กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดลอยอวลในอากาศ พร้อมด้วยเสียงบดกาแฟและไอร้อนจากเครื่องชงที่ทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน มันเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย เป็นความสบายใจที่อัญมณีพยายามไขว่คว้าหามาตลอดชีวิต แต่แล้วความสบายใจนั้นก็ถูกสั่นคลอนด้วยเสียงกริ่งที่ดังขึ้นเมื่อมีคนเปิดประตูร้านเข้ามา ภาพเงาตะคุ่มของชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำทะมึนก้าวเข้ามา ดวงตาของอัญมณีเบิกกว้างแทบจะทะลุออกมานอกเบ้า ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับเห็นผี เขาคือใครไปไม่ได้นอกจาก 'เขา' ผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายปี ชายหนุ่มที่ผูกมัดหัวใจเธอไว้ด้วยพันธนาการที่ชื่อว่า 'หนี้' "คุณ..." เสียงของอัญมณีแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน เธอรีบก้มหน้าลงไปก้มมองแก้วกาแฟในมือ ไม่กล้าสบตากับเขา สายตาของเธอสั่นระริก แขนที่กำลังจะยื่นไปหยิบผ้ากันเปื้อนก็ชะงักค้างกลางอากาศ ชายหนุ่มเดินตรงเข้ามาในร้านอย่างช้าๆ ก้าวเท้าหนักแน่นราวกับเจ้าของสถานที่ ใบหน้าคมเข้มของเขาเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ดวงตาคู่สีเข้มคู่นั้นกลับฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเสียใจ แต่มันคือความเด็ดเดี่ยวที่ทำให้อัญมณีรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงไขสันหลัง "ไง อัญมณี" เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาดังขึ้น ก้องกังวานอยู่ในความเงียบของร้านกาแฟที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ อัญมณีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "คุณ... มาทำอะไรที่นี่คะ" เธอถามเสียงสั่น ไม่ได้ต้องการคำตอบจริงๆ แค่ต้องการยื้อเวลาให้ตัวเองได้ตั้งหลัก "มาทวงของ" เขาตอบสั้นๆ ดวงตาคู่สีเข้มจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอไม่วาง ราวกับจะอ่านทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาคู่นั้น "ของ... ของอะไรคะ" เธอถามอีกครั้ง ทั้งที่รู้แก่ใจดีว่าคำตอบคืออะไร "ของที่เธอติดค้างฉันอยู่ไง" เขาเอ่ย น้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความหมายที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะตีความ หัวใจของอัญมณีบีบรัดแน่น เธอรู้ดีว่า 'ของ' ที่เขาพูดถึงนั้น ไม่ใช่แค่หนี้สินเงินทองที่บิดาของเธอทิ้งไว้ให้เธอต้องแบกรับ แต่ยังรวมถึง 'หนี้' อีกอย่างที่ติดค้างอยู่ในหัวใจของเธอมาตลอด "ฉัน... ฉันกำลังพยายามใช้หนี้ของคุณอยู่ค่ะ" เธอพยายามพูดให้เสียงหนักแน่นที่สุด "ใช่ เธอใช้หนี้เงิน แต่เธอใช้หนี้ใจรึยังล่ะ" เขาโยนคำถามกลับมา ทำเอาอัญมณีถึงกับหน้าแดงก่ำ เธอหลบสายตาเขาอีกครั้ง พยายามทำเป็นยุ่งกับเครื่องชงกาแฟ "คุณ... คุณอย่ามาพูดจาไร้สาระนะคะ" เธอตัดพ้อ "ไร้สาระเหรอ" เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเธอรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่ปะทะใบหน้า "หรือว่าสิ่งที่เธอรู้สึกมันไม่ใช่ความจริง" อัญมณีชะงัก เธอไม่รู้จะตอบคำถามนี้อย่างไรดี เพราะในส่วนลึกของหัวใจ เธอยอมรับว่าเขายังคงมีความหมายกับเธอเสมอ แม้ว่าเธอจะพยายามลืม พยายามหันหลังให้ แต่เขาก็ยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเสมอ "ฉัน... ฉันเหนื่อยแล้วค่ะ" เธอพูดเสียงแผ่ว "ฉันไม่อยากพูดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว" "เธอจะหนีไปไหนได้ล่ะอัญมณี" เขาถาม ดวงตาคู่สีเข้มยังคงจ้องมองเธอไม่วาง "เธอหนีฉันได้จริงๆ เหรอ" เขาเดินเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังจนหลังชนกับเคาน์เตอร์ บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่ง มีเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก "คุณ... คุณจะทำอะไร" เธอถามเสียงสั่น "สิ่งที่ฉันควรจะทำมานานแล้ว" เขาตอบ พลางยื่นมือมาข้างหน้า ปลายนิ้วเรียวยาวเชยคางของเธอขึ้น ให้ใบหน้าของเธอหันไปสบตาเขาโดยตรง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแววที่ทำให้อัญมณีหวั่นไหว เธอเห็นความเจ็บปวด ความผิดหวัง และความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกร้าวภายนอกนั้น "ฉัน... ฉันขอโทษ" เธอเอ่ยเสียงสั่น "ขอโทษเรื่องอะไร" เขาถาม "เรื่องทุกอย่างค่ะ" เธอตอบ "เรื่องที่ฉันหนีมา เรื่องที่ฉันไม่ยอมเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง" "แล้วตอนนี้ล่ะ" เขาถาม "ตอนนี้... ฉันก็ยังหนีอยู่ค่ะ" เธอตอบ พลางยิ้มบางๆ ทั้งน้ำตา "ไม่จริง" เขาพูด พลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ "ฉันเห็นมันในตาเธอ อัญมณี เธอไม่ได้หนีแล้ว" เขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของทั้งสองคนแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะใบหน้าของเธอ อัญมณีหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าของเขาเมื่อหลายปีก่อนผุดขึ้นมาในความทรงจำ ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาที่เคยอ่อนโยน และรอยยิ้มที่เคยละลายหัวใจเธอ "คุณ... คุณยังรักฉันอยู่ไหมคะ" คำถามที่หลุดออกจากปากเธออย่างไม่รู้ตัว ทำเอาทั้งเธอและเขาก็ประหลาดใจ เขาหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ใบหน้าคมเข้มของเขาฉายแววบางอย่างที่ทำให้อัญมณีใจเต้นแรงขึ้น "แล้วเธอคิดว่าไงล่ะ" เขาถามกลับ อัญมณีไม่รู้จะตอบอย่างไร เธอหลับตาแน่น พยายามรวบรวมสติ "ฉัน... ฉันไม่รู้" เธอกระซิบ "เธอรู้ดี" เขาพูด พลางเลื่อนมือลงมาวางบนแก้มของเธอเบาๆ "และฉันก็รู้เหมือนกัน" แล้วริมฝีปากของเขาก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย ทั้งความโหยหา ความคิดถึง และความรักที่รอคอยมานาน อัญมณีรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน มีเพียงเขาและเธอในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้ "ฉันคิดถึงเธอเหลือเกินอัญมณี" เขาพึมพำ ขณะที่ริมฝีปากยังคงแนบชิดกัน "ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ" เธอตอบ เสียงสั่นเครือ "เรา... เราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม" เธอถาม เขาผละริมฝีปากออกเล็กน้อย สบตาเธอด้วยดวงตาที่ฉายแววแห่งความหวัง "ถ้าเธอพร้อม ฉันก็พร้อม" อัญมณีพยักหน้า เธอพร้อมแล้ว พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตัวเอง พร้อมที่จะทลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นมา พร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับเขาอีกครั้ง "ฉันพร้อมค่ะ" เธอย้ำ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมเข้มของเขา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้อัญมณีใจเต้นแรงไม่แพ้ตอนที่เขาจูบเธอ "ดี" เขาพูด พลางโน้มใบหน้าเข้ามาจุมพิตเธออีกครั้ง คราวนี้จุมพิตหนักแน่นกว่าเดิม ราวกับจะประทับตราความเป็นเจ้าของไว้บนริมฝีปากของเธอ เสียงกริ่งหน้าร้านดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้ทั้งสองคนผละออกจากกัน อัญมณีหันไปมอง เห็นลูกค้าคนแรกของวันยืนอยู่หน้าร้านด้วยท่าทีงุนงง "ขอโทษค่ะ" เธอรีบพูด พลางเช็ดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "เชิญค่ะ" เขาเหลือบมองอัญมณีเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากร้าน ทิ้งให้อัญมณีมองตามหลังเขาไปด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอรู้ว่าเรื่องราวของเธอและเขาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ เธอจะไม่ยอมให้มันจบลงเหมือนในอดีตอีกต่อไป