อัญมณีและต้นกล้าใช้เวลาในช่วงบ่ายในการออกแบบร้านดอกไม้ ‘รักแรกแย้ม’ อย่างละเอียด ต้นกล้าช่วยเสนอแนะไอเดียต่างๆ ทำให้ร้านดูอบอุ่นและน่ารักสมกับชื่อ “ฉันอยากให้มีมุมเล็กๆ สำหรับนั่งจิบชา” อัญมณีเสนอ “ลูกค้าจะได้รู้สึกผ่อนคลาย” “ดีเลย” ต้นกล้าเห็นด้วย “แล้วเราจะจัดมุมนั้นให้ดูเป็นธรรมชาติหน่อยนะ ใช้เฟอร์นิเจอร์ไม้ แล้วก็มีต้นไม้ประดับเล็กๆ” “ใช่ค่ะ” เธอตาเป็นประกาย “แล้วก็อยากให้มีชั้นวางดอกไม้ที่ดูคลาสสิกหน่อย” “ผมมีเพื่อนคนหนึ่งที่ทำธุรกิจเฟอร์นิเจอร์ไม้” ต้นกล้าบอก “ผมจะลองติดต่อเขาให้ เขาอาจจะช่วยเราได้” “จริงเหรอคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น “ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีเลยค่ะ” “แล้วเรื่องสีผนังล่ะ” ต้นกล้าถาม “คุณอยากได้สีอะไร” “อืม...” อัญมณีคิด “ฉันอยากได้สีที่ดูอบอุ่น เป็นโทนสีพาสเทล อย่างสีชมพูอ่อนๆ หรือสีพีช” “ได้เลย” เขาพยักหน้า “ผมว่าสีชมพูอ่อนๆ จะเข้ากับดอกไม้ได้ดี” “แล้วก็อยากให้มีเพลงบรรเลงเบาๆ คลอไปด้วย” เธอเสริม “เพื่อให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย” “แน่นอน” ต้นกล้าตอบ “เราจะจัดให้มีระบบเครื่องเสียงที่ดี” พวกเขาคุยกันไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอัญมณีเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาลง “คุณต้นคะ” “ครับ” เขาตอบ “เรื่องเงินบริจาคของคุณ... หลังจากที่เกิดเรื่องกับคุณแม่ แล้วคุณก็บริจาคเงินจำนวนมากให้โรงพยาบาล” เธอกล่าว “คุณไม่รู้สึกเสียดายเงินเหรอคะ” ต้นกล้าเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังนึกถึงเหตุการณ์ในอดีต “เสียดายสิ” เขาตอบเสียงเครือ “ตอนนั้นผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะสูญเสียทุกอย่างไป” “ฉันเข้าใจค่ะ” เธอจับมือเขาไว้ “มันต้องเป็นช่วงเวลาที่ยากลำบากมากสำหรับคุณ” “ใช่” เขาถอนหายใจ “ผมรู้สึกผิดที่ไม่ได้อยู่กับแม่ในช่วงสุดท้าย” “คุณไม่ต้องรู้สึกผิดนะคะ” เธอปลอบ “คุณทำเต็มที่แล้ว” “แต่ผมรู้สึกว่า มันยังไม่พอ” เขาพูด “ผมอยากจะทำอะไรให้แม่สักอย่าง” “แล้วเงินบริจาคจำนวนมากนั้นล่ะคะ” เธอถาม “มันเป็นเหมือนการไถ่โทษ” เขาตอบ “ผมอยากจะให้สิ่งดีๆ เกิดขึ้นจากความสูญเสียของผม” “คุณเป็นคนดีมากเลยค่ะ” เธอพูดด้วยความซาบซึ้ง “ไม่หรอก” เขาส่ายหน้า “ผมแค่อยากจะทำให้แม่ภูมิใจ” “ท่านต้องภูมิใจในตัวคุณมากแน่ๆ ค่ะ” เธอว่า “เพราะคุณเป็นคนดีเสมอ” “ขอบคุณนะ” เขาหันมายิ้มให้เธอ “ที่คุณเข้าใจผม” “เราผ่านอะไรมาด้วยกันเยอะมาก” เธอว่า “ฉันเข้าใจคุณดีที่สุด” “ใช่” เขาตอบ “เราเคยเกลียดกัน แต่สุดท้ายเราก็กลับมารักกัน” “ความรักของเราแข็งแกร่งกว่าทุกสิ่ง” เธอว่า “จริง” เขาเห็นด้วย “แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ค้างคาใจผมอยู่” “อะไรเหรอคะ” เธอถาม “เรื่องของคุณพ่อ” เขาตอบ “ผมยังรู้สึกผิดที่คุณต้องมารับภาระหนี้สินทั้งหมด” “เรื่องนั้น... มันผ่านไปแล้วนะคะ” เธอรีบพูด “ตอนนี้ทุกอย่างกำลังจะดีขึ้นแล้ว” “ผมรู้” เขาว่า “แต่ผมก็ยังอยากจะชดเชยในสิ่งที่ผมทำพลาดไป” “คุณไม่ได้พลาดอะไรเลยนะคะ” เธอว่า “คุณกำลังจะช่วยให้ความฝันของฉันเป็นจริง” “ผมอยากจะช่วยให้คุณมีความสุข” เขาพูด “ผมอยากจะดูแลคุณให้ดีที่สุด” “คุณกำลังทำได้ดีมากเลยค่ะ” เธอว่า “ฉันมีความสุขมากจริงๆ” “แล้วเรื่องธุรกิจร้านดอกไม้ล่ะ” เขาถาม “คุณแน่ใจนะว่าอยากจะทำ” “แน่ใจค่ะ” เธอตอบอย่างหนักแน่น “นี่คือความฝันของฉัน” “ถ้าอย่างนั้น ผมจะสนับสนุนคุณเต็มที่” เขาบอก “เราจะทำมันให้สำเร็จไปด้วยกัน” “ขอบคุณนะคะ” เธอว่า “ฉันรักคุณนะ” “ผมก็รักคุณ” เขาตอบ วันรุ่งขึ้น ต้นกล้าได้ติดต่อเพื่อนที่เป็นนักออกแบบภายใน เพื่อมาช่วยดูแบบร้านดอกไม้ ‘รักแรกแย้ม’ นักออกแบบคนนั้นมีชื่อว่า ‘น้ำหวาน’ เธอเป็นคนอารมณ์ดีและมีฝีมือมาก “สวัสดีค่ะ คุณอัญมณี” น้ำหวานทักทายพร้อมรอยยิ้ม “ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณน้ำหวาน” อัญมณีตอบ “คุณต้นเล่าให้ฟังเยอะเลยค่ะว่าคุณมีความฝันอยากจะมีร้านดอกไม้” น้ำหวานกล่าว “ฉันตื่นเต้นมากที่จะได้ร่วมงานกับคุณ” “ฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันค่ะ” อัญมณีว่า “ฉันอยากให้ร้านของฉันออกมาสวยที่สุด” “ไม่ต้องห่วงค่ะ” น้ำหวานมั่นใจ “ฉันจะช่วยให้ร้านของคุณออกมาสวยงามน่ารัก สมกับชื่อ ‘รักแรกแย้ม’ เลยค่ะ” ทั้งสามคนเริ่มพูดคุยเรื่องแบบร้านกันอย่างออกรส อัญมณีเล่าถึงบรรยากาศที่เธออยากให้เป็น น้ำหวานก็เสนอไอเดียการตกแต่งที่ทันสมัยและเข้ากับสไตล์ของร้าน ต้นกล้าคอยรับฟังและให้คำแนะนำเพิ่มเติม “ฉันอยากให้มีมุมถ่ายรูปเก๋ๆ ด้วยค่ะ” อัญมณีเสนอ “เผื่อลูกค้าจะได้ถ่ายรูปแล้วแชร์ลงโซเชียล” “เยี่ยมเลยค่ะ” น้ำหวานเห็นด้วย “เราจะจัดมุมนั้นให้ดูเป็นเอกลักษณ์” “แล้วก็อยากให้มีที่สำหรับจัดเวิร์คช็อปสอนจัดดอกไม้ด้วยค่ะ” อัญมณีเสริม “ได้เลยค่ะ” น้ำหวานรับปาก “เราจะจัดพื้นที่ให้เหมาะสม” ต้นกล้ามองดูอัญมณีด้วยความภาคภูมิใจ เขารู้ว่าเธอมีความมุ่งมั่นและตั้งใจจริงที่จะทำความฝันของเธอให้เป็นจริง “ผมว่าเราจะไปได้สวย” ต้นกล้าพูดขึ้น “ร้าน ‘รักแรกแย้ม’ จะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน” “แน่นอนค่ะ” น้ำหวานยิ้ม “ด้วยความตั้งใจของคุณอัญมณี และการสนับสนุนของคุณต้น” “ฉันก็เชื่ออย่างนั้นค่ะ” อัญมณีตอบ เมื่อพูดคุยกันเสร็จ น้ำหวานก็ขอตัวกลับไปร่างแบบร้านอย่างละเอียดอีกครั้ง ทิ้งให้อัญมณีและต้นกล้าอยู่กันตามลำพัง “คุณต้นคะ” อัญมณีเอ่ยถาม “คุณไม่เบื่อเหรอคะ ที่ต้องคอยดูแลทุกเรื่องให้ฉัน” “ไม่เลย” เขาตอบ “ผมมีความสุขที่ได้ทำเพื่อคุณ” “ขอบคุณนะคะ” เธอว่า “ที่รักฉันมากขนาดนี้” “ผมก็รักคุณมากเช่นกัน” เขาตอบ “และผมก็เป็นเจ้าหนี้หัวใจของคุณตลอดไป”