษ..." อรินดาพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อ "ใครกัน... ทำไมถึงทำแบบนี้กับแม่ของฉัน" "ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ" ภาคินกล่าว "แต่ผมจะพยายามหาความจริงมาให้ได้" แม่ของอรินดามองหน้าลูกสาวด้วยความเป็นห่วง "อรินดา... ลูกอย่าคิดมากนะ" "หนู... หนูรับไม่ได้ค่ะแม่" อรินดาพูด น้ำตาเริ่มไหล "ใครกัน... ที่ใจร้ายขนาดนี้" "ผมเข้าใจว่าคุณเสียใจ" ภาคินพูด "แต่ตอนนี้เราต้องเข้มแข็ง และหาทางแก้ไข" "แล้ว... แล้วคุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ" อรินดาถาม "ผม... มีคนรู้จักที่ทำงานในวงการนี้" ภาคินตอบ "เขาเป็นคนบอกผม" "แล้ว... ทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก" "ผมไม่อยากให้คุณตกใจ และผมก็ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด" ภาคินอธิบาย "ผมรอจนกว่าจะมั่นใจจริงๆ" อรินดาพยักหน้าอย่างช้าๆ แม้จะยังสับสนและเสียใจ แต่เธอก็พอจะเข้าใจเหตุผลของภาคิน "แล้ว... แล้วเราจะทำยังไงต่อไปคะ" อรินดาถาม "ผมจะให้คนของผมคอยสืบหาข้อมูลอย่างเต็มที่" ภาคินกล่าว "ส่วนคุณ... ก็ดูแลคุณแม่ให้ดีที่สุด" "ค่ะ" อรินดาตอบรับ บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียด ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่ได้มาเจอแม่เมื่อเช้า ถูกแทนที่ด้วยความตกใจและความไม่สบายใจ "คุณแม่คะ" อรินดาหันไปหาแม่ "แม่จำอะไรได้บ้างไหมคะ ว่ามีใครเข้ามาหาแม่ในช่วงที่ผ่านมา" "แม่... ก็จำไม่ค่อยได้แล้วลูก" แม่ตอบ "ช่วงนั้นแม่... รู้สึกไม่ค่อยสบายบ่อยๆ" "แล้ว... มีใครที่แม่สงสัยบ้างไหมคะ" แม่ของอรินดาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ไม่มีนะลูก... ปกติก็มีแต่ญาติๆ ที่มาเยี่ยม" อรินดาถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะซับซ้อนกว่าที่คิด "ผมจะลองสอบถามจากคนอื่นๆ ดูนะครับ" ภาคินกล่าว "เผื่อจะมีใครเห็นอะไรผิดปกติ" "ขอบคุณค่ะคุณภาคิน" อรินดาพูด "คุณไม่ต้องกังวลนะ" ภาคินพูด "ผมจะดูแลเรื่องนี้เอง" อรินดามองภาคินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เธอเริ่มมองเห็นเขาในมุมมองที่แตกต่างออกไป เขาไม่ได้เป็นเพียงสามีตามข้อตกลงอีกต่อไป แต่เป็นคนที่พร้อมจะช่วยเหลือเธอในยามยาก "คุณภาคินคะ" อรินดาเรียกชื่อเขา "หนู... ขอโทษที่เมื่อก่อนฉัน... ไม่ค่อยเข้าใจคุณ" ภาคินยิ้มบางๆ "ไม่เป็นไรครับ" "ขอบคุณนะคะ" อรินดาพูดจากใจจริง หลังจากนั้น อรินดาก็ใช้เวลาที่เหลืออยู่กับแม่ของเธอ เธอพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง เพื่อให้แม่สบายใจ แต่ในใจของเธอก็ยังคงเต็มไปด้วยคำถามและความไม่สบายใจ เมื่อถึงเวลาที่ต้องกลับ อรินดาก็รู้สึกใจหาย "แม่คะ หนูไปก่อนนะคะ เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะรีบมาหาใหม่" "ลูก... ดูแลตัวเองนะ" แม่ของอรินดาเอ่ยเตือน "ค่ะแม่" อรินดาตอบ พลางก้มลงจูบหน้าผากแม่ เธอเดินออกจากห้องไปพร้อมกับภาคิน "คุณอรินดา... คุณไหวไหม" ภาคินถามเมื่อออกมาจากโรงพยาบาล "ฉัน... ไม่รู้ค่ะ" อรินดาตอบตรงๆ "มัน... มันยากเกินไป" "ผมอยู่ตรงนี้แล้ว" ภาคินจับมือของเธอเบาๆ "คุณไม่ต้องกลัว" อรินดามองมือของเขาที่กุมมือเธออยู่ ความอบอุ่นจากสัมผัสนั้นทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย "ขอบคุณนะคะ" เธอพูด "เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน" ภาคินกล่าว บนรถยนต์ที่กำลังเคลื่อนตัวกลับคฤหาสน์ อรินดาก็ยังคงนั่งนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง หัวใจของเธอยังคงเต็มไปด้วยความเศร้าและกังวล แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่ภาคินจะสามารถไขปริศนาเรื่องนี้ได้